Aldus Peter, die ik vertel over de aanstaande Barcelona-trip...

Gisteren moest ik even naar het ziekenhuis. Bloed laten prikken, niets ernstigs. Ik ging met de fiets en had mijn digitale camera meegenomen. Eventjes wat foto's knippen op de route. Ik ben namelijk een paar jaar geleden begonnen om elke zoveel maanden een filmpje te maken van de vorderingen van de Maasboulevard. Na jarenlang gerommel in de grond, is het nu eindelijk de hoogte in aan het gaan. Tijd om ook de rest van de bouwputten in Venlo even vast te leggen. Altijd leuk voor later.

En dus fietste ik na het ziekenhuisbezoek over de Geselingensingel richting het Nedinsco-complex. Vixen en ik hebben twee jaar in dat stukje Venlo gewoond. Maar vanaf onze voormalige flat richting de binnenstad is alles veranderd. Alleen de Maas ligt er nog hetzelfde bij. De wegen zijn omgelegd, de kade-muren zijn veranderd, er komen enorme gebouwen te staan en je kunt met je auto van deze zijde ook de brug op rijden. Alleen die lillike toren staat er nog...

Een stukje verderop kom je dan bij de Maasboulevard uit. En zoals gezegd begint het er nu op te lijken. Dat mag ook wel na al die jaren. Ze zitten nu op 'zes hoog' en dat is volgens mij nog niet de helft. Bovendien zit er ook een enorm gedeelte in de grond (dat zag ik op mijn bibberende videootjes), dus er is stiekem toch wel wat gedaan. Vervolgens op naar de Roermondsepoort. Die wordt ook grondig aangepakt. Binnen enkele dagen wordt de doorgang naar de Sloterbeekstraat hersteld en kun je dus vanaf de brug rechtdoor Venlo-Zuid inrijden. Met zijn allen over dat lekkere smalle straatje. Maar je staat dan in elk geval niet meer in de file bij het Stationsplein.

Die file bij het Stationsplein moet eind 2011 ook tot het verleden behoren. De hele zaak wordt daar namelijk onder de grond gemoffeld. Dus wanneer alles goed gaat (en waarom zou het niet goed gaan?) duiken we straks op de Koninginnesingel een tunnel in, om er op de van Rijnsingel weer uit te komen. Zonder dat je voor de voetgangers hebt moeten stoppen. En zonder bijna-ongeluk met de auto met wit-zwarte kentekenplaat die rondjes blijft rijden op de buitenste baan van de rotonde. Venlo vernieuwt!

Afgelopen zondagmiddag stond VVV-Feyenoord op het programma. Dat zijn de momenten dat ik blij ben dat VVV eredivisie speelt: na een winterstop van een paar weken is de eerste wedstrijd erna eentje tegen een aansprekende ploeg. Niks Oss of Emmen, gewoon een tegenstander van formaat. Ik had er weer veel zin in. Niet alleen in de wedstrijd zelf, maar ook in het radio-verslag.

Voor de mensen die het nog nooit gehoord hebben: het live verslag van VVV is een tikkeltje anders dan andere radio-verslagen. Zo ben ik als verslaggever ont-zet-tend subjectief. Omroep Venlo is geelzwart gekleurd, dat mag duidelijk zijn. Hup hup hup VVV. Bovendien ben ik niet alleen verslaggever, ik ben ook commentator. Ik geef dus commentaar. Op mijn manier. Love it or leave it, zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Er zijn mensen die niet van mijn manier houden. Kan&mag...

Zo kreeg ik via 'de directie' de volgende mail toegestuurd:
"Ik probeer te genieten van het radioverslag van de wedstrijd VVV-Feyenoord, echter ik erger mij vooral. Het ongelofelijk kinderachtige commentaar van een van de verslaggevers stoort mij enorm. Het is alsof hij z'n best doet om zoveel mogelijk scheldwoorden in een zin te plaatsen. Zijn persoonlijke mening doet er volgens mij niet toe, ik wil gewoon een verslag van de wedstrijd. Ik heb deze man al vaker horen tieren en ook toen leverde dat bij mij ergenis op. Geef mij maar Stikkelbroeck en van Rhee. Gewoon helder en duidelijk verslag, geen egotripperij. En nou maar hopen dat VVV wint."

Zoveel mogelijk scheldwoorden in een zin? Ik heb in dat verslag de woorden 'mallekedaats' en 'koekwaus' in een zin geroepen en daar bleef het bij. Geloof me, wanneer ik zoveel mogelijk scheldwoorden in een zin zou willen roepen, dan waren het er meer dan twee. En van een ander kaliber dan de hierboven genoemde! En voor de rest: ik vind juist wél dat mijn persoonlijke mening er toe doet! Dat weet je namelijk al van tevoren en is een van de speerpunten van het OVFM-verslag: VVV-commentaar. Voor kleurloos verslag kun je naar L1 of Radio1!

Zaterdagavond gingen we weer eens uit eten. Omdat dat niet meer zo regelmatig gebeurt als vroeger, werd het een avondvullend etentje. In Zjwaame! Een kennis van me heeft daar namelijk een oude krakkemikkige tent opgekocht en er in een paar maanden een mooie eetgelegenheid van gemaakt. Café-restaurant-zalencentrum De Zwaan werd Hostellerie de Zwaan. Inclusief nette inrichting en hippe kaart.

