Aldus Vixen die me helpt met enkele vragen die ik wil stellen aan Hans Huijs...

Vandaag mijn laatste vrije vrije dag. Aanstaande maandag begint het leven als loonslaaf weer. En daar ben ik wel blij om, want vrij hebben is leuk, maar wanneer je de enige bent die (alle dagen) vrij heeft en het is ook nog eens verschrikkelijk weer, dan is er weinig lol aan te beleven. Bovendien haalt dat ook de lol van het vrije weekend weg: alle dagen zijn hetzelfde.

Aan het werk dus weer. Niet alleen leuk omdat het 'tijdverdrijf' is, niet alleen leuk omdat er geld verdiend wordt, maar vooral leuk omdat ik echt zin heb in de werkzaamheden. Ik praat normaal gesproken zelden over mijn werk, en vooral niet hier. Dat ga ik nu ook niet doen, maar ik wil wel even zeggen dat ik de afgelopen dagen wel echt aan het uitkijken was wanneer ik weer kon/mocht beginnen. Ik was er echt naar toe aan het werken (zucht).

En natuurlijk is er van de plannen die ik had om mijn tijd te vullen weinig terecht gekomen: de garage moet nog steeds (verder) opgeruimd worden, de tuin is nog steeds niet van zijn ergste winterrommel ontdaan en het trappenhuis is nog steeds niet geverfd. Maar daar zijn redenen voor: de garage kan dit weekend nog, de tuin was tot eergisteren bevroren en de trap hoeft nog niet echt. Alleen moet ik nog even twee plintjes zagen en in de kamer plaatsen. Maar dat moet al sinds begin februari. Begin februari 2008 bedoel ik dan...

Vixen vindt het natuurlijk ook prettig dat ik weer aan het werk ga, maar ze mist daardoor wel de extra-speciale VIP-behandeling van de afgelopen tijd. Mevrouw werd naar haar werk gebracht en ook weer opgehaald. Service van deur tot deur. Als dit nog even geduurd had, dan was ik een pet&pak gaan kopen en had ze achterin mogen gaan zitten. Had ik me er wel voor laten betalen. Dan was dát wel mijn nieuwe baan geworden! Nog een keer chauffeurtje spelen vandaag en dan zit het er op. Maar eerst: weekend! Een prettig hopelijk.

Een paar maanden geleden stuurde Mitch me een mailtje. Hij was van plan om met zijn gezin (vrouw en 2 kleine kiddo's) richting de USA te gaan deze zomer. Florida leek hem wel wat. En omdat hij een trouwe lezer van dit weblog is, wist hij dat wij er ook waren geweest. Of ik misschien enkele tips had. Tips voor een rondreis in de USA in het algemeen en in Florida in het bijzonder. Natuurlijk, graag!

Via mail wisselden we wat gegevens uit (wie wat waar wanneer) en kon ik even voor hem een en ander op een rijtje zetten. Waar&hoe wij 'altijd' onze auto's huurden, welke motels/hotels we in Florida hadden gehad (wel of niet reserveren) en welke route we destijds hadden gereden en wat allemaal de moeite waard was. Natuurlijk weet ik niet alles van Florida, maar tipjes kan ik natuurlijk altijd geven. En ik heb een hele serie reisboeken van Florida.

Omdat hij met zijn vrouw en kinderen gaat, is het natuurlijk wel iets anders. Vixen en ik doen alleen waar wij tweetjes zin in hebben. Zo hebben we destijds besloten om niet naar Sea World in Orlando te gaan. We zijn allebei niet zo van de dieren(tuinen), dus de Killer Whales en stuiterende dolfijnen hebben we toen maar overgeslagen. Maar in de tips die ik Mitch gaf, had ik wel gezet dat hij zeker een bezoekje aan de waterbakken moest brengen. Het schijnt nogal spectaculair te zijn.

Gisteravond laat las ik een nieuwsbericht, dat me eraan herinnerde dat ik nog even de reisboeken aan Mitch moet geven. Ik hoorde namelijk iets over Sea World. Het officiële bericht luidde dat een van de trainsters aldaar uitgeschoten was en toen door een van de orka's even voor een pleziertochtje mee onder water werd genomen. Iets te lang zo bleek. Nu komen er echter verhalen dat de orka de trainster van de waterkant heeft geplukt en haar toen meesleurde. Voor de ogen van het publiek. Mitch: zeker in je must-see-list opnemen dus. De boeken komen er aan!

Ik hou niet van schaatsen. Ik volg het dan ook helemaal niet. Vraag mij niet welke specialisten er op welke afstanden zijn en ik denk dat Johann Olav Koss nog steeds elk moment onder de 13 minuten kan gaan schaatsen. Op de 5000 meter bedoel ik dan. Kortom: ik ben geen kennerT. Maar Sven Kramer kende ik ondertussen wel natuurlijk. Daar was geen ontkomen aan. Supersven, Svencouver, Svenmania, Svendeman, Svenergy. En ik ben ook nog 'lid' van Essent (ik miste Esvent, heren reclamemakers!), dus ik kreeg mail&post&reclame.

Kramer was een kraker op de 5 kilometer. Keurig. Goud. Nou is de 5 kilometer me al een beetje te lang. 500 meter is me te vlotjes, geef mij maar de 1500 meter. Geef mij maar eigenlijk een andere sport dan schaatsen, maar daar gaat het hier niet over. Gisteren dus de lange en langdradige 10 kilometer. Op&neer naar mijn moeder, en dat in dertien minuten. En Sven zou wel even goud gaan winnen. Volgens alles en iedereen. Toine van Peperstraten ging het reclameblok in met de woorden "Zo meteen de start van de 10 kilometer, met DUS weer goud voor Nederland". P'don?

