Nadat het hier eerst op een tandartsblog begon te lijken, daar gaat het nu een autoblog worden. Want ik ga jullie nu weer vervelen met een verhaaltje over Lucas&SAAB, en het zal niet de laatste uit deze serie worden. Gisteren was het namelijk raak. Voor de eerste keer in mijn leven. Nee, geen boetsing. Gisteren ben ik voor het eerst in mijn leven in de takels gehangen. Mijn auto dan.

Ik was op de terugweg van het werken even snel boodschappen gaan doen. Toen ik daarna de auto wilde starten, kreeg ik hem niet aan de praat. Geen startproblemen als in 'accu', maar meer als in 'geen benzine'. Ik rij dan wel op gas, maar hij start op benzine. Nu dus niet: hij startte helemaal niet. Tringtring-hallo-met-Route-Mobiel.

Binnen het half uur stond er een monteur (met takelwagen) op de parkeerplaats bij de Appie. Hij begreep meteen dat het aan de brandstofpomp lag. Of ik even de achterbank op wilde klappen. Sorry? De achterbank? Ja, want daar zit blijkbaar ook nog de nodige electronica waar een en ander 'door te meten' valt. OK, de achterbank. Doe ik.

Pomp was dood. Lag niet aan de stroomvoorziening, want die had hij via zijn megatruck al doorgelinkt. Hij opende de motorkap (hehe, zo hoort dat, niets 'achterbank'!) en spoot met een spuitbus een benzine/luchtmengsel in de motor. 'Start maar even', en binnen 3 seconden brulde de motor door de open luchtinlaat. Die deed het dus. Eventjes. De sleepwagen werd voor mijn auto gereden en dertig seconden later werd mijn auto weggesleept.

Auto staat nu bij het sleepbedrijf en wordt vandaag naar een garage naar keuze gebracht. Ik kreeg voor 2 dagen een gratis huurauto mee (vlammenieuwe Ford Jocus) en dat was het dan. Ik hoefde voor dit alles niets te betalen. Ja, 50 euro jaarlijkse contributie aan de mannen van Route Mobiel. Prima service! Even afwachten wat de daadwerkelijke diagnose wordt, maar ik denk dat ik maar eens over een andere auto na moet gaan denken. Er volgen dus nog wel enkele autoblogs...

De lunchwandeling wordt steeds populairder onder de Nederlandsche kantoorslaven. Bij mijn vorige werk deed ik het niet: daar zat ik namelijk des ochtends en des avonds bijna 40 minuten op de fiets, dus daar kreeg ik genoeg frisse lucht. Nu niet meer, dus aan de wandel tussen de middag.

Maar waar moet ik in godsnaam heen wandelen op een oergezellig industrieterrein? Een beetje tussen de houthandel, de metaalfabriek en de autohandelaren door wandelen? Gezellig zeg. Maar waar liepen mijn collegae dan toch elke dag heen in hun vrije uurtje? Er moest toch wel iets zijn dat de moeite waard was? Even rondvragen.

Ik kreeg wat wandelinstructies van de dames van data entry. Die hebben op een andere moment pauze als ik, dus ik kon niet live meelopen. Links-links-rechts dan maar. Binnen 7 minuten had ik het industrieterrein letterlijk achter me gelaten. Ik liep naar een bosrand, en kwam uit bij een enrome (vis?)vijver. Rand zand eromheen, houten picknicktafels met bankjes.

Zo heb ik nog een kleine drie kwartier per dag wat lekkere lucht om me heen. Dat in combinatie met het zo nu en dan doorbrekende zonnetje en de klok die een uur vooruit is gezet maakt het langzaam maar zeker lente. Lekker. En het werd tijd, want ik las ergens dat het ondertussen al een half jaar geleden was dat het kwik hier de twintig graden had aangeraakt. Terrasdagen komen er weer aan!

Ietsje meer dan een jaar geleden (1 jaar en 3 dagen) schreef ik hier een stukje over het invullen van onze belastingaangifte. Ik wist van vorig jaar nog dat ik voor een 'gedeeltelijk ingevuld' formulier kon gaan. Waarom niet, wanneer ik het ergens niet mee eens zou zijn, dan pas ik het wel aan?! Vanzelfsprekend klopte het (eventjes e.e.a. snel vergeleken met 'aangifte 2008'), stelletje allesweters daar.

Maar het scheelde me wel een hoop werk. Dat invullen is nog niet eens zo'n monnikenwerk. Het gaat me vooral om de kraam bij elkaar te vinden. Specifieker: de kraam van mij. Want Vixen heeft de discipline om alles netjes in de daarvoor bestemde klappers en mapjes en verzamelfolders te stoppen. Bij mij ligt het door het hele huis (en in de auto en in mijn tas van het werk en in een map op de zaak en en en). Maar ik hoefde dus vooralsnog niets te zoeken. Zoals gezegd was alles nagenoeg ingevuld.

Ik heb welgeteld 3 dingen zelf moeten invullen. Onze hypotheek en onze betaalde rente kon ik van het financieel jaaroverzicht halen (dat Vixen keurig klaar had gelegd), dus dat was overtypen. Het derde open blokje was de verdeling van de inkomsten en aftrekposten tussen Vixen en mij. En daar snapte ik het even niet meer. Want er zat nog al een verschilletje tussen de kosten/baten wanneer ik het op verschillende manieren verdeelde. Vreemd!

Ik ging dat vanzelfsprekend even testen. Als ik ergens een paar eypo van de staat kan snacken, dan zal ik het niet laten! Wanneer ik het totaalbedrag bij een van ons invulde, dan moesten we per saldo 108 eypo betalen. Wanneer ik 50/50 deed dan moesten we per saldo 81 eypo betalen. En na wat geschuif met de getallen, kwam ik erachter dat 55 eypo het laagst mogelijke betaalbedrag was. Kan ik mee leven, maar het is natuurlijk wel vreemd dat er (meer dan) 50% verschil in 'kosten' zit. Trouwens: die 53 eypo die ik in 3 minuten getallenschuiven verdiende, zou ik daar eigenlijk ook nog belasting over moeten betalen?

Aldus Roel H. op de vraag of hij zijn biefstuk 'medium' wil...