Omdat ik volledig vertrouwen had (en nog steeds heb!) in de kookkunsten van Rob, werd er besloten om ons te laten verrassen. Vier gangen vol smaak kwamen op onze tafel te staan. Het was heerlijk! Kabeljauw, kalfsvlees, hert en wentelteefjes. (Ja, allemaal tegelijk, in de blender, beetje ketchup erbij en klaar!). Het was allemaal erg lekker. Ik heb het natuurlijk allemaal eens eerder gegeten, maar er was bij elke gang wel iets aparts.

Soms was het de bereidingswijze (gestoofd kalfsvlees), soms de ingrediënten (wentelteefjes van rozijnenbrood) en anders waren het wel de bijgerechten. Zo at ik voor het eerst in mijn leven polenta. De Italiaanse variant van aardappelpuree, gemaakt van mais- en griesmeel. Heerlijk! Griesmeel. Dat klinkt jaren '50. En dat was met meer dingen op onze borden. Want er kwamen ook twee groentesoorten voorbij die ik alleen maar ken uit puzzels en oude polygoonbeelden. En natuurlijk uit verhalen over de zogenaamde 'vergeten groenten'. Ouderwets eten.

Zo at ik schorseneren (volgens mij ooit één keer door mijn moeder bereid, maar ik heb ze destijds niet gegeten) en er kwam een mousse van pastinaak voorbij. 11 Horizontaal: pinksternakel/witte wortel, negen letters. Pastinaak dus. En het was allemaal even lekker en smaakvol. Misschien moet ik toch maar thuis ook eens een keer iets anders maken dan de standaardgroenten. Als ik naar Swalmen kan rijden om te eten, dan kan ik ook best naar Beesel rijden om groenten te kopen. Weer eens wat anders dan een blikje erwten!

Ik heb het er al eens vaker over gehad. Over de vragen bij google waarmee de mensen op mijn site terecht komen. Omdat er ondertussen zo'n ontzettende berg verhalen op deze site staan, is de hitkans bij google natuurlijk vrij groot. Alleen heb je er niet altijd iets aan. Zoals in het hierboven aangegeven stukje. De meeste woorden uit de zoekopdracht zijn hier wel te vinden, maar je krijgt geen antwoord.

Soms zou ik willen dat ik kon zien wie deze vraag stelde. Want dan kon ik even het antwoord mailen. Niets is namelijk zo vervelend als op een site terecht te komen met een vraag, om dan op die site dezelfde vraag te vinden. Maar geen antwoord dus! Zo kon ik eerder deze week geen printscreen maken met mijn laptop. Ik snapte er niets van, het werkte eerst prima. Dus even internet op en zoeken maar.

Eerst kom ik alleen maar dezelfde vraag tegen op diverse fora. En dan geen reacties! Daar heb ik dus niets aan. Dan kom ik allemaal oplossingen tegen die niet werken. Of die wel heel erg omslachtig zijn. Uiteindelijk kom ik er dan na wat verder spitten achter dat de oplossing, zoals zo vaak, werkelijk heel erg simpel is: de printscreen-optie doet het niet wanneer de dvd-player aanstaat. Even de dvd-spelerT uit en klaar.

Ik had de printscreen namelijk nodig om even te laten zien dat er weer een vreemdeling met een vreemde vraag hier terecht was gekomen. Er is iemand namelijk iets van plan. Iets stouts. En diegene die gaat dan eerst op internet opzoeken wat de gevolgen van zijn stoute actie zijn. En om een of andere vage reden komt hij dan hier terecht. Ik wens hem veel succes, en zijn kinderen nog veel meer. Zij zullen het waarschijnlijk het hardste nodig hebben. Nu al op lucasbremmers.nl, over een paar maanden waarschijnlijk bij Opsporing Verzocht of Peter R. de Vries:

In de gang op weg naar de wc's bij de Loco hangen altijd verschillende posters met aankondigingen voor optredens. Niet alleen van bands die in een kroeg spelen, maar ook grote overzichten van 013 in Tilburg. En in een flyer-rekje zitten ook allemaal wervende uitnodigingen om optredens onder de aandacht te brengen, zoals die in Perron55. Verder staan er in de stad overal borden langs de weg en kom ik op internet natuurlijk genoeg tegen, al dan niet onbewust.

Maar al te vaak zie ik bepaalde dingen (te) laat. Met als gevolg dat het optreden al is uitverkocht, of dat het zelfs al geweest is. "We moeten gewoon kaarten halen en gaan!", hebben Joris en ik al vaker tegen elkaar gezegd. Maar daar bleef het dan bij. Maar nu is het 2010, vanaf nu gaat dat veranderen. Er wordt nu daadwerkelijk actie ondernomen. Met de oprichting van de CCNGV!

De CCNGV staat voor 'Concertclub 'Neet Gans Veuraan''. Een uitspraak die tijdens bezoeken aan vorige optredens een beetje de standaardopmerking was op de vraag waar we gingen staan. Natuurlijk willen we goed zicht hebben op de band, maar dat geduw en getrek vooraan is ook niet optimaal. Bovendien is een korte&snelle loop naar de bar ook gewenst. Niet helemaal vooraan dus. CCNGV is eigenlijk niets anders dan één grote email. Indien er iemand van dit niet-zo-selecte gezelschap een leuk optreden verwacht, gaat dat per mail rond. Even afspreken, kaartjes en eventueel vervoer regelen en gaan. Simpel.