Nou was me dat gedeuns al d'n babbelaer uit aan het komen. Die collectieve verontwaardiging dat de rest van de wereld niet in katzwijm valt voor Kramer. Het ongeloof dat Eric Heiden (5 afstanden, 5x goud ooit) hem (nog) niet tot 'de grootsten ooit' rekende. Misschien moet Nederland eens realiseren dat schaatsen geen wereldsport is en dat de race nog altijd gereden moet worden voordat iemand écht gewonnen heeft.

Op het vvv-forum ging ik online wat weddenschappen tegen Sven aan. Ook daar was de tendens 'wie doet hem wat'. De rest is inmiddels geschiedenis. En heet nieuws, want het gaat even (nog steeds) nergens anders over. Ik win dus uiteindelijk die weddenschappen, maar dit was niet wat ik hoopte. Ik dacht dat hij zou verliezen van die 'Noor-met-die-lievve-schaats-zus' of van een 'tot-September-2009-short-trackende-Koreaan'. Want volgens de media kon niemand van deze prutsors koning Sven verslaan. Dat gebeurde dan uiteindelijk ook niet. Nu is hij een loser en dat is iets anders dan iemand die verloren heeft. En dat vind ik oprecht jammer, maar laat wel weer eens zien dat je pas een echte ijsmeester bent op het moment dat je die gouden plak om je dikke nek krijgt gehangen.

Bij mijn vorige banen had ik nauwelijks contact met klanten of met ander serieus volk, dus daar kon ik altijd op mijn werk dragen wat ik wilde. Spijkerbroeken, sportschoenen, shirts. Niemand die er problemen mee had (of beter: niemand die er wat van over kon/mocht zeggen). En die paar keer dat het wel serieus moest (of wanneer ik bij de bazen in Frankrijk moest zijn), dan deed ik wel iets nets aan. Bij mijn aanstaande baan moet ik er wat netter bij lopen. Geen pak, maar ook geen sportschoenen.

Omdat gisteren mijn laatste vrije week begon en ik dus nog een berg 'semi-nette' kleren nodig had, was gisteren de perfecte middag om eens even te gaan winkelen. Zo druk als het op zaterdag is in de winkelstraten, zo rustig is het op een maandagmiddag. Normaal gesproken ben je alleen op zo'n middag, maar deze keer had ik twee medestanders gevonden om de laatste opruimingsartikelen te scoren. Op jacht naar wat lamswollen truien, overhemden en meer van dat spul wat ik bijna niet heb.

Samen met UPS en Nek werd er eerst even wat gedronken in de kroeg om aansluitend 'de stad' in te lopen. Op naar de uitverkoop. Voor de mensen die denken dat de uitverkoop toch al lang is afgelopen, die moet ik even de samenstelling van ons trio wat nader verklaren: UPS is maatje S, Nek heeft niet alleen een lange nek, maar is een complete slungel (XXL in de lengte) en ikzelf heb ook XXL nodig, maar dan vooral in de breedte. Buik is tegenswoordigs geen probleem meer, het zijn nog steeds&vooral mijn bovenarmen.

We konden dus op jacht naar de spullen die altijd als allerallerlaatste overblijven. En die derhalve ook het allermeeste afgesprijsd zijn. Bij de Sting met zijn drieën met dezelfde tas naar buiten, bij de WE vervolgens ook nog eens hetzelfde ritueel. Volgens UPS was het wel heel erg huisvrouwerig. We hadden het geheel af kunnen maken door na het winkelen even naar een lunchroom te gaan om daar een tas koffie met wat lekker zeuts te nemen. Zover zijn we nog niet. Maar even checken of die huishoudbeurs nog bezig is...

Gisteren een sms van UPS: hij maakte er een heel verhaal van, maar het kwam er eigenlijk op neer dat hij ergens 'niet meer op kon komen'. Hij was op zoek naar de naam van de actie 'als je met een aantal mensen een grap uithaalt op een openbare plek. Zoals allemaal stil gaan staan op Central Station in NY?'. Duidelijke omschrijving, ik wist dat hij Flash Mobbing bedoelde. Een dikke twee jaar geleden stond hier een entry over een zeer geslaagde actie.

Nou had UPS een goede omschrijving. En kon hij mij een sms sturen, en wanneer hij op dat moment op internet had gekund, dan was hij er (al dan niet via deze site) snel achter gekomen. Makkelijk zat, binnen een paar minuten ben je van die vervelende vraag af, die anders maar in je hoofd blijft malen. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat het een stuk frusterender is wanneer je iets níet kan vinden.

Zo heeft Chris heel erg lang rond gelopen met flarden tekst in zijn hoofd van een oud (en naar later bleek redelijk onbekend) hardrock-nummer. Uiteindelijk met behulp van die tekststukjes de puzzel toch op kunnen lossen. Duurde wat jaren, maar het is toch gelukt. Nu zit ik echter met een muzikaal probleem. Ik vind het nummer van W-Dreej (Vandaag) namelijk ergens heel erg op lijken. Toen ik het hoorde dacht ik al meteen dat ik het ergens van kende. En dat gevoel heb ik nog steeds.

Nou is de Carnaval al weer lang achter de rug, dus ik dacht dat ik er vanaf was. Maar gisteren tijdens een zapronde kwam ik bij Omroep Venlo in de Vastelaoves-marathon terecht. En natuurlijk precies in het W-Dreej-liedje. Grrrrr! Dus heb ik ook gisteren weer zitten denken waar ik dat nummer toch van ken. Het lijkt op een stukje van Julio Iglesias (Quiero), maar dat is het niet. En het einde komt uit een musicalnummer waar ik uiteraard de naam niet van weet. Ooit schiet het me te binnen. Maar waarschijnlijk ben ik dan W-Dreej alweer vergeten, en dan denk ik bij dat musicalnummer 'waar doet me dit toch aan denken?'...