Toen ik na wat omzwervingen midden jaren negentig terugkwam in Venlo, kreeg ik daar een appartement in het Bondsgebouw. Mijn eerste 'eigen' stekkie. Thuis woonde ik thuis (zucht), in Maastricht en Den Bosnië in verschillende (studenten)huizen, maar altijd moest ik delen met een ander. In Venlo hoefde dat niet meer. Eigen ruimte, eigen inrichting.

Ik kocht een tweedehands stalen bureau, omdat ik dat handig vond. Een enorme (bruine ribfluwelen) bank scoorde ik bij mijn oom&tante en mijn bed was een (tweepersoons!) matras op de grond. Allemaal vrij standaard. Maar aan de muur hing iets eigens: ik had namelijk een enorme poster van Stairway to Heaven gekocht. Deze had ik in vier stukken gesneden en die vier stukken allemaal apart ingelijst en met een kruis als tussenruimte opgehangen. Mooi!

Toen ik na enkele jaren ging verhuizen, ging er weinig mee. Bankstel, bureau en matras naar de stort. Maar het vierluik verhuisde mee. En kwam ook op het nieuwe adres pontificaal in de woonkamer te hangen. Zag er strak uit, al zeg ik het zelf. Vond ik vooral zelf, maar dat kwam goed uit: ik woonde er alleen.

De volgende verhuizing was er een die ik samen met Vixen deed. En je raadt het al: de ingelijste juwelen gingen wel mee, maar kregen geen nieuwe plek. Jammer. Het past ook niet echt meer in onze inrichting, maar ik vond het zonde om ze weg te doen. Ook toen we aansluitend van flat naar het huis verhuisden, gingen de lijsten met inhoud mee, maar ook nu belandden ze in de berging/garage. Zonde om weg te gooien, ik kon er misschien wel iemand blij mee maken.

En die iemand heb ik nu gevonden: op mijn werk werkt tijdelijk een jongen om wat achterstallige dossiers weg te werken. Muziekfreak met twee bomvolle iPods, en ondanks zijn jonge leeftijd toch genoeg klassiekers bij zijn favorieten. Toen gisteren Stairway voorbijkwam vertelde ik hem van mijn voormalige wandversiering. Dat leek hem wel wat. Prima: zo komt het geheel bij een volgende liefhebberT aan de muur te hangen. Maar goed dat ik het nooit weg heb gegooid.

Gisteren ging het op het werk ineens over Patrick Swayze. Naar alle waarschijnlijkheid kwam er een van zijn afschuwelijke hits op het afschuwelijke 3FM voorbij. Hoe dan ook: ik vroeg me af of Patje ondertussen (al) dood was. Ik weet dat hij gesloopt was door kanker, maar ik wist niet meer zeker of en wanneer hij overleden is. Interwebs geven de uitkomst: blijkt al in september 2009 te zijn gebeurd. Il est mort hoor ik mijn moeder zeggen. Tot wie Hund zou mijn vader hebben gezegd. Maar die is ondertussen ook al weer bijna 7 jaar ervaringsdeskundige...

Ik heb dat wel vaker dat ik niet weet of iemand nou dood of levend is. Swayze wist ik eigenlijk diep van binnen wel, volgens mij heb ik het er nog met Sam destijds over gehad. Maar er zijn nog genoeg anderen. Even een testje met jullie. Tuurlijk, alles is op te zoeken on the interwebs. Maar je kunt mij wel voor de gek houden dat je ze allemaal goed had, maar jezelf foppen kan toch niet. Niet echt tenminste. Eens even een lijstje maken. Voor jullie. Dood of levend?

Henry Winkler (aka The Fonz)
Desmond Tutu
Simon Wiesenthal
Kurt Waldheim
Nancy Reagan
Kirk Douglas
John Leddy (aka Koos Dobbelsteen)
Gerrie Knetemann
Michael J. Fox
Richard Pryor
Fats Domino
Betty Ford

Vele van deze namen (althans, de levenden) kwam ik tegen op lijsten die verwezen naar verwachte doden van 2010. Met natuurlijk mooie oneliners op al die sites als The Death List 2010: on today, gone tomorrow. Op zijn 'Man Bijt Honds' dan maar: welke (semi)bekende Nederlander/wereldburger gaat ons verlaten in 2010. Ik heb hier al eens eerder Hugh Hefner geroepen. Dat doe ik nu weer. En Peter Falk (aka Columbo). Die is dus ook nog niet dood. En vertel me meteen maar even of er mensen zijn waar jij eigenlijk ook bij twijfelt of ze nog leven...

Kopen op internet is bijna net zo gewoon als kopen in een winkel. Boeken, tickets, reizen en zelfs de frietjes. Die laatste moet je wel zelf gaan halen, die sturen ze (nog) net niet op. Andere internetwinkels doen dat wel, spullen thuis laten bezorgen. En daar wil ik het even over hebben.

Vixen is namelijk van het kleding kopen on the interwebs. Haar eigen merk natuurlijk: Esprit, vooral het sublabel edc is een van haar favorieten. Die hebben een keurige webwinkel. Met gratis verzending, zowel heen als terug. Prima service, maar iedereen weet dat het wel gratis lijkt, maar dat het natuurlijk gewoon in de prijs is verdisconteerd (tadaa). Goed: verzendservice dus. En daar maakt Vixen graag&veel gebruik van. Een beetje teveel volgens de makkers van Esprit...

Ze kreeg namelijk een mailtje dat ze teveel terugstuurde. Haar retourpercentage was namelijk 84,19% (dat stond er écht zo gedetailleerd). En bij 90% zou ze niet meer mogen bestellen. Sorry? Hebben ze allereerst wel eens even berekend voor hoeveel geld er wél gekocht wordt? En er is een reden voor dit hoge percentage: zij bestelt vaak meerdere maten van hetzelfde. En het passende houdt ze (meestal), de rest gaat terug. Er gaat dus in 84,19% van de gevallen een doos uit en weer eentje retour. Maar daar is wel iets uit verkocht!