En zo stonden we afgelopen vrijdagavond met zijn zevenen (ja, met veel meer, maar met zijn zevenen van 'ons') bij MOSS in Perron55. Keurig optreden, maar ook een keurige opkomst van de 10 dagen daarvoor in het leven geroepen CCNGV. Nu al een succes, en het is nog maar net begonnen! Gelukkig is het geen exclusieve club, en is het ook niet verboden om zonder CCNGV'ers andere concerten te bezoeken. Komende zaterdag ga ik namelijk al naar een optreden van Wolfmother in mijn geliefde Kölle. Maar dat is dan ook weer een hele andere muziekstijl...

Aldus Vixen over de vulling van de winterkroket...

Het jarenlange medicijngebruik als klein menke heeft de conditie van mijn gebit geen goed gedaan. Ik geloof dat ik zo rond mijn zestiende werkelijk alle kiezen vol had zitten met het ultra-lelijke 'plombeersel'. Wanneer je met je mond een stuk open lachte, zag je die lelijke zilverzwarte plekken. En het was niet alleen lelijk, het was ook nog eens vervelend. Je moest namelijk geen vork of zilverpepeer er tegen krijgen, want dan leek het alsof je een schok kreeg. Ik at ooit eens een paar van die zilveren snoepkogeltjes, maar toen was het ook net een Essent-centrale in mijn mond!

Gelukkig kwamen er begin jaren negentig de amalgaam- en composietvullingen. Die hebben een natuurlijke kleur en kunnen 'gevormd' worden. Niet van echt te onderscheiden. En geen gedonder met ijzerwaren. Bij elk halfjaarlijks bezoek begon de tandarts met de vervangingswerkzaamheden: dan werd (letterlijk) links en rechts telkens een kies onder handen genomen. Na een paar jaar had ik weer een relatief net gebit. Het was allemaal een grote nep, maar dat maakte me niets uit. Alles beter dan de voorspelling van de tandarts destijds op mijn twaalfde: "Waarschijnlijk dat je rond je 18e een kunstgebit zal hebben". Nou heb ik ook wel een soort kunstgebit, maar dat bedoelde hij destijds niet...

Met de jaren komt niet alleen het verstand bij sommigen, maar ook de verstandskiezen. Jajaja, ik heb ook Trivial Pursuit gespeeld, ik weet dus ook dat volgens dat spelke die tanden zo heten vanwege de verre stand in de mond. Alleen vreemd dat ze in het Engels dan 'wisdom teeth' heten en niet 'the teeth that are so freaking far back in your mouth that you cannot see and reach them properly'. Zelfs de officiële naam in het Latijn is dens sapientiae, de tand der wijsheid. Maar dat terzijde. Ik heb maar een verstandskies. Echter niet lang meer. Want bij de laatste foto-controle zag de tandarts dat die er maar beter uit kon.

Afspraak maken om dat ding eruit te laten halen. Even kijken wanneer hij een gaatje (...zucht...) had. Hmm, een paar dagen voor Carnaval. Dat was al snel. Tja, aangezien de meesten in Venlo dat feestje wél belangrijk vinden, zal er wel niemand net voor die dagen willen. Er bestaat namelijk een mogelijkheid dat ik er een paar dagen last van zal hebben. "95% van de mensen heeft er geen last van. Maar die 5% heeft er 100% last van!". Ja tandarts. Leuk. Ik wacht maar af. Hoe zit het bij jullie eigenlijk met de verstandskiezen? Zitten ze er nog? Of zijn ze eruit en heb je destijds wekenlang met een gapend gat in je mond rondgelopen?

Je hebt van die mensen, die zich nogal graag aanstellen. Overdreven vegetariërs, bijvoorbeeld. Wanneer er een barbecue is, gaan zij eisen dat hun nep-burger (die eruit ziet als vlees, ruikt als vlees en soms zelfs (een beetje) smaakt als vlees) op een apart gedeelte van de bbq wordt bereid, omdat hun spons anders het echte vlees aan zou kunnen raken. Er zijn zelfs van die vega-fundamentalisten die eisen dat hun tofu-hapje in een pan wordt gebakken waar nooit vlees in heeft gezeten. Verhonger dan maar, zou ik zeggen.

Je hebt ook mensen die vanwege hun geloofsovertuiging bepaalde voorschriften voor hun vlees hebben. Zo gaat het er dus niet alleen om welke diersoort het is (en vooral welke niet), maar het is ook nog eens extreem belangrijk hoe het dier geslacht is. Pas wanneer aan alle voorwaarden is voldaan, dan mag het vleesje de o zo belangrijke halal-stempel krijgen. En dan mogen de gelovigen het met een gerust hart eten.

Nou zijn die voorwaarden niet mals(haha). De slager moet zelfs rekening houden met het feit dat het slachtoffer(haha) met zijn kop in de goede windrichting staat, want anders is alles voor niets geweest. Wel mooi dat er in de 'regelgeving' ook aan het welbevinden van het dier wordt gedacht. Erg omslachtig (haha) allemaal. 'Het slachtmes mag bijvoorbeeld niet zichtbaar zijn voor het dier of in de nabijheid van het dier geslepen worden'. Alsof zo'n schaap vraagt 'Zeg, wat hou jij daar achter je rug verborgen?'. En die slager dan met een uitgestreken gezicht 'Huh, ik hou helemaal niets achter mijn rug verborgen. Hé, kijk eens achter je, een vliegende koe!' Zjwieng, dood.