Aldus Erwin, over het feit dat hij écht een wasbordje heeft...

Morgen is het dan zover. Na al het Vastelaovesgeweld is het bij Omroep Venlo FM weer business as usual, al is het voor mij persoonlijk natuurlijk wel anders. Brem&Sam FM is voorbij, hallo Vak 96.9! Na weken van voorbereiding (vooral in mijn hoofd) is het dan morgen echt zo ver. De eerste aflevering. Hopelijk de eerste van vele!

Morgen te gast Marcel Abrahams, als zijnde de 'sprekende tak' van het MFC de Kazerne-gezelschap. Ik hoop maar dat hij nog een beetje een stem over heeft, want meneer is ook de sprekende tak van het Naate Raaf-gezelschap. En die beleefden de afgelopen weken weer hun finest hours tijdens het volksfeest, dus ik hoop maar dat het goed gaat...

Een ander vast onderdeel is de column, waar het programma mee zal eindigen. Hopelijk kan ik vele vele mensen verleiden en bereid vinden om een column te schrijven en in te spreken. De eerste is van Thijs Pennings. Omroep Venlo-collega, begenadigd schrijver maar bovenal voetballiefhebberT. Over het algemeen een goede combinatie en ook nu weer een prettig eindresultaat. Komende weken zal ik veel verschillende mensen benaderen (ook minder voor de hand liggenden (ik denk aan Bruls, Verheijen, Vors Joeccius, May Anröchte)) en misschien melden er zich zelf wel wat personen.

Morgen dus de vuurdoop. Gelukkig is het niet mijn eerste radio-programma en gelukkig gaat het over een onderwerp waar ik een heel klein beetje van af weet en waar ik in elk geval met veel plezier over kan babbelen. Ik hoop dan ook écht dat het een beetje een plaats krijgt in het VVV-gevoel, dat het echt onderdeel wordt van alles rondom VVV. Donderdags het tv-programma, in het weekend de wedstrijd zelf (heel soms op vrijdag), op maandag de beelden en de interviews en daartussen dan het radio-programma. Morgen de aftrap!

Er zijn van die weblogs, die hebben van die loei-saaie onderwerpen als 'mijn katten', 'mijn kinderen' of 'dieren om me heen'. Allemaal leuk&aardig, maar ik ben daar niet zo van. Ik schrijf over vanallesennogveelmeer, probeer juist stevig te variëren. Maar ook ik 'moet' af&toe over hetzelfde onderwerp schrijven. Vaak is dat leuk, maar nu hoop ik dat het toch de laatste keer is. Het gaat namelijk weer eens over mijn tanden. Grrr!

Vorige week dinsdag schreef ik al over het verwijderen van mijn verstandskies. Tijdens diezelfde sessie in de tandartsstoel werd ook even een kleine vulling in een andere tand gedaan. Niet eens de moeite van het vermelden waard in dat stukje tekst. Maar daar waar ik geen last heb&had van de getrokken kies, daar bleef die vulling me maar irriteren. Week lang pijn was meer dan 'het kan even gevoelig zijn', dus gisteren even terug.

Er bleek inderdaad iets niet helemaal goed te zijn gegaan. Waarschijnlijk had een gedeelte van de composietvulling niet goed gehecht. Hoe dan ook: dat moest over. Kon echter niet meteen. Het was immers aswoensdag en bijna alle tandartsen waren op vakantie of katjelam van de avond(en) ervoor, dus het was een beetje heel erg druk. Met als gevolg dat ik vandaag om 08:00 uur voor de derde keer in 10 dagen weer in de tandartsstoel lig. Het moet geen gewoonte worden, want het is nog steeds geen hobby van me!

En om te voorkomen dat dit een tandartsweblog wordt, zal ik nu maar meteen over mijn supersonische Philips SoniCare tandenborstel vertellen. Ik had er graag een complete entry aan besteed, maar dat kan nu dus even niet meer. Jammer, want het ding verdient meer dan eventjes in een paar bijzinnen genoemd te worden. Misschien over een paar maanden, wanneer er een nieuwe opzetborstel gekocht moet worden...

Het is voorbij. De drie dolle dagen. En het heeft ook lang genoeg geduurd. Terug naar het normale leven, terug naar de gewone dingen van alledag. Want het was wel eventjes anders hoor, de afgelopen dagen. Sinds zondag was 't toch wel zwaar, omdat Vixen en ik het niet gewend zijn. Heel erg leuk, veel gelachen, maar wel heel erg vermoeiend. Weinig slaap, veel drinken, slecht eten. Maar dat hoort er bij tijdens dagen als deze. Je kent dat wel...

Zondag begonnen. Veel binnen gebleven, het was ook geen denderend weer. De geelzwarten lieten zich met 2-0 van het veld afsturen, dus dat was een vervelend begin van deze dag. Gelukkig hadden we 's avonds 'pasta met rode saus'. En vanwege het feit dat het (ook nog eens) Valentijnsdag was, was het 'hartjes-pasta'. De rest van de avond was het vooral veel schreeuwen, lachen en natuurlijk laat naar bed.