Ik heb Vixen voorgesteld om maar even een pittig mailtje terug te sturen. Met bovenstaande uitleg. En eventueel een fraaie oplossing: in het vervolg bestelt zij schoenen in maat 36. De dag erna een nieuwe bestelling van dezelfde schoenen in maat 37. Het passende paar houdt ze, het andere paar gaat terug. Dat is dan een retourpercentage van 50%. Maar wel méér kosten voor de rekenwonders van Esprit: twee dozen uit, eentje retour. 3xbetalen. Beterderder? Knuppels.

Een dezer dagen hoorde ik dat het 'bel-me-niet-register' was uitgeroepen tot het beste nieuwe 'product' van (ik neem aan) 2009. Drie miljoen mensen hebben in dat register op laten nemen dat ze niet gebeld willen worden door tele-verkopers. Ik heb me ook in dat register laten opnemen. Dus wij worden nooit gebeld door het verkooptuig, maar wanneer ik wel gebeld zou worden, dan zou ik gewoon de verbinding verbreken. Of juist niet, maar de telefoon 'aan' wegleggen en verdergaan waar ik mee bezig was.

Nu is er echter een voorstel om ook een 'bel-niet-aan-register' bij te gaan houden. De bedrijven met telefonische verkoperTs (vooral telecom en energiebedrijven) lieten zich namelijk niet zo snel uit het veld slaan: waar niet naar gebeld mag worden, daar wordt steeds vaker aangebeld. Ook daar hebben wij thuis weinig last van. Niet dat ze niet komen, dat kan ik niet beoordelen. Ik hoor ze namelijk nooit.

Allereerst is onze bel kapot. En als de bel ooit gerepareerd wordt, dan horen we hem in de woonkamer toch niet. Dus om onze aandacht te krijgen, zullen ze of een steen door het raam moeten keilen, of ze moeten me bellen in plaats van aanbellen. Maar mij bellen mag niet. Ik sta namelijk op het bel-me-niet-lijstje!

Misschien is het nog een idee om dat geheel nog wat verder uit te gaan breiden. Wanneer we dan toch bezig zijn?! Geen telefoontjes, geen belletjetrekkerij, geen spammails, geen direct mailings, geen 'mag ik u iets vragen' op straat, geen 'mag ik u een folder aanbieden', geen 'heeft u een bijdrage voor...'. Eigenlijk dus een 'laat-me-met-rust-register' aan laten leggen. Dat zou voor mij het product van het jaar zijn!

Ik zit nu ondertussen drie weken in het ritme van mijn nieuwe baan. En er zijn een paar dingen die weer anders zijn en er zijn twee dingen die ik echt jammer vind, maar die slechts indirect met het werk te maken hebben. En het zijn ook nog eens dingen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou missen.

Omdat ik nu niet meer binnen fietsafstand werk, ga ik weer dagelijks met de auto naar het werk. Het is dan wel fijn dat ik lekker naar Radio1/BNR kan luisteren, maar ik vind het oprecht jammer dat ik niet meer dagelijks op de fiets kan springen naar/van mijn werk. De veertig minuten enkele reis zit ik nu in de auto, en voorheen op de fiets. En zeker nu het zonnetje weer lichtjes de overhand begint te krijgen, zou ik graag weer willen fietsen.

Ook de werktijden liggen nu wat anders (langere (verplichte) pauze) en wanneer er een beetje file is, ben ik laat thuis. Te laat om nog te gaan 'sporten'. Waar ik afgelopen anderhalf jaar vijf a zes keer per week op de machine kroop om mezelf dood te zweten, daar lukt me dat nu nog maar maximaal vier keer per week. En dan moet ik ook nog mijn voorheen zweetvrije zaterdag er aan opgeven. Maar wat moet dat moet. Van mezelf, in dit geval.

Wanneer iemand mij een paar jaar geleden had verteld dat ik het jammer zou vinden dat ik niet meer meer dan een uur per dag op de fiets zou zitten en dat ik het vervelend zou vinden dat ik niet meer zoveel op de crosstrainerT zou kunnen staan, dan had ik gevraagd of diegene ein pan aaf had. Maar het is écht zo. Het moet niet gekker worden.

Aldus Jeroen over zijn oude Excel-versie...

Voor het (ondertussen niet meer zo heel erg) nieuwe programma op zaterdag en de radioverslagen van de thuiswedstrijden, heb ik veel contact met VVV. VVV, volgens velen in Nederland een provincieclubje, volgens velen in de regio een kroét-klup, maar ik hou wel van dat doe-maar-normaal-gebeuren. Lekker eenvoudig, lekker niet te moeilijk, lekker bereikbaar.

Zo kan ik rechtstreeks met mensen als de trainer en spelers 'communiceren' zonder veel gedoe met pers-chefs, vragenuurtjes en screening vooraf, waardoor ik mijn vragen niet hoef voor te kauwen en ik daarop voorgekauwde antwoorden zou krijgen. Niets van dat alles, gewoon even mailen met de voorzitter, bellen met de directeur of afspreken met de trainer. Bereikbaar, in de meest letterlijke zin van het woord. Vinnikmooi!

Vanwege de radiowerkzaamheden heb ik ook af&toe contact met mensen die 'iets te vertellen hebben' bij de gemeente en in de politiek van Venlo. Venlo, volgens velen in Nederland een provinciestadje, volgens velen in de regio een stom dorp, maar ik hou wel van dat ons-kent-ons-gebeuren. Lekker simpel, lekker makkelijk, lekker bekend.

Zo wilde ik de burgemeester een column voor mijn VVV-programma laten schrijven en inspreken. Mailtje gestuurd. Mailtje terug: graag, maak maar een afspraak. Krijg ik een week later een sms van iemand anders, die me vertelt dat hij met de burgemeester heeft gepraat. Bruls wilde niet alleen een column schrijven, hij wilde wel 'tafelgast' zijn in het programma. Ik moest maar even mailen en bellen. Vanzelf. "Met de secretaresse van de burgemeester". "Met Lucas Bremmers, ik had gemaild en wilde graag een afspraak maken". "Momentje Lucas". [klik] "Met Hubert Bruls"... Bereikbaar, in de meest letterlijke zin van het woord. Vinnikmooi!

Gisteren kreeg ik twee mailtjes. Over dingen die staan te gebeuren, maar waar ik nog niet alles over mag vertellen. "Onder embargo!" stond er zelfs letterlijk in een van de mails. Natuurlijk ga ik hier op mijn website wel iets vertellen, dat spreekt voor zich. Ze kennen me toch?! Niet alles, maar wel een beetje.