Alles netjes volgens de regels gedaan, verpakken, benodigde sticker op de verpakking en op naar de schappen. En dan lig je daar als halal-kippenbout rustig op een koper te wachten, en dan wordt de ruimte naast je ook even volgeduwd met vlees. Ha, een nieuwe buurman. Eens kijken wie er naast me komt te liggen. WTF? Dit kan niet, dit mag niet, dit is verschrikkelijk! En het ligt ook nog tegen me aan, we maken contact! Alles voor niets geweest...

Net voordat de zomer begon, kocht ik viavia een flipperkast. Net als met de eerder aangeschafte PhotoPlay (die ik bij dezelfde 'viavia' had gekocht), was het ook nu de bedoeling om de kast door te verkopen. Er was alleen een verschil: bij de PhotoPlay had ik hem al bijna 'op voorhand' doorverkocht, met de flipperkast moest ik eerst nog een andere koper vinden. Marktplaats.nl is je beste vriend!

Na een paar maanden spelen, besloot ik werk te gaan maken van de verkoop. Eventjes een paar nette foto's knippen en de rest zou dan wel vanzelf gaan. Het is net als met de verkoop van tweedehands auto's: er zitten altijd een paar idioten bij, die hopen dat jij niet beseft wat je in de aanbieding hebt en wat een redelijke prijs is. "Ik bied je 500 euro en dan kom ik hem vanmiddag halen". Jaja. Isgoedjong, kom met een grote bus, want voor dat geld krijg je ook nog mijn wasmachine, droger en vrieskist erbij. En nou opbokken!

Gelukkig zijn er ook mensen die wel weten waar ze het over hebben. Zo kreeg ik een mailtje van iemand die me vroeg of ik even wat detailfoto's wilde maken. Aan de hand van zijn zeer gedetailleerde beschrijvingen ('graag een foto van het stukje speelveld bij de rechterbumper net voor de ingang van de pyramide'), wist ik dat ik te maken had met iemand die in elk geval de Stargate-kast heel erg goed kende. Hij sprak over een 'zuiver exemplaar' na het zien van de twintig extra pica's die ik hem mailde.

Na wat heen en weer mailen waren we er snel uit. Goede prijs, hij zou het transport regelen. Hij had namelijk nog 2 andere kasten 'in de buurt' (Eindhoven) gekocht en hij zou ze alledrie in een keer op laten halen. Afgelopen week was toevallig de film Stargate waar deze flipperkast op gebaseerd is op tv, en bijna gelijktijdig kreeg ik het mailtje. Dat ze hem kwamen ophalen. Nog even geprobeerd mijn eigen high-score te verbeteren (helaas maar tot de tweede plek gekomen), en nu is hij weg. Nou móet ik wel een keer de rest van de garage op gaan ruimen...

Humor is het beste medicijn. Een dag niet gelachen, een dag niet geleefd. Lachen is gezond. De cliché's zijn niet van de lucht als het gaat om de heilzame werking van leuk&lollig doen, ook wanneer het om iets ernstigs gaat. Of misschien wel juíst wanneer het om iets ernstigs gaat. Van mij mag het. Ik ben voor heel veel dingen wel te vinden.

Natuurlijk is het vooral lachen geblazen wanneer de grappenmaker zelf een 'slachtoffer' is of is geweest. Grappen over blinde mensen zijn vooral lagge wanneer Vincent Bijlo ze vertelt, Jan-Jaap van der Wal mag natuurlijk zijn eigen hazenlip volledig uitbuiten en belachelijk maken. En Herman Finkers maakte zelfs een hele show over zijn kanker en het gevecht daartegen.

Maar nu hoorde ik afgelopen dagen dat de ziekte-humor zelfs in de Vastelaovesleedjes is doorgedrongen. Ik mag dan geen liefhebberT van het feest zelf zijn, tussen de muziekjes en de teksten zitten zo nu en dan juweeltjes. De plaat die ik nu hoorde was dat echter niet. Niet alleen flauw, maar ook nog eens extreem ver gezocht. In allerlei bochten moeten wringen om maar überhaupt de woordgrap te kunnen maken. En dan een woordgrap die niet eens echt grappig is. "Hahahahahaha, hij zei een ziekte". Meer iets voor André van Duin. Oordeel zelf:

Jan ging van de zomer ens nao Mexico
En dao had hae gelök
’n Mexicaanse danseres die stool de show
Met vaere op de kop en in de rok
En Jan dae greep ‘m zich geliëk
En idderein zag: ‘Kiék”

As dae Jan zich die Mexicaanse griep
Met vaere…..met vaere
En die dan bijna döbbel kniep
Dan zaet hae: “dich brings gelök”
Morgevruug dan gaon we same op de lappe
En wanniér we niks miër hebbe, niéje flappe tappe
Jan det is ’n ander tiep
Asse zich die Mexicaanse griep
Asse zich die Mexicaanse griep

Tekstschrijver: Arnold Wassen

Vixen was gisteren de reclamefolders even aan het doornemen en ze wees mij op een aanbieding van de Plus. Ik zag het maar half, en ik vroeg haar waarom ze me de aanbiedingen van het vlees liet zien. Ik eet nauwelijks nog vlees (in het weekend op de boterham) en zo nu en dan met uit eten wanneer er niets anders lekkers op de kaart te bespeuren valt. Maar het ging haar om de naam en de vorm van het vlees. U leest het goed: de naam en de vorm!