Maandag natuurlijk niet uitslapen. Genoeg te doen. Even snel ontbijten en dan in optocht naar de drukte. Even bijtanken in Duitsland en nog even bij mijn moeder op bezoek. Die was bezig hieringslaaj te maken, dus daar heb ik maar even een bak van meegenomen. Voor vandaag! Maar eerst nog de dinsdag. Vaak de leukste dag, gisteren zeker de gezelligste dag: mijn nichtje werd officieel een tiener. Tien jaar oud, dat moest gevierd worden! Haar vader en moeder schoven aan aan het uitgebreide ontbijt (eikes, bloodwors, bruuedjes en er was vlaai). En gisteravond ging al snel het licht uit. Na het eten (frietkraom!) was iedereen moe. Slapen!

En vandaag is het (as)woensdag en is alles voorbij. Zometeen nog even douchen, de gewone kleren weer aan en klaar. De twee boeven moeten er weer aan geloven. Ze hebben de rest van de week nog vrij om bij te komen, maar dat is toch anders. 't Is gedaon, 't is gedaon, zeej motte noow naor hoés toe gaon!

Bovenstaande afbeelding is de voorpagina van het regiokatern van Dagblad de Limburger van vandaag. Maar dat moet natuurlijk trucage zijn, dit is PhotoShop vom feinsten. Er is namelijk geen enkele optocht in Noord-Limburg gisteren doorgegaan. Het was gisteren ver-schrik-ke-lijk weer. Ijskoude sneeuwstormen teisterden Venlo en omstreken, het Amerikaanse Snowmageddon was er niets bij. Daar kon toch geen enkele optocht hebben getrokken?

Ik gok overigens dat het gisteren zo koud was, want ik zat in de garagebox. Warme dekens voor het geval dat de stroom uit zou vallen, radiootje met reserve-batterijen, drinkwater voor 6 dagen en twee opgeladen mobiele telefoons. Allemaal door de vroegtijdige waarschuwingen van Anny, het orakel uit Hooors. Want zij voorspelde in de eerdergenoemde krant het niet doorgaan van de optochten vanwege het weer.

Zometeen maar even een mailtje naar de krant sturen. Eens kijken of een van mijn voorspellingen (dat ze het stukje níet plaatsen) wel uit komt. Het was overigens wel leuk om te zien dat er veel mensen de afgelopen weken op deze site terecht kwamen met de zoekterm 'koffiedik kijken&carnavalsoptocht gaat niet door'. Er zijn dus blijkbaar meer mensen die het verhaal nog in het achterhoofd hadden. Eens even checken of de krant ook Anny door de mangel wil gaan halen. Ik ga even mailen!

Zuid-Nederland viert het lente-feest, ik zag op tv dat in Rusland een oude traditie werd opgepakt om de komst van de lente te vieren en het Chinese jaar van de Os is afgelopen. Vandaar dat ook de banner is veranderd. Maar vanwege dat eerdergenoemde lente-feest, is mijn banner-makerT even met iets anders beschäftigt. Daarom even een oude.

Na de Vastelaovend zal ik Roy snel even een frisse lente-banner laten maken, want dan kunnen we langzaam maar zeker naar het betere weer toe werken en alvast wennen aan de betere tijden. Het wordt namelijk tijd dat het lente wordt. Ik ben die sneeuw meug wie kalde pap.

Wanneer er nou een dik pak lag en we hier een beetje aan wintersport konden doen, dan had ik er geen moeite mee. Niet dat ik zo'n skiër ben, maar dan was er nog een meerwaarde aan die witte meuk. Nu is het al sinds kerstmis 2009 onhandig en vervelend. En wanneer 't zunke er nou een beetje door kwam, dan had ik er ook geen moeite mee. Maar dit is grijs. Een najaarsdepressie in het voorjaar. Ik ben er klaar mee. Tot morgen. Ijs & weder dienende...

Aldus Vixen, nadat ik iets te dicht bij de struiken had geparkeerd en moeilijk uit de auto kon komen...

Aankomende nacht, iets voor drieën onze tijd, begint de uitzending van de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Vancouver Twenty Ten, ik ben er eerlijk gezegd niet mee bezig. En voor mijn gevoel is niemand er heel erg mee bezig, maar ik kan het uiteraard mis hebben. Het kan natuurlijk ook komen omdat mijn directe omgeving zich vooral druk maakt om dat andere grootschalige gebeuren dat morgenvroeg gaat beginnen. Maar goed, 'de Spelen' gaan dus beginnen.

Ik heb net eerst op moeten zoeken hoe lang het hele feest gaat duren. Niet alleen de uitzending vannacht, nee, de hele zwik. Het andere wereldse evenement in 2010 (dat gedeuns in Zuid-Afrika) is van 11 juni t/m 11 juli, dat heb ik de afgelopen tijd vaak genoeg voorbij horen komen. Ik lees net dat Vancouver 2010 t/m 28 februari duurt. Maar toen ik net het schema bekeek, zag ik trouwens dat er al vóór de officiële opening begonnen wordt met schansspringen. Die hebben morgen namelijk al de finale. Mocht je vandaag dus niet met glans van de schans gaan, zijn jouw Spelen al voorbij voordat de openingsceremonie is geweest. Ook leuk!

Natuurlijk ga ik wel een en ander kijken. Ik zal nergens voor wakker blijven, maar in de herhaling pak ik zeker de nodige dingskes mee. Kijken of Canada inderdaad goud wint met ijshockey, kijken of Svenergy zoals verwacht met goud behangen terugkomt, kijken hoe de 'bobslee uit Venlo' het doet. Maar nogmaals: ik ga geen nachten doorhalen om bepaalde dingen live te kunnen zien, want zo interessant vind ik het allemaal niet.