Zo ben ik benaderd om af&toe een stukje te schrijven voor een nieuwe website. De heren achter de nieuwe webzijde ken ik allemaal, maar kén ik nauwelijks. Toch hebben ze me weten te vinden: samen met enkele anderen (ik weet niet wie, want het waren undisclosed recipients) zal ik dus ook voor die nieuwe website gaan schrijven. 'Ook', dus het gaat hier niet stoppen hoor. De onderwerpen die ik te zwaar vind om hier te plaatsen, kunnen dan daar naar toe. Begin april in de lucht. Hou het in de gaten...

De andere mail bevatte ook een vraag. Niet of ik iets wilde schrijven (iets wat ik graag doe), maar of ik iets aan elkaar wilde praten. Iets wat ik ook graag doe. In English please!. Lijkt me op zich ook wel eens leuk. Spreekstalmeester (speakstablemaster dus). Gelukkig over een onderwerp waar ik wel een en ander van af weet, dus dat komt wel goed. Gaat ergens eind mei gebeuren, maar zal wel een dezer dagen bekend gemaakt worden. Even afwachten dus.

Van beide 'verzoekers' weet ik dat ze hier ook zo nu en dan meelezen. Ik zal me even tot die twee mensen richten: "Zoals je kunt lezen, ga ik met veel plezier in op je uitnodiging! En zoals je ook kunt lezen, heb ik niet helemaal/helemaal niet verteld waar het (precies) over gaat. Daarvoor wacht ik wel op de officiële bekendmaking van jouw kant!". Wordt dus vervolgd.

Normaal gesproken zijn er weinig dingen die ik 'moet' zien op tv. Gisteren waren er echter drie dingen die ik even wilde checken. Allereerst het begin van Chelsea-Inter. Ik kijk niet al teveel internationaal voetbal, maar dit wilde ik even zien. Het begin tenminste: de voormalige coach van Chelsea is nu coach bij Inter. En ik verwachtte een prachtig welkom met gezang uit 40.000 kelen op Stamford Bridge. Kippenvel op voorhand.

Verder was er om 21.05 uur een uitzending van Opgelicht?! Normaal gesproken het aanzien nog niet waard, maar deze keer was er een item iemand die ik nog van vroeger ken. Hij werkte in een restaurant in de tijd dat ik daar ook nog wel eens wat deed en later was er wat gedonder toen hij een kroeg wilde beginnen naast de Locomotief. Die uitzending kon ik mooi na de eerste 20 minuten voetjebal gaan bekijken. Maar ik miste het allebei: om 20.45 uur was het gedaan met de kijkpret: Ziggo stopte er mee!

In eerste instantie dacht ik nog dat het de digitale ontvanger was. Maar de analoge zenders deden het ook niet. Ja: L1 en Omroep Venlo (waar ik alvast wat sfeerbeelden van 'Opgelicht?!' voorbij zag komen). Gelukkig deed internet het nog wel. Daar las ik dat er op diverse zenders een extra journaal kwam in verband met het verdwenen meiske in Dordrecht. Grrr, dat zou ik ook wel even willen zien. En de radio-zenders lieten het ook al afweten...

Gelukkig deden the interwebs het nog wel. En dus schrijf ik dit stukje op mijn laptop met op de achtergrond de live stream van Radio1, de sopcast van Chelsea-Inter en ondertussen tussendoor maar 'F5en' op diverse nieuwssites. En op al die bronnen lees ik dat Zwolle het schuld is: daar is iets misgegaan met een Ziggo-verdeelstation of iets dergelijks en zitten anderhalf miljoen Ziggo-klanten zonder beeld. En ondertussen scoort Keisuke Honda de 1-2 en lopen er mannen met witte pakken in Dordt. Allemaal dingen die ik graag op tv had gezien...

In Amerikaanse series gaat het vaak over promotie. Alle loonslaven op kantoor beginnen in de zogenaamde cubicles. Wanneer ze het goed doen, dan krijgen ze een gedeeld kantoor, daarna een kantoor voor zichzelf en als ze helemaal de topperT van de firma zijn dan is mogen ze hun intrek nemen in een corner office: eigen kantoor met aan 2 zijdes ramen. Dan heb je het wel gemaakt aldaar.

De meeste kantoren waar ik heb gezeten waren grote open ruimtes. Bij mijn vorige baan heb ik echter eerst een tijdje in een serverhok gezeten (in de kast loeide de server en er zaten geen ramen in het kantoortje), maar dat vond ik niet zo heel erg: op die manier hoefde ik niet in de walgelijke ruimte te zitten met al die stoffige schotten tussen de bureaux. Bovendien was ik maar een dag per week op kantoor in Blerick, dus dat was uit te houden. In Breda (en later Geel) waren het nette ruimtes, geen klagen.

En sinds gisteren heb ik mijn eigen kantoorruimte bij mijn nieuwe baas. Meer dan een corneroffice, want het zit in een torenachtig-gebouwtje. Ik heb dus meer dan de helft 'raam'. Van die hippe ramen van het plafond tot aan de vloer. Met uitzicht op een gezellig bouwterrein aan de ene kant en een parkeerplaats aan de andere kant. Maar ik ben blij. Om drie redenen. En niet de minste!

Ten eerste zit ik helemaal alleen. Geen collega's om me heen, geen gebabbel, geen bellende mensen, geen gemiep. Het rijk alleen. Ten tweede heb ik een volume-schakelaar voor de centrale radio. De kraam kan dus ook uitgezet worden. Geen 3FM-geleuter aan mijn kop. Heerlijk! Maar het allermooiste is het feit dat ik een eigen toilet heb. Nee, niet dat ik de enige op de etage ben en dat daar toevallig een toiletgroep ligt. Ik heb écht een eigen toilet. Een deur op mijn kantoortje gaat naar de gang, de andere deur gaat naar mijn eigen wc. Yes! En elke morgen wanneer ik om 08.15 uur binnenkom, is het fris schoongemaakt. Ik ben er blij mee.