Ik kende natuurlijk de pipoworst en (laterder) de Bassie-worst: 'boterhammenworst' die door kleurverschillen in het vlees (normaal een reden om de zaak weg te ketsen!) een pipo-/clownsgezichtje had. Leuk zeg. En met Kerst waren er wel eens plakjes kaas in een leuke kerstboomvorm te zien en een hoopje boter in de vorm van een klokje. Maar de schaatsburger brengt het vleesvormkneden naar een voor mij ongekende hoogte.

Schaatsburgers dus. Andere vorm, geen wezenlijk andere smaak lijkt me. Dat is wel het geval bij een ander winters dingske. Ik zag namelijk dat de krokettendraaiers van Kwekkeboom ook weer een hippe seizoensgebonden snack op de markt gebracht. En ze gebruiken van die prachtige culinaire termen dat je denkt dat je met een exquise tongstrelend liflafje te maken hebt. Maar het blijkt uiteraard gewoon om een met smurrie gevulde paneerpijp te gaan. Maar ze proberen het redelijk smakelijk te brengen. Leest u even mee?

Na de lentekroket ('bereid met een extra romige ragout, het verfijnde kruidenmengsel en uiteraard de beste kwaliteit witte asperges'), de zomerkroket ('bereid met zongedroogde tomaten, olijven en herkenbare romige blokjes verse kaas. Afgemaakt met olijfolie van de eerste persing, verse basilicum en tijm') en de herfstkroket ('bereid met mals hertenvlees in een wildbouillon en op smaak gebracht met rode wijn en kruidnagelen') kon het natuurlijk niet uitblijven: tadaa, de winterkroket. En daar waar ik bij de andere seizoensvarianten min (lente) of meer (zomer) vreemde ingrediënten aantref, daar spant de winterkroket de kroon. Hou u vast:

"De Kwekkeboom Winterkroket is bereid met verse zuurkool van de eerste oogst. Deze zuurkool is van de beste kwaliteit en heeft een zacht zure smaak. De stukjes rookworst zijn precies goed gekruid en heerlijk van smaak. De kroket is afgemaakt met verse slagroom waardoor hij lekker romig is. De rijstvlokken in de paneerlaag zorgen voor een winters sneeuw effect!". Winterkost? Winterkots!

Aldus Joris bij het zien van de nieuwe schoenen van Ivo...

Nadat we van 2000 tot 2009 lekker de eighties op werkelijk alle gebieden door de recycle-mangel hebben gehaald, zijn we daar nu wel klaar mee. Nou ja, klaar, het zal nog wel even doorgaan, maar blijkbaar was alles al eens gedaan. En nu we het volgende decennium in zijn gegaan (de jaren tien? de tens?), schuift de terugkijkperiode natuurlijk ook logischerwijs tien jaar op.

Zo word je op tv ineens doodgegooid met jaren negentig highlights. Ik zag dat de VPRO de heren van Jiskefet maar weer eens het Lullo's-kunstje laat herhalen. Geen nieuwe afleveringen, maar gewoon de VHS-band erin en draaien maar. En blijkbaar werkt het. Her&der hoor ik mensen zich alweer verheugen 'dat vanavond weer Jiskefet komt'. Vreemd, want volgens mij heeft iedereen het al eens gezien, hebben de meesten het zelfs op dvd en anders staan alle afleveringen op JijBuis.

Een andere must-see volgens velen zijn de New Kids. Dat is wel nieuw. Nieuw opgenomen dan, want het thema is nineties all over: kapsels, citta's, kleding, muziek. Ze figureren zelfs in de clip van 'Broodje warm vlees, broodje bakpao'. Een nummer dat eindigt met happy hardcore van de zuiverste soort. Hoeveel nineties can you handle? De jaren negentig zijn dus terug van nooit weggeweest. Ik zag (en hoorde) een dezer dagen al dat zelfs Ray&Anita het weer eens gingen proberen met hun 2Unlimited. Ze doen allemaal maar, ik vond er toen al niets aan, dus ik ga er maar gevoeglijk van uit dat het nu nog steeds niet mijn bloedgroep is.

Maar heel soms zie ik dingen die wel weer even origineel zijn. Weliswaar in Duitsland, maar toch. Daar hebben ze uit nostalgie (nee hoor, gewoon uit commercie!) in het kader van het (ik meen) dertigjarige jubileum van een bepaalde reep, deze weer even in het oude jasje gestoken. En oud is in dit geval vertrouwd, want ondanks het feit dat de naam al sinds 1991 Twix is, weiger ik sommige dingen zo te noemen. Voor zolang het duurt, terug in de (Duitse) schappen: Raider Bitte!

Ik ben in Tegelen geboren. Dat maakt mij een Limburger. Inclusief zachte g en inclusief bijbehorende taal. Ik spreek geen perfect Venloos (laat staan dat ik het foutloos kan schrijven) en ik spreek geen perfect Nederlands. Maar ik probeer het wel altijd zo correct mogelijk te schrijven. Het voordeel is dat ik er namelijk met schrijven ietsje langer over na kan denken. En ik heb de mogelijkheid om iets op te zoeken. Dat wil niet zeggen dat ik nooits geen fouten maak, maar ik let er wel altijd op om het niet te doen. En wanneer ik het wel doe en ik ontdek het of ik word er op gewezen, dan pas ik het aan.