Volgens anderen zijn er genoeg reden om wel te kijken. Niet eens zozeer voor de sport, maar voor het fijn gerei dat de sport beoefent. Een overzicht (inclusief wedstrijddagen) is dan wel zo handig. Nou kun je tenminste met goed fatsoen een reden bedenken waarom dat je naar curling zit te kijken. En voor de dames en gayhomosexuals (hoi Pieter!) onder ons is er natuurlijk ook een overzicht met menkes. Misschien dat er op deze manier meer mensen warm lopen voor datgene dat vannacht gaat beginnen. Veel kijkplezier!

Wat betreft films&series ben ik niet echt up-to-date. Buiten een sporadisch bezoek aan het filmhuis, is Goldeneye volgens mij de laatste 'kaskraker' die ik in de bioscoop heb gezien. En het tweede seizoen 24 is volgens mij de laatste serie die ik live op tv heb gezien. Lang leve internet en lang leve de dvd's! Zeker nu ik nagenoeg elk dag op de machine aan de gang ben.

Sinds enkele weken ben ik begonnen met Prison Break. Het zijn in totaal 4 seizoenen én een film. Dat laatste had ik niet meegekregen toen de serie 'origineel' op tv was. Ik hoor van veel mensen dat de film niet echt de moeite waard is. En ook dat het vanaf serie 3 een beetje mauw wordt. Maar seizoen 1 en 2 zijn te gek, daar is iedereen het wel over eens. Seizoen 1 is in de gevangenis (en uiteindelijk eruit) en seizoen 2 is buiten de gevangenis (en uiteindelijk weer erin). Ik ben bijna bij seizoen 2. En het is te gek!

Natuurlijk hangt de hele zaak van cliché's aan elkaar. Goede broer zorgt dat hij in de gevangenis terecht komt bij zijn (vermeende) slechte broer. Die is natuurlijk onschuldig tot de doodstraf veroordeeld (vanzelfsprekend: in de gevangenis zitten alleen maar onschuldigen, toch?). En broederlief is the man with the plan. En ondanks de cliché's, inkoppertjes, onwaarheden en onwaarschijnlijkheden vind ik het een geweldige serie. En ook al weet ik dat ze aan het einde van dit seizoen ontsnapt zullen zijn, toch vind ik het erg spannend en vliegen de 42 minuten voorbij. Zo is het me voor het eerst sinds lange tijd gelukt om 42 minuten op de crosstrainerT te staan zonder één keer op de timer te kijken, zo boeiend was het!

Het enige wat me enorm stoort is de ondertiteling. De ondertiteling van de dvd's is blijkbaar van internet getrokken en is gemaakt door iemand die niet heel erg goed heeft opgelet op school op het moment dat de d/t-regels werden uitgelegd. Zo erger ik me minstens 10 keer per aflevering aan woorden als gebeurd en bekend. En ik kan de ondertiteling niet uitzetten. Dat kan wel, maar dan kan ik de serie niet volgen. Niet omdat mijn Amerikaans niet goed genoeg is, maar omdat ik het het volume dan wel heel hard zou moeten zetten vanwege het geluid van het apparaat. En om boven mijn eigen gehijg uit te komen natuurlijk...

Gisteren was het zo ver. Zoals ik al eerder vertelde, ging een van mijn verstandskiezen er uit. Dus in alle vroegte op naar de tandarts. Terwijl ik bezig was om voor de zoveelste keer niet mijn high-score bij Doodle-Jump te verbeteren, kwam de goedlachse assistente me uit de wachtkamer halen. En een minuutje later kwam de tandarts.

Ik heb mijn hele leven al dezelfde tandarts. Zijn vader begon de praktijk, maar die heb ik nooit bewust meegemaakt. Later kwamen hij en zijn broer in de tent erbij, nu neemt zijn zoon het bijna over. Maar ik ben in principe altijd bij Joop geweest (met af en toe een uitstapje naar een van zijn compagnons). 'Dokter Joop' is een echte ouderwetse tandarts. Ietsje te kakkerig, ietsje teveel hockey. Inclusief accent. "Mogge heer Bremmers, we gaan dus even een kiesje aanpakken. Hupsakee!". En zo hoort het.

Omdat de verdoving even in moet werken, was ik een paar minuten overgeleverd aan de assistente. De zwaarste 5 minuten van de hele behandeling, want ik weet niets over Palladio in Helden en meer van die onzin. Gelukkig werd mijn tong steeds stijver en ging zij efkes ein bietje drinke. Daar kwam de tandarts aan. Hij prikte (blijkbaar) even een paar keer in mijn tong en omdat ik dat niet voelde, kon hij beginnen. Met een ouderwetse priem (zo leek het tenminste) stak hij onder mijn kies en lichtte hij hem een stuk op. Vervolgens werd ik in een wurggreep gehouden en werd de kies er met een tang uitgehaald. Klaar.

Het resultaat is een gat in mijn tandvlees. Wanneer ik er met mijn tong overheen ga, lijkt het wel of er een vijver in mijn mond zit, zo groots voelt het aan. Hij heeft er twee zelfoplossende lijmballetjes ingeduwd en het heeft niet of nauwelijks gebloed. Als instructie kreeg ik alleen maar te horen dat ik een avond zonder tandenpoetsen naar bed moest. Heb ik net 3 dagen een nieuwe supersonische tandenborstel, mag ik hem niet gebruiken. Vanochtend weer wel. Prachtig ding, maar daarover een andere keer meer.