Op 18 november vorig jaar, schreef ik een stukje naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen in Venlo. Dat (bijna) iedereen moet gaan stemmen, dat het wél zin heeft om te gaan, dat democratie iets heel erg waardevols is. Vooral tegen mensen die zeggen "Het boeit allemaal niet, het heeft allemaal geen zin. Ze doen toch wat ze willen". Maar ik ben nu bijna op het punt aangekomen dat ik zelf ook zo ga reageren. Het wordt namelijk wel een beetje erg moeilijk uit te leggen en op te brengen. Zeker na afgelopen weken.

Allereerst moeten we misschien maar eens internationale waarnemers optrommelen wanneer er weer gestemd gaat worden hier. Het lijkt af en toe wel Mogadishu hier. Met zijn achten in een stemhokje, stemmen ronselen, verkeerde formulieren, meerdere malen stemmen, telfouten, hertelfouten, herhertelfouten. En dan ook nog eens stemmen met een potlood. What's next? Stemmen met een zwarte duim? Gewapende bewakers bij het hokje? Bomaanslagen? Niets verbaast me meer hier. Maar dat zijn 'technische dingen'. Die kun je aanpassen, aanpakken en uitroeien. Moeilijk, maar het kan. Daar zijn we namelijk een redelijk georganiseerd en geciviliseerd land voor. Toch?

Maar de inhoudelijke zaken worden de laatste jaren ook steeds debieler en steeds slechter te verklaren. Zie het links-lullen-rechts-vullen verhaal van über-socialist Kok. Eerst jaren liggen te lamenteren over eerlijke lastenverdeling, inkomensnivellering, graaicultuur, beloningenstructuur bij multinationals en noem het maar op. Wanneer meneer vervolgens commissaris bij de ING wordt, geeft hij de topmanagers tonnen extra en strijkt zelf ook 300.000 eypo op. Kutlul. Zo ook Thom de Graaf. Die vertrekt in 2005 uit de politiek. Zijn stokpaardje, de gekozen burgemeester, haalt het niet in de Eerste Kamer. "Wanneer ik nu aanblijf, wordt mijn politieke geloofwaardigheid aangetast!". Meneer stapt op. Om in 2007 ongekozen burgemeester van Nijmegen te worden. 100% het tegenovergestelde doen van wat je altijd beweerd hebt. Moeilijk te verkopen. Zeker aan sceptici die roepen dat het allemaal geen zin heeft.

Afgelopen week. Bos: "Ik wil premier worden". Een week later: "Ik kap ermee, ik ga voor mijn gezin." Huh? Dat gezin had je een week eerder toch ook al? Zeg dan gewoon: als PvdA-partijleider kan ik niet met het CDA en wil ik niet met de PVV. Dus wat er ook gebeurt, ik zit muurvast. Mag ik mijn gezinsjoker inzetten? Eurlings hetzelfde. Die wil gewoon burgemeester van Maastricht worden. Guusje ter Horst (zuipen&rijden) gaat snel weg na de val van het kabinet, omdat mevrouw die avond op skivakantie gaat. Ze is er wel lekker snel, want in plaats van de standaard Audi A6 heeft madame een verlengde Audi A8. "Vanwege de rugklachten". Ja, maar wel op hoge stiletto's lopen en lekker skiën. Ontzettende bezopen doos. En ook zo'n Zalm met zijn geflikker bij de DSB en nu bij de boevenbende van de ABN. Es sind alle Würger!

Langzaam maar zeker kun je het niet meer rechtpraten en krijgt de domme meute met de opvatting 'politiek is allemaal een groot gelieg en gedraai' steeds meer gelijk. Maar het erge is dat deze koekwauzen en lulknuppels het wel voor het zeggen hebben in dit land. En dus min of meer de baas zijn over jou en mij. Maar ik kan de kudde van niet-stemmers steeds beter begrijpen. Het is niet eens zo lang meer voordat we weer naar de stembus mogen. Ik ben weg aan het glijden. Eens kijken of ze me nog een keer kunnen foppen. Stelletje oplichters allemaal!

Aldus Vixen terwijl ze met veger&blik in de weer is...

Ok, jullie kunnen wel elke dag hier een beetje rond komen lummelen om weer een brij van letters tot je te nemen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Het wordt me een beetje teveel éénrichtingsverkeer. Ik schrijf elke (week)dag 4 alinea's en vele mensen lezen het en klikken weer weg. Zonder een reactie achter te laten, zonder ook maar iets terug te geven.

Natuurlijk is iedereen hier welkom. Maar het kan ook eens andersom. Vandaag bijvoorbeeld. Schrijven jullie maar eens iets. Je mag zelf weten wat. Als er maar een kleine reactie komt. Want ik ben namelijk heel erg benieuwd. Benieuwd naar die honderden trouwe lezers die hier elke dag komen. Als ik de statistieken mag geloven. En waarom zou ik daar aan twijfelen?

Volgens die statistieken komen hier dagelijks namelijk zo'n 700 tot 1000 unieke bezoekers. Dat zijn dus mensen die of mijn url hebben ingetypt, of die via google (en sommigen via bing) hier terecht zijn gekomen. En dat zijn geen indexeer-robots, want die worden apart bijgehouden. Bovendien is het aantal unieke bezoekers tijdens het weekend significant lager, en die bots kijken niet alleen in de tijd van de baas. Echte mensen derhalve. En ik wil wel eens weten wie dat zijn. Vandaar mijn oproep tot een reactie. Een teken van leven. Desnoods anoniem!

Soms spreek ik namelijk wel eens mensen die me vertellen 'dat ze dat al op mijn site hebben gelezen'. Mensen waarvan ik niet eens wist dat ze volgers waren. Omdat ze nog nooit gereageerd hebben. Maar zo kom ik nooit tot de 1000. Ik 'ken' volgens mij niet eens 1000 mensen. En het lijkt me sterk dat je hier iedere dag komt loeren en lezen als je de hoofdrolspelers niet goed kent. Vandaar dus mijn vraag om een reactie. Zo maar iets. Vertel me bijvoorbeeld maar eens hoe je hier terecht bent gekomen...

In 2007 zijn Vixen een jaar niet op vakantie geweest. Dat beviel ons erg slecht en we hebben toen ‘gezworen’ om elk jaar keurig weg te gaan. Gelukkig hadden we in 2006 een dubbele vakantie en in 2008 weer een mooie USA-reis, dus dat was allemaal maar half zo erg. Maar nu komt (vakantie) 2010 er aan en er dreigt zich een ander probleem voor te gaan doen: wel op vakantie, maar niet zo lang.