Met deesentees heb ik weinig moeite. Wanneer dat fout gaat, dan móet het bijna wel om een typo gaan. Maar zoals gezegd: ik ben een Limburger. En daar horen typische Limburgse fouten bij. Zo heb ik het af&toe over 'voorgisteren'. Dingen vallen bij mij soms 'voor de grond'. En wanneer ik iets niet heel erg vind, dan 'maakt mij dat niks'. Vixen vult me dan altijd aan met het ontbrekende woordje 'uit'. Typische Limbo-fouten, want het zijn 'vertalingen' van veurgister, veur de grond en mak mich niks. En dat maakt ook allemaal niks. Uit.

Schrijvend zal ik die fouten zelden/nooit maken. En wanneer ik ze maak, corrigeer ik ze. Wanneer ik echter af en toe officiële stukken zie, die niet alleen barsten van de stijl- en grammatica-fouten, maar die ook nog eens zo ongelooflijk geverlimburgst zijn, dan moet ik altijd wel even glimlachen. Zo is er de Limburgse eigenschap om bepaalde werkwoorden wederkerend te maken. Werkwoorden die dat in het Nederlands officieel niet zijn. Zo heb je Venlonaren die 'zich een ei bakken', die 'zich even gaan liggen' en die 'zich een appel pakken'.

Op het VVV-forum (waar het in principe over alles behalve VVV gaat...), heb ik er een sport van gemaakt om spelvaudten en grammaticafouten aan de kaak te stellen. Vooral die op de échte site van VVV zelf. Link natuurlijk, omdat alle andere forumleden als een stel bloedhonden zitten te jagen op foutjes mijnerzijds. En dat mag, dat is het spel. Gelukkig schrijf ik daar (en hier) geen officiële epistels. De dingen die ik schrijf zijn lolligheden of druktemakerijen. Maar dit is geen professionele website, dit is niet geschreven door een betaalde profi. VVV's site wel. En zelfs daar kom ik Limburgse juweeltjes tegen. "Zij speelden mee in een rondo en deden dat zeer fanatiek, zoals zich dat hoort." En daar maak ik dan graag een opmerking over. Zoals zich dat hoort!

"Alleen blikschade, niets ernstigs", meldde de Venlose politie. Het is dan wel gladjes hier, maar zware ongelukken bleven uit. Mooi, maar blikschade kan ook vervelend zijn. Zeker wanneer er niets van gemeld wordt door de dader. Heel klein beetje heel erg niet sociaal. Grrr!

Ik weet niet waar&wanneer het gebeurd is, maar het is duidelijk te zien. En degene die het gedaan heeft, moet het gevoeld hebben. Ik ben geen schade-expert, maar zelfs ik zie dat dit niet onopgemerkt plaats heeft kunnen vinden. Gistermorgen zag ik namelijk dat er iemand 'tegen mij(n auto) aan heeft gezeten'. Portier rechtsachter. Grote kras, kleine deuk. Geen briefje.

Nou is het allemaal geen ramp. Het is niet zo dat mijn deur eruit ligt en ik de auto niet meer kan gebruiken. Maar dat doet er niet toe, het gaat om het principe. En zoals ik al zei: dit is er geen in de categorie 'huh, zat ik er nou wel of niet net tegenaan?'. "Alleen blikschade, niets ernstigs". Ik hoop maar dat de kras niet te diep is, zodat het roesten me bespaard blijft.

In de categorie 'doorrijden na een ongeluk', zag ik er gisteren trouwens eentje on the internets in een hele andere orde van grootte. In mijn gevalletje zou de dader zich er nog uit kunnen kletsen met een slap verhaal. Waarschijnlijk heeft zijn/haar auto niets geleden. Daar kom je bij dit verhaaltje niet mee weg. "He-le-maal niets van gemerkt. Niets!"...

Omdat ik gisteren even uitgebreid in bad ben geweest, nam ik de zaterdag-editie van het Lachblad even mee naar de badkamer. Liggend las ik een groot artikel waarin een of andere Anny wat voorspellingen deed voor de komende weken van 2010. Dat deed ze door in de koffie te kijken. Niet in het koffiedik, neen, door in de gemalen nog niet gezette koffie te kijken. En volgens haar man "klopt het altijd!". Nou lees ik wel vaker in het begin van het jaar voorspellingen in diverse kranten, maar ik zie zelden/nooit dat ze er aan het einde van het jaar op terugkomen. Vandaar dat ik hier even Anny's kraam neerzet, kunnen we over een paar weken zien wat er van waar is.

Volgens Anny hebben we over een week of vier een Elfstedentocht. Eerste week februari dus. Staat genoteerd. Anny beweert namelijk dat het de komende weken ijskoud wordt en dat er veel sneeuw komt. Hmm, ik dacht dat veel sneeuw juist roet in de erwtensoep gooide en dat daardoor het ijs niet goed aan zou kunnen groeien. Maar de rayonhoofden kunnen beginnen met plannen dus. En verder kunnen alle wagenbouwers subiet ophouden met bouwen: er gaat geen enkele carnavalsoptocht trekken dit jaar. Veelstekoud volgens Anny. Staat genoteerd.

Ik drink geen koffie. Ik heet geen Anny. Maar ik zal er ook eens wat voorspellingen tegenaan kletsen. En die gaan verder dan de zes weken van Anny. Ik zal eens even wat over geheel 2010 gaan roepen, dan kijken we eind december wel eens even voor de eindafrekening. Goed: allereerst krijgt VVV het dit seizoen nog moeilijk. Ik voorspel een 15e of 16e plaats. Nederland wordt uiteraard geen wereldkampioen, maar ligt er in de kwartfinales uit. Ik gok dat Duitsland de winnaar van het toernooi wordt, mits dat uitgespeeld wordt, want ik verwacht doden in Zuid-Afrika.

