Vorige week zondag waaide er een boompje om aan de zijkant van ons huis. In verband met mijn drukke werkzaamheden en het ontbreken van daglicht bij thuiskomst, kon ik de zaak niet eerder dan deze zaterdag opruimen. Zaterdagochtend de zaag gepakt en terwijl Vixen nog in haar dromen bomen om aan het zagen was, was ik live bezig. Ijs- en ijskoud was het, maar de zaak moest weg. Een week lang lag dat ding al daar, en dan ook nog eens voor een deel over het pad van de buren.

Dat opruimen viel gelukkig alleszins mee: het boompje was zo rot als de honderdduizend, dus ik heb geen tak verder dan halverwege door hoeven te zagen en hij brak al doormidden. Ik wilde in eerste instantie de grote delen achterom slepen en dan op het gras verder kleinmaken. Maar waar zou ik dan met de takkenzooi naartoe moeten? Ik besloot voor een andere optie te gaan.

Onze achtertuin loopt namelijk over in een stuk 'bos'. Nou is de aanduiding bos teveel van het goede. Een verzameling bomen en struiken die onze tuin van de tennisbaan scheiden. Dat lijkt er al meer op. Maar feit is wel dat er al heel veel afgebroken takken liggen. En daar zouden deze best wel bij kunnen. Terug naar de natuur of zoiets. Hoe dan ook: zo was ik er tenminste op een nette manier vanaf. Takken door de tuin slepen en klaar. Met dat gedeelte dan tenminste.

Ik zal binnenkort namelijk het restant van het boompje uit moeten graven. Maar dat is nog het minste. Ik zag tijdens het bomengebeuren dit weekend dat de winter goed huis heeft gehouden in onze tuin: veel planten kapotgevroren, het laatste beetje verf dat er nog op de tuinmuurtjes zat is er nu ook vanaf gebladderd en de kilo's vogelvoer hebben voor een grote zooi gezorgd op het terras. Overal liggen zaadjes, vliesjes, schillen en natuurlijk flinke hopen vogelstront. Volgend weekend maar eens aan gaan geven. Stinktuin.