In mijn nieuwe functie heb ik namelijk 2 problemen. Allereerst heb ik maar 10 werkmaanden dit jaar vanwege de wissel. Dus heb ik maar 10/12e deel van het totaal aantal vakantiedagen. Verder ben ik aardig wat vakantiedagen kwijtgeraakt, dus het is een kleiner deel van een kleiner geheel. En als klap op de vuurpijl kan ik in september naar alle waarschijnlijkheid geen 3 weken aaneengesloten vrij nemen. En daarmee zullen de reisplannen aangepast moeten worden en moet de gehoopte USA-reis naar alle waarschijnlijkheid even in de ijskast. Voor 2 weken zo lang in het vliegtuig zitten vind ik het niet waard. Verdomme.

Geen USA-reis dus, laat ik daar even van uit gaan. Maar dat brengt mij/ons voor een nieuw probleem. Want er wordt op vakantie gegaan, detzoewiedet. Maar waar naar toe? Vakantie-ingrediënten zijn voor mij rondrijden, winkelen, strand, warm (liefst fikheet) weer, grote steden, lekker eten, in veel verschillende plaatsen overnachten. Vandaar dat USA mijn vakantieland is. Maar dat gaat hem niet worden dit jaar, maar wat dan wel?

Afhankelijk van of ik wel of geen contract en auto van de zaak krijg, wordt het rijden of vliegen&rijden. Frankrijk valt af. Buiten het feit dat Vixen daar al veel&vaak is geweest, trekt me dat niet zo. Misschien is het een idee om via München naar Italië te rijden. Het schijnt in september best nog wel prettig weer te zijn in Itakkia. Of anders met de vlieger naar de hak van de laars. Griekenland? Portugal? Wie het weet mag het in elk geval voordragen…

Ik ben in mijn werkzame leven al bij heel wat bedrijven over de vloer gekomen. Van de meest smettige opslagloodsen bij transportbedrijven via de betonnen bunkers die als kantoor door moesten gaan in Frankrijk tot aan de jaren-tachtig chique van de directiekamer van een van mijn vorige werkgevers. Veel hout en iets te wollig tapijt. Het leek wel een aflevering uit Dallas. Prima.

Tot nu toe stond het Benelux hoofdkantoor van Nike in Hilversum heel erg hoog op mijn ‘mooiste kantoor waar ik ooit geweest was’. Prachtige hippe ruimtes, dito meubilair en verder een Nike-shop met supergoedkope aanbiedingen, Starbucks in house (alleen staat er nergens het logo of het woord), een tennis-/zaalvoetbalzaal en verder buiten een heuse sportarena met voetbalveld, atletiekbaan en (last but not least) een echte tribune. Enige nadeel is dat je altijd al weet wat het personeelsfeestje wordt: tienkamp op het binnenterrein…

Maar dat was tot nu toe. Gisteren was ik bij een van onze klanten, die het nog bonter maakte. Goudkleurig gebouw, ontvangsthal met Leolux banken en fauteuils, leistenen vloer en marmer aan de muur. Geen koffiehoek, maar een heuse espressobar, inclusief barrista die elke kop met veel liefde vol deed lopen. Glazen liften, kantoorunits als hotelkamers en overal prachtige lampen en kunst aan de muur/het plafond. Mooiere toiletten dan menigeen thuis heeft. Verder ook een indoorsportveld, gameruimte met Wii, flipperkast, tafelvoetbal, snooker- en pooltafel.

Verdieping hoger een fitnessruimte met bijzonder puike apparaten, sauna en douche en om helemaal relaxed te worden een zen-ruimte met slim licht, loungemuziek en bedbanken/bankbedden. En na de (zoals gewoonlijk saaie) vergadering een uitgebreide lunch in iets wat ik tekort zou doen met het woord kantine. Dit had meer weg van een restaurant. Aankleding, eten, bediening (jawel!), alles was perfect. Het leek potdomme het Mandalay Bay wel! En hier heb ik elke maand overleg. “Of zullen we het een keertje bij jullie op de zaak doen?”. Neehee!

Viaviavia kreeg ik een uitnodiging onder ogen voor de Splinter Popquiz op Paasmaandag. Versie 3.0, las ik in het overzicht. Ik ken de twee mannen die hem in elkaar draaien. De een ken ik denk ik al meer dan 15 jaar, de ander slechts een paar maanden. De mannen zijn muziekliefhebberTs en -kennerTs, voor zover het woord muziekkennerT ook maar enige waarde heeft. Ze vinden het in elk geval een hele belangrijke bijzaak, net als ik.

Tijdens een van de vorige versies van deze popquiz waren Vixen en ik op vakantie, dus die heb ik jammerlijk gemist. Vandaar dat ik blij was om te lezen dat het deze keer wel goed in mijn agenda paste. Paasmaandag om 18.30 uur heb ik over het algemeen weinig gepland, dus dat zat wel snor. De volgende stap was een team in elkaar draaien. Want wanneer ik aan zoiets meedoe, dan moet er ook wel serieus gespeeld worden. Strategisch kiezen derhalve, want de teams mogen uit makzimaal 4 personen bestaan. Ik-zei-de-gek en 3 anderen dus.

Mijn eerste keuze was Joris. Veelvraat op muziekgebied en thuis op gebieden waar ik niet zo sterk in ben. Moderne indie-kraam, obscure Belgische bands en meer van die Humo-meuk. Maar Joris en ik zijn van dezelfde leeftijd. En dus houdt onze kennis van de jaren negentig (euro-house, top 40) en dance (pillenslikkersgedeuns) niet over. Daarvoor hebben we Stefan maar even vastgelegd. Tien jaar jonger dan wij en ooit gezellige zaterdagavond plaatjesdraaier in de Locomotief. Kent de klassiekers, maar in zijn geval zijn dat andere klassiekers dan de meesten denken...