Toen ik nog achter de bar stond bij de Locomotive, was Vastelaovend te gek: elke dag feest, als plaatjesdraaier van grote invloed op de sfeer, plaats genoeg achter de bar, veel geld verdienen, geen geld opmaken en alles bewust meemaken. Prima! Vandaar dat ik ook na de tijd dat ik los-vast daar werkte nog enkele jaren met de Vastelaovend achter de bar heb gestaan. Met net zoveel plezier. En ook dit jaar was het bijna zo ver. Bijna, maar uiteindelijk heb ik er voor gekozen om het niet te doen.

Eva&Ivo waren een aantal weken geleden bezig met het rooster in elkaar te draaien voor deze drukke dagen. Omdat Vixen 'moet' werken, kunnen we niet weg tijdens de carnavalsdagen. Dus ik heb even overwogen om een of twee dagen achter de bar te gaan staan. Maar toen ik tijdens enkele vrije vrijdagmiddagen de chaos in de kroeg zag en het gedrag van de gemiddelde barbezoeker, heb ik feestelijk bedankt. Ik ergerde me kapot aan al dat bezopen domme volk, maar als mede-klant heb je dat maar te slikken. Wanneer ik echter op dat moment achter de bar had gestaan, dan was het een ander verhaal geweest. Ik word waarschijnlijk te oud voor die zatte zooi.

Ik vraag me nu wel af of ík nou alleen maar ouder&saaier ben geworden (geef ik meteen toe), of dat er daadwerkelijk iets veranderd is aan de manier van uitgaan in het algemeen en carnaval in het bijzonder. Wanneer ik dat gedoe zie rond de kaartjes van het hofbal, entreebewijzen van de Loco en polsbandjes voor de Parade, dan kan ik niet anders dan concluderen dat het nog maar weinig met een spontaan straat- en kroegfeest te maken heeft. Neem die Boétegewoeëne Boétezitting: elk jaar drukker en drukker, politie, beveiligers, fouilleren. Nu is het al zover dat er geknokt moet worden voor een Parade-polsbandje. Letterlijk geknokt!

Via Roy kreeg ik een en ander mee van wat er besproken was tijdens de vergaderingen over dit feest in het algemeen en het uitdelen van de polsbandjes in het bijzonder. Ik begreep dat die vergaderingen al een beetje onordentelijk verliepen, maar het uitdelen ervan was helemaal een puinhoop. Volgend jaar zou alles anders gaan volgens de organisatie. Ik stel voor dat ze het in fases doen: eerst een kaartje zien te bemachtigen waarmee je naar een voorverkoop kan gaan voor een ticket te bemachtigen waarmee je een polsbandje af kan gaan halen. En dan feestvieren. Gefouilleerd, geordend, geregisseerd en met een polsbandje. Maar bovenal spontaan! "'t Is de leuksten tied van hiel 't jaor..."

Vrijdag deed Vixen eens de boodschappen en het mooie is dat er dan ineens dingen gekocht worden die normaal gesproken niet in huis te vinden zijn. Aangezien ik in principe de boodschappen doe en kook, hebben we bijna altijd dezelfde spullen in de koelkast staan. Maar toen we zaterdag aan de broodjes gingen, stond daar opeens een bakje smeerkaas van Goudkuipje op tafel. Goudkuipje, dat was wel 15 jaar geleden dat ik dat gegeten had.

Het zit tegenwoordig in een ander bakje dan vroeger. Toen was het nog echt een gouden kuipje: een bakje gemaakt van alu-folie, dat zo wankel was als de pest wanneer de deksel eraf gehaald was. Maar de smeerkaas deed me aan iets anders denken dan de verpakking. Het deed me denken aan een hotel in Maastricht. Grand Hotel L'Empereur, tegenover het station. Nooit geslapen, wel heel vaak geweest. En Goudkuipje gegeten...

Toen ik begin jaren negentig namelijk in Maastricht woonde en daar 'studeerde' (lees: ingeschreven stond aan de RL), was een van mijn toenmalige vrienden nachtportier in het eerdergenoemde hotel. En jullie raden het al: dat was natuurlijk kermis. Want wanneer de kust veilig was en alle gasten de hotelbar hadden verlaten, gingen wij met een paar mensen op bezoek bij het hotel. We konden niets drinken, want de flesjes waren allemaal geteld, maar er was wel genoeg te eten. In de ontbijtzaal stonden namelijk altijd al de dingen klaar die niet in de keuken bereid hoefden te worden: ontbijtkoek, crackers, cruesli, beschuit. En het voorverpakte beleg. Dat was natuurlijk kaasje...

En daar zat (naast hagelslag, fruithagel, jam en smeerleverworst) Goudkuipje bij. In een éénboterhamsverpakking. Een verkleinde originele verpakking als het ware. Als arme (en vooral billige) student was het natuurlijk prachtig om een gratis ontbijtje te kunnen scoren (al was het midden in de nacht). En vanzelfsprekend gingen er wat voorraden mee in het kader van de 'leuk voor thuis' instelling. Met als gevolg dat ik in die tijd nogal veel Goudkuipje heb gegeten en dat ik er jarenlang genoeg van had. Tot afgelopen weekend dan. Het is kaas voor mensen die niet van kaas houden, want het is eigenlijk helemaal niets. Toen niet en nu nog steeds niet...

Aldus Yvonne nadat ik haar vroeg hoe hard ze reed toen ze me bijna schepte op de rotonde...

Vandaag is het payday: de spaarkas wordt 'gelicht', de spaarders krijgen hun tegoed (wanneer daar sprake van is, want sommigen presteren het om op een negatief bedrag uit te komen!) uitbetaald. Daarbij hoort natuurlijk ook een drankje en een spelletje. Al jarenlang een leuke avond, waar ik altijd veel plezier aan beleef. Meer dan aan datgene wat er na komt (Carnaval) en sinds dit jaar ook meer aan datgene wat er aan vooraf gaat...