Anders dan sport: de dollar gaat weer naar 1 euro 28, maart wordt koud, het wordt een hete zomer, Hugh Hefner gaat dood, net als de Paus. En ik denk dat we nooit meer iets van Anny de koffiejuffrouw uit Hoooors zullen horen. Ja, nog een enkele keer hier op het weblog. En misschien nog een keer in de krant. Als over zes/zeven weken de prijswinnaars van de diverse optochten in de krant staan (en er weer geen Elfstedentocht is gereden), zal ik even een briefje naar de krant sturen. Ik voorspel jullie dat dat niet geplaatst zal worden...

Ik word niet alleen ouder&ouder, ik bén blijkbaar oud. Afgelopen zaterdagmiddag werd dat nog eens duidelijk. Pijnlijk duidelijk. Ik zit rustig op mijn kruk aan de bar en na de nodige cola-lights moet ik even plassen en toen ging het mis. Nee, dit wordt geen verhaal over een haperende prostaat. Zo erg is het niet met mij, nog niet. Het was iets anders.

Op het moment dat ik namelijk op was gestaan moest ik een treetje omlaag. Eén. Maximaal 20 centimeter. Heb ik denk ik 20.000 keer genomen, zonder problemen. Nu ging het echter mis. Ik ga gewoon door mijn rug. Knak. De rest van de route naar de wc heb ik als een oude meneer schuifelend afgelegd. En de rest van de middag heb ik alleen maar kunnen staan, zitten en lopen was pijnlijk. En wanneer ik toch moest lopen, ging dat voetje-voor-voetje en met een hand in mijn rug...

Maar aan het einde van de middag moest ik ook nog naar huis. Met de fiets. Die heb ik dus eerst bijna plat moeten leggen om mijn been met veel moeite aan de andere kant te krijgen. En dan voorzichtig fietsend naar huis. Niet alleen vanwege de gladheid, maar vooral omdat elk hobbeltje pijn aan mijn rug deed. Potverdomme, dat gaat niet werken. Ik hoop maar niet dat dit te lang gaat duren!

Toch begrijp ik het niet helemaal: ik ben fitter dan ooit, sport 6 dagen per week, fiets veel, eet gezond en ben prima op gewicht. En toch gaat het mis. En wanneer dat nou gebeurde tijdens het slepen van een wasmachine of andere ruggenbrekers, dan had ik dat wel begrepen. Maar nu gebeurde het met niets doen. Hopelijk gaat het net zo snel over als het gekomen is, want ik ben het nu al kök wie kalde pap!

Aldus een nieuwslezer over de toestand op de weg...

Een paar dagen geleden had ik het heldere idee om maar weer eens lid van de bibliotheek te worden. Niet dat ik zo'n ontzettend leesmonster ben, maar met de prijs van de huidige boeken heb je zo'n abo er wel heel erg snel uit. Ik koop wel eens een boek (voor mezelf of als cadeautje voor Vixen) en dan schrik ik telkens weer van de prijs: 20 eypo is normaal, zelfs voor hap-slik-weg-rommel. En aangezien ik geen enkel boek twee keer lees (en sommige zelfs weggeef na het lezen), was het in mijn ogen best wel slim&voordelig om lid te worden van 'de bieb'.

Mijn laatste 'eigen' lidmaatschap dateert nog uit de tijd dat ik bij de Locomotief werkte. Die heette toen nog Locomotive, dus dat was ergens in het vorige minellium. Te lang geleden om het nog precies te weten, maar niet te lang geleden om te onthouden waarom ik nadien nooit meer lid ben geweest: ik herinner me namelijk nog dat ik de laatste keer weer eens te laat was met inleveren. Boete. En daarna een briefje. Om me te herinneren dat ik een boete had. Ik verhuisde daarna, dus nooit meer wat gehoord. Misschien stuurde ze wel iets naar me, maar ik heb het nooit meer gezien.

Maar hoe lang zouden ze dat 'onthouden' in bieb-land? Was het toen al zo geavanceerd dat er na het intypen van mijn naam meteen een arrestatie-bevel in het scherm zou verschijnen? Zaltochwelzekerniet? Maar ik was er niet gerust op. Kijk, die boete was destijds enige guldens. Maar na 10 jaar (rente op rente, btw, opgeld, statiegeld, aanmanings-, deurwaarders-, opsporingskosten) zou dat best wel eens in de papieren kunnen gaan lopen. Ik besloot het erop te wagen. Joris ging mee. Niet om me te helpen vluchten door een weg naar buiten te schieten, nee, hij wilde het wel eens meemaken dat ik daar als een klein kindje toegesproken zou worden...

Op naar de allervriendelijkste baliemedewerkster. "Bent u al eens eerder lid geweest?" Oei. Slik. Ik zag Joris anderhalve meter achter me de iPhone gereed houden om op het juiste moment dé foto te maken. "Lang geleden!", antwoordde ik naar waarheid. "Ooh, dan zal u vast niet meer in ons systeem staan, maar ik controleer het toch maar even". Ik hoorde Joris grinniken achter me. Maar toen kwam het verlossende woord: "Nee hoor, ik kan u jammer genoeg niet meer vinden. Hier heeft u een formulier, dat moet u dan maar even invullen.". Hoera, ze (her)kenden me niet meer. Ik zal vanaf nu altijd braaf op tijd mijn boeken inleveren. Of de boete betalen...