Maar er is ook nog iets als de échte moderne muziek. Daar weet ik niet alleen weinig van, daar vind ik ook nog eens heel weinig aan. En voor die onzinnige bliepjes en piepjes konden we natuurlijk niet om Rolph heen. Die kent muziek van bands waar ik de stijlvorm nog nooit van heb gehoord, laat staan begrepen. Eclectische dubstep deephouse bounce nu jazzanova minimal. Of zoiets. En we hebben natuurlijk ook een zondebok/pispaal nodig voor het geval dat we niet hoog eindigen. De dinsdag na Pasen een uitgebreid verslag hier. Maar op voorhand alvast: maar maar maar, stomme Rolph!

Vorige week zondag waaide er een boompje om aan de zijkant van ons huis. In verband met mijn drukke werkzaamheden en het ontbreken van daglicht bij thuiskomst, kon ik de zaak niet eerder dan deze zaterdag opruimen. Zaterdagochtend de zaag gepakt en terwijl Vixen nog in haar dromen bomen om aan het zagen was, was ik live bezig. Ijs- en ijskoud was het, maar de zaak moest weg. Een week lang lag dat ding al daar, en dan ook nog eens voor een deel over het pad van de buren.

Dat opruimen viel gelukkig alleszins mee: het boompje was zo rot als de honderdduizend, dus ik heb geen tak verder dan halverwege door hoeven te zagen en hij brak al doormidden. Ik wilde in eerste instantie de grote delen achterom slepen en dan op het gras verder kleinmaken. Maar waar zou ik dan met de takkenzooi naartoe moeten? Ik besloot voor een andere optie te gaan.

Onze achtertuin loopt namelijk over in een stuk 'bos'. Nou is de aanduiding bos teveel van het goede. Een verzameling bomen en struiken die onze tuin van de tennisbaan scheiden. Dat lijkt er al meer op. Maar feit is wel dat er al heel veel afgebroken takken liggen. En daar zouden deze best wel bij kunnen. Terug naar de natuur of zoiets. Hoe dan ook: zo was ik er tenminste op een nette manier vanaf. Takken door de tuin slepen en klaar. Met dat gedeelte dan tenminste.

Ik zal binnenkort namelijk het restant van het boompje uit moeten graven. Maar dat is nog het minste. Ik zag tijdens het bomengebeuren dit weekend dat de winter goed huis heeft gehouden in onze tuin: veel planten kapotgevroren, het laatste beetje verf dat er nog op de tuinmuurtjes zat is er nu ook vanaf gebladderd en de kilo's vogelvoer hebben voor een grote zooi gezorgd op het terras. Overal liggen zaadjes, vliesjes, schillen en natuurlijk flinke hopen vogelstront. Volgend weekend maar eens aan gaan geven. Stinktuin.

Aldus Patrick, die nogal tekeer gaat op zijn toetsenbord...

Ik ga tegenwoordig zelden met de auto naar de (binnen)stad. Daar is het namelijk lastig parkeren. En tegeswoordigs met die opengebroken wegen en het doolhof aan wegomleggingen ben ik sneller met de fiets in 't stedje. Maar gisteren moest ik op tijd bij de gemeente zijn (daar over een andere keer meer...) en ik kon niet eerst naar huis om de fiets te halen, dus ik parkeerde in de Arsenal-Parking. Donderdagavond, bommetjevol, dus ik stond uiteindelijk op het dak.

Nadat ik mijn dingen had gedaan, liep ik terug richting de betaalautomaat. Toen ik nog vaak daar parkeerde drukte ik in het voorbijlopen alvast op de liftknop. Tegen de tijd dat ik dan terugkwam van het betalen, stond de lift meestal op me te wachten. Of iemand anders had hem ondertussen 'opgeroepen' op een andere etage, of iemand anders had mijn liftje beneden gepikt. Kan gebeuren, dan maar de trap.

Nu stond er echter een wat oudere dame voor de lift op mijn weg naar de betaalautomaat. Zij stond in de open deur van de lift te wachten op haar man. Aan automaat nummer 1 stond haar man met leesbril in zijn portemonnee te loeren en te schrapen. Ik betaalde aan automaat nummer 2 mijn schade en liep terug naar het trappenhuis. Mevrouw stond nog steeds in de lift op de knop 'deur open' te drukken. Ik keek even 'naar binnen', ik was niet eens van plan met de lift te gaan, maar de vrouw bitste me toe "Ja, ehh, de lift is bezet hoor!" Pardon? Ondanks dat ik al met een been op de trap stond, liep ik even terug.

"Mijn man komt er zo aan, deze lift is bezet!". Zozo. Dat werd er eentje in het kader van 'datzullenwenogweleenszien!'. Ik stapte daarom maar eens de lift in. En ging tussen mevrouw en het knopjesbord staan. Omdat zij niet meer op het knopje 'deur open' kon drukken, sloot de deur. Dat was een. Daarna drukte ik op knopje 5. Dat was twee. De lift zette zich in beweging. Het plaatje was compleet geweest, wanneer wij haar man nog nét door het liftraampje hadden kunnen zien aan komen lopen. Dat gebeurde helaas niet. Op de tweede etage stapte ik uit de lift. Maar niet voordat ik mevrouw nog een hele prettige avond had gewenst. Eigenlijk had ik nog even op knopjes 2,3 én 4 moeten duwen. Volgende keer beter.

Dit weekend merkte ik dat de stuurbekrachtiging van de auto een beetje begon te loeien wanneer ik het stuur helemaal 'indraaide'. Tijd om de auto-boer eens op te zoeken, want dit klonk niet alleen niet heel erg fris, het stuurde zelfs een beetje moeilijk met inparkeren. En dan ben ik niet eens de toffe jongen die met één handpalm de bolide in het parkeervak slingert. Dat doet die andere SAAB-rijder in de familie al...

Hoe dan ook: heel snel naar de garage ermee. Nieuwe stuurbekrachtigingsmotorpompmodule. Of zoiets. Kassa natuurlijk, want het dingske zelf kostte een paar honderd eypo en het uit- en inbouwen was een paar uurtjes werk. Klote. Vind ik altijd jaomer geld: het levert namelijk niets op. Wanneer het goed is, is de auto vanmiddag weer hetzelfde als voor het weekend, alleen ben ik een bult poen lichter. Tijd om eens na te gaan denken.