Er moeten namelijk twee dingen geregeld worden. Het eerste is de prijzen voor de bingo. Die bingo is al leuk, maar het op jacht gaan naar de prijzen is helemaal keffen. Een van de standaardwinkels die aangedaan wordt, is 'de Paorter'. De wereldberoemde tweedehands Trödel-Laden op de Helbeek waar de mooiste tweedehands zut&zooi wordt gescoord. Ook dit jaar weer prachtprijzen, waaronder een vaantje van Galatasaray, een aangekoekt tosti-ijzer, een (werkende!) auto-met-afstandsbediening en natuurlijk een set oude Duitse pornoblaadjes uit de jaren tachtig. Die zijn niet tweedehands, maar wel Schmutzig!

Het tweede niet onbelangrijke onderdeel is de berg met enveloppen die die avond uitgedeeld moet worden. Daarvoor moet er geld gehaald worden bij de bank. De Rabobank in dit geval. Omdat er maar een iemand uit de commissie 'op de rekening' staat, zou hij alleen dat geld op mogen halen. Er moesten dus wat mensen een volmacht krijgen. Dat kon wel/niet/misschien op donderdagavond en daar moest je wel/niet/misschien een afspraak voor maken en daar had je wel/niet/misschien je paspoort voor nodig. Na 4x bij de bank te zijn geweest was de volmacht geregeld...

Aansluitend het geld besteld en dat ga ik zometeen ophalen. Voor de zekerheid gisteren even bij de bank langs om te vragen of het bestelde geld binnen was. Niet om het op te halen, want waar moet ik met dat geld naar toe? Rustig zo lang mogelijk laten liggen, daar krijg je het niet zo makkelijk weg. Zelfs ik als gevolmachtigde niet, want ik moest wel/niet/misschien met de rekeninghouder zelf komen. WATTE? Daarvoor waren we toch juist gevolmachtigd? Ooh ja. Maar dan moest ik wel/niet/misschien mijn paspoort meenemen. Eerlijk waar, banken. Ik ga nog liever naar een tweedehands winkel. En niet voor de Duitse blaadjes!

Toen ik na mijn Maastrichtse en Bossche jaren terug kwam in Groot-Venlo, kwam ik terecht in het Bondsgebouw. Nu leegstaand, daarvoor een junkenhol en daarvoor (in mijn tijd) een studentenzooi (en al een beetje een junkenhol). Ik heb daar prima gewoond. Goedkoop, dichtbij de stad en de Edah om de hoek. Nu is de Edah de Lidl geworden, maar een ding is niet veranderd...

Destijds viel het me namelijk al op wanneer ik naar de Edah liep, dat er een huis op de Straelseweg wel heel vaak de lul was. Het huis staat naast de leveranciersingang van de supermarkt. En nou is die Straelseweg daar niet heel erg breed en de doorgang naar de 'lospoort' lang&smal, dus het vergt wat stuurmanskunst van de vrachtwagenchauffeurs. En dat ging vaak mis, getuige de beschadigde muur van het woonhuis en het bijna altijd omgeduwde hek voor in hun tuin.

Voor dat tuinhek staat overigens een of andere electriciteitskast. Die stond ook vaker scheef dan recht, na de zoveelste aanrijding. Op een gegeven moment hebben ze een dikke paal in de grond gezet, zodat de chauffeurs daar eerst tegenaan zouden knallen, zodat het huis en het hek gespaard bleven. En die electriciteitskast. Veel hielp het niet, want ik zag vaak dat het muurtje hersteld was, het hek rechtgebogen en het kastje gerepareerd. Om enkele weken later de zaak weer in puin gereden te zien. Onbegonnen werk, ondanks die paal.

Sinds ik daar weg ben, is de Straelseweg voor mij geen dagelijkse kost meer. Maar gisteren moest ik even op de Straelseweg zijn, bij de computerdeskundige aldaar. Die ligt tegenover het bewuste huis. En na al die jaren, is het blijkbaar nog steeds niet opgelost. Paal beschadigd, muurtje om en de kast weer naar de knoppen. Die laatste hebben ze met wat plakpand een beetje bij elkaar gehouden. Misschien geven ze het nu op en houden ze het zo. Kapot is kapot...

Na de operatie aan mijn stembanden is er eigenlijk nauwelijks iets veranderd aan mijn stem. Dat was ook niet de reden dat ik destijds geopereerd werd, het had er meer mee te maken dat ik moeite had met praten en dat ik door dat gestrek van dae nek spierpijn aan mijn hals kreeg. Keelpijn dus, maar dan letterlijk. De operatie zorgde er destijds voor dat het knobbeltje werd weggehaald, wat uiteindelijk geen poliep was maar een zogenaamde stemplooicyste. Het zij zo.

De dokter en ook de later in het spel gekomen logopediste waren al meteen van mening dat aan de 'diplofone stem met nasale resonantie' niet dat bultje ten grondslag lag. Ik kreeg ook meteen te horen dat het niets met mijn harde en vele praten te maken had (jammer hè?!). Ik heb blijkbaar 'gewoon' zo'n stem, daar is niets aan te doen. Eentje in de categorie 'kun je dood aan gaan'. Asse dao mei onder de trein kumps...