De kilometerteller staat op 365.000 kilometer. "Ach, net ingereden!", zei Roy van de SAAB-dealer toen ik hem vanmiddag belde. Ik begin namelijk te twijfelen of ik een andere auto moet halen. En zo ja, welke? Er bestaat een kans dat ik over een half jaar een auto van de zaak 'krijg'. Dan hoef ik dus geen eigen auto meer te hebben. Maar houdt de SAAB het nog wel een half jaar vol met werkweekritjes naar Noord-Brabant en Midden-Limburg? Als ik dat zeker wist, dan 'hield ik hem aan'.

Besluit ik echter een (voor mij) nieuwe te gaan kopen, dan kan ik er 'een voor een half jaar' kopen, eentje die ik met niet al te veel verlies over een half jaar kan verkopen. Of ik koop er eentje die ik weer voor meer dan anderhalve ton aan kilometers op kan rijden, en dan zeg ik nee tegen de lease-auto en blijf ik voor kilometervergoeding rondjes rijden. Moeilijk moeilijk moeilijk. Ik heb nog nooit een nieuwe vlammenieuwe auto gehad. Op de zaak rijdt men BMW X1 of een Passat CC. Best leuk, maar ik weet het nog niet. Niet over de lease-auto en niet over de eigen auto. Eerst maar eens kijken of de SAAB het weer/nog doet.

Voor 'mijn' nieuwe radio-programma, sprak Ivo afgelopen week de column in. Omdat niet iedereen hem gehoord heeft/kan hebben, plaats ik de column bij deze hier. Ten eerste omdat ik lui ben (en dus niets meer hoef te schrijven), ten tweede omdat het een smeuïge anecdote is. Ivo, goed gedaan!

Het is midden jaren negentig en ik ben een pismenke van een jaar of 15. Stoer jochie, met mijn VVV-sjaal. En met mijn sigaret wat onwennig in mijn mondhoek. Sinds een paar maanden ben ik ook tot de toffe jongens gaan horen met mijn pakje Marlboro. Marlboro Lights uiteraard, anders moet ik wel heel erg hoesten van die prikkels.

Binnen anderhalve seconde zag hij de brandende peuk in mijn mondhoek. Hij keek mijn moeder aan, haalde even diep adem en samen draaiden ze toen hun blik naar mij. Ik durfde niets te zeggen en ik durfde ze niet aan te kijken. “Zozo”, zei mijn vader. “Jij rookt toch niet? Dus deze sigaret moest je zeker van die speler vasthouden?”…

Toen ik enkele jaren geleden in Breda ging werken, werden de plannen van het rondweg-traject Eindhoven steeds duidelijker. Het Rijk was heel wat van plan: fly-overs, extra stroken, betere doorstroming, betere aansluiting, minder files, noem het allemaal maar op. Maar dat betekende wel dat er regelmatig omleidingen en soms zelfs wegafsluitingen waren. Allemaal met het hogere doel om de A2 en vooral de A67 fatsoenlijker te maken.

Destijds had ik het met toenmalig collega en reisgenoot Frank er al over dat het een puinhoop zou worden wanneer knooppunt Leenderheide volledig afgesloten zou worden. Dat moest namelijk aan het einde van het verbouwingstraject gebeuren. Maar in 2007 klonk 'eind2009/begin 2010' nog heel erg ver weg. Maar dat was het sneller dan gedacht, en de laatste maanden dat Frank en ik nog samen naar Breda en Geel reden, maakten we 'live' de afsluiting van het beruchte knooppunt mee. 'Opening: 1 maart 2010'.

1 maart 2010 was ook de datum dat ik op mijn nieuwe werk ging beginnen. De maanden dat het knooppunt gesloten was, kwam ik er ook niet. De dag dat het open zou gaan, was ik er weer. Maar, zoals hier al te lezen staat: 'open zou gaan'. Helaas smeerkaas. Door het slechte weer van het afgelopen weekend, was de zaak met 1 dag uitgesteld. Valt me nog mee, dat die lange lange termijnplanning maar één dag vertraging heeft.

Als alles goed is, rij ik dus vandaag voor het eerst over het verse knooppunt Leenderheide. Haalt meteen 20 minuten van mijn nieuwe reistijd af, en dan tel ik de vertraging door de drukte niet eens mee. Nadat ik dus nagenoeg live de sluiting meemaakte, vandaag dus hopelijk de opening. 'Begin 2010' blijkt gewoon ineens vandaag te zijn. Dat gaat snel. Ik lees nu telkens 'Floriade 2012', dat lijkt ook nog ver weg. Voor je het weet is het zover...

De wind loeide gisteren al de hele dag om het huis. Ik ben nauwelijks buiten geweest, maar af&toe moest het: eerst omdat de (lege) bloempotten door de tuin stuiterden, daarna om de opengewaaide poort te sluiten en 's avonds laat om de vuilnis weg te gooien en de groene bak vast klaar te zetten om vandaag geleegd te worden. Alleen kon ik niet meteen bij die groene bak...

Wij hebben een hoekhuis en het huis van de 'buren' staat haaks op het onze. Daardoor zit er een omhooglopende taartpunt tussen onze huizen die vol staat met struiken, planten en een paar bomen. En sinds gisteren een boom minder. Het waaide blijkbaar zo hard dat een van de diepgewortelde jongens het niet meer langer volhield. Krak.

Aan het einde van de zomer zag ik al dat deze boom sneller zonder bladeren zat dan de andere boom van dezelfde soort die een paar meter verderop stond. Ik heb geen verstand van bomen, want ik kan bijvoorbeeld al niet eens vertellen welk soort/type boom het is. 'Zo een met takken en bladeren en een dikke stam'. En die ligt nu dus tegen het huis, over ons pad en over het pad van de buren. Grrr!

Meteen maar even de buren gebeld (eerst aangebeld, maar ze deden niet open), met de melding dat ze even niet van hun 'achterom' gebruik konden maken. Was gelukkig geen probleem dat het ding niet meteen weg zou zijn, want ik heb geen tijd om die boom even snel weg te werken. Niet dat dat ding de afgelopen 'vrije' maand omvalt, nee, precies de avond voordat ik moet beginnen met werken, gaat hij er bij liggen. Fraai is dat. Komende week dus maar eens zagen, knippen en opruimen. Takkenwerk!