De logopedie die ik na de operatie had, moest er vooral voor zorgen dat ik op een andere manier ging ademen. Dat, in combinatie met het verwijderde bultje, zou leiden tot minder spierpijn. Ik zou echter na die logopedie nog steeds geen zangstem hebben. Maar ik ben wel gevraagd vanwege mijn stem: vandaag duik ik even de opname-studio in. Er moeten namelijk opnames gemaakt worden. Een paar maanden geleden werd ik benaderd met de vraag of ik bereid was mijn (blijkbaar karakteristieke) stem 'beschikbaar' te stellen. Natuurlijk wilde ik graag meedoen! Lange tijd hoorde ik er niets meer van, maar afgelopen week was het zover. Er kon opgenomen worden.

Ik mag namelijk enkele radio-reclames in gaan spreken. Met mijn meest serieuze stem mag ik dan een advocaten-kantoor aan gaan prijzen. Ik geloof dat het een stuk of tien verschillende spotjes zijn, maar ze zijn natuurlijk allemaal even droog. Het gaat namelijk om een advocaten-kantoor, dus dat moet serieus. Jammer, want dan kan ik nooit zulke toppers als Funs eruit gooien. Want zijn uitsmijter voor de lokale visboer is natuurlijk ongeëvenaard: "Tot sushi!"...

De afgelopen jaren waren Vixen en ik altijd in de gelegenheid om met de Carnaval weg te gaan. Amsterdam, Rome, noem maar op. Weg=weg in elk geval. Maar omdat Vixen dit jaar geen vrij kon krijgen tijdens deze doldwaze dagen, moeten we noodgedwongen thuisblijven. Jammer, maar er zit niets anders op. Gelukkig kán ik tenminste thuisblijven die dagen, want er zijn ook mensen die verplicht worden mee te doen, terwijl ze eigenlijk niet willen.

Zo heb ik een neefje die ook niet al te veel om Carnaval geeft. Zijn ouders wel. En dus 'moet' hij mee, want alleen thuisblijven is geen optie. Daarvoor is hij nog net iets te jong. En te eigenwijs. Een echt kind van zijn vader derhalve. Neemt niet weg dat het natuurlijk niet leuk is om 'gezellig' de stad in te moeten, zeker niet wanneer dit 3 dagen achter elkaar is.

Ik mag dan niet de grootste kinderliefhebberT zijn op deze aardbol, maar dit is natuurlijk ook niet leuk voor zo'n jongetje. Dus heb ik over mijn hart gestreken en tegen hem gezegd dat hij dan maar bij mij en Vixen moet komen logeren. Dat was meteen een geweldig idee. Ik ben streng, edoch zeer rechtvaardig. Kermisbezoeken in Tegelen en Weert staan hem blijkbaar nog vers in het geheugen: binnen redelijke grenzen mogen ze van mij alles. Het zijn toch niet mijn kinderen!

Afgelopen zondag was ik even bij mijn moeder. Neefje en zijn zusje waren er ook. Die laatste had ook wel oren naar een verblijf in Hotel Bremmers, want dat klonk wel allemaal erg aantrekkelijk: Wii, internet, dvd's, digi-tv, laat naar bed, laat opstaan. En vooral: geen Carnaval. Tuurlijk mocht ook zij komen logeren. Daarmee is het hotel overigens volgeboekt, dus verdere reserveringen worden niet meer in behandeling genomen. Volgens hun vader zou de vreugde echter van korte duur zijn en zouden ze binnen een dag al gillend weg willen. "Och waas ik maar, beej mooder thoés gebleeve". We zullen zien...

Toen Sam een paar maanden geleden aangaf dat hij niet meer op zaterdag mee kon presenteren, wist ik dat er wat veranderen moest. Brem&Sam FM was het radio-programma van ons alletwee, en in mijn eentje wilde ik er niet mee door gaan. En dat is niet vanwege de naam van het programma. Ik gaf bij Omroep Venlo aan dat ik tot aan de Vastelaovend door zou gaan. En wat daarna zou komen, wist ik nog niet.

Al maanden voordat Sam zijn afscheid aankondigde liep ik al met het idee rond voor een VVV-radioprogramma. Twee uur praatradio met als hoofdonderwerp voetbal in het algemeen en VVV in het bijzonder. Zeker nu VVV weer eredivisie speelt zijn er genoeg onderwerpen om een programma met die insteek goed gevuld te krijgen. Bij VVV zelf liep Marcel Abrahams met precies hetzelfde idee rond, en dat bracht ons samen aan de tafel. Na enkele gesprekken en wat heen&weer gemail waren we er snel uit.

Het programma krijgt 4 hoofdmoten: het (nieuw te bouwen) MFC, de VVV-selectie, VVV-vrijwilligers en VIA VVV (de maatschappelijke poot van VVV). Eén van die vier komt wekelijks uitgebreid aan bod door het uitnodigen van een studiogast die als mede-presentator (naast mij) zal fungeren. Verder natuurlijk wekelijks terugkerende elementen als de terug-&vooruitblik op de wedstrijden, supporters, muziek, historie, een column en natuurlijk de onvermijdelijke prijsvraag!

Afgelopen week heb ik even met Ruud 'noem me geen directie' Staekelboks om de tafel gezeten om een en ander door te nemen. Ik had, als programma-naam, 'Café VVV' in gedachte. Maar dat mocht niet. Het woord VVV mag er vanwege wat vage regels niet in voorkomen. 'Voetbal Voor Venlo' was misschien een oplossing om via een omweg toch een beetje VVV te zijn, maar dat werd hem uiteindelijk ook niet. Het nieuwe programma komt 'Vak 96.9' te heten. Ijs&weder dienende vanaf 20 februari elke zaterdag van elf tot een op OVFM. 13 februari is het Jocus FM op de radio, dus komende zaterdag valt na jaren het doek voor Brem&Sam FM. Jammer, maar er komt iets moois voor terug!