...en twee andere hints:

Er was een of ander nieuwsbericht bij het journaal gisteren dat mijn voorhoofd deed fronsen. "De negen landen die aan de Noordzee grenzen gaan samen..." en toen volgde er iets over een of ander windpark of iets anders verschrikkelijk belangrijks. Ik ben geen topografie-kraker, maar ik kon zo snel geen negen landen noemen die aan de Noordzee grenzen. In de gauwigheid kwam ik tot zeven.

Eventjes de laptop erbij. Volgens Wieksie (geen top-bron die stand houdt bij een rechtzaak, weeddiktog!) zijn er ook maar zeven. En zelfs wanneer ik Engeland en Schotland als aparte landen tel, dan kom ik nog maar tot acht. Kon overigens nergens op internet vinden welke landen dan die negen zouden zijn, maar goed

Zoals gezegd: ik ben geen topografie-wonder. Dat werd een tijd geleden weer eens heel duidelijk toen Roy met een of ander powerpoint-spelke aan kwam zetten, waarbij je de hoofdsteden in Europa op een kaart moest aanwijzen. Het ding hield bij hoever je er naast zat. Ik geloof dat het voor mij uiteindelijk een kilometer of 4000 was. Ik heb die powerpoint weer gevonden maar hij doet het op mijn laptop niet. Kan aan mijn instellingen liggen.

In mijn zoektocht naar dat bestand kwam ik een soortgelijk iets tegen: een soort landenpuzzle. Deze hoef je niet te downloaden, maar kan gewoon online gedaan worden. Klikkerdeklik en veel plezier met het slepen van de landen. Gelukkig corrigeert het spel je automatisch. Maar er wordt wel een 'foutscore' bijgehouden. Wanneer de puzzel klaar is, weet je ook meteen welke zeven/acht/negen? landen er aan de Noordzee liggen...

Een paar jaar geleden was er een zweverig programma op tv, genaamd 'Er is zoveel meer'. Een of andere kwakzwalverT beweerde dat hij contact met geesten had en meer van die brabbelonzin. Ik heb het programma nooit gezien, maar ik ken het wel, omdat er een klein relletje over ontstond. De goeroe zakte namelijk gigantisch door het ijs: hij haalde veel van zijn informatie van het internet, en deed dan in het programma alsof hij een en ander van de geesten door had gekregen.

Zo beweerde hij dat iemand in een ver verleden 'genverbrander' was geweest. Genverbrander? Gen-verbrander? Een beetje speurwerk op internet leverde destijds een opvallend resultaat op. Door een typefout op een of andere genealogie-site was het oudhollandsche edele beroep van 'geneverbrander' verworden tot genverbrander. En toen bleek dat deze geestenfluisteraar meer contact had met google dan met geesten. Simpele ziel!

Gisteravond zit ik met Vixen op de bank. Omdat 'Two and a Half Men' met Charlie Sheen nog niet begonnen is, blijven we even hangen bij Spoorloos. Standaard Spoorloosverhaaltje, as usual: Chileens adoptiemeisje zoekt moeder. Presentator naar Santiago en overal maar vragen of iemand Juanita Esther Maria Dolores Calderón-Moya kent. Misschien daar bij die kleuterschool. Kent u Juanita Esther Maria Dolores Calderón-Moya? Nee, misschien daar bij die kerk. Kent u Juanita Esther Maria Dolores Calderón-Moya? Nee, maar daar woont haar moeder. OK, op naar de moeder van Juanita Esther Maria Dolores Calderón-Moya.

Moeder heeft al jaren geen contact meer met Juanita Esther Maria Dolores Calderón-Moya. Maar ze weet wél dat ze in een kleding-fabriek werkt. De kledingfabriek waar Juanita Esther Maria Dolores Calderón-Moya werkt heet Tipy Town. De presentator doet er vervolgens een halve dag over om kriskras door Santiago te vlammen, op zoek naar de kledingfabriek. Overal vragen, overal vraagtekens bij de mensen. ¿Tipy Town? ¡No lo sé!... Uit-ein-de-lijk gevonden. Nou nou. Het kon namelijk veel makkelijker: ik typte bij google drie woorden in en hoppa. Webzijde, adres en telefoonnummer. En ja, het was het goede, want ik zag het logo van de tent in beeld komen en dat was hetzelfde als op de site. Gelukkig begon Charlie Sheen een paar zenders verder...

Er komen een paar ijsdagen aan in Nederland. Dag&nacht onder nul. Een beetje onder nul en niet eens in heel Nederland. Want net als met de witte Kerst van 2009, kijken ze bij het KNMI in de Bilt uit het raam en als er sneeuw ligt is er sprake van een witte Kerst. Hetzelfde als met de ijsdagen dus. Vriezen in de Bilt is genoeg...

Op mijn iPod zit een applicatie die je prachtig virtueel kan laten meegenieten met het weer in de rest van de wereld. In real time krijg je daar op plaatsniveau de temperaturen en de weersgesteldheid te zien van de plaatsen die je hebt ingesteld. Zo zat Frank in diverse plaatsen in het zomerse Nieuw-Zeeland en kan ik even checken of het bij Sjpoezie in St. Paul (MN) al écht koud is. Hij zei namelijk dat echte kou pas bij 'iets onder nul' begon. Nul Fahrenheit welteverstaan.

Omdat ik wel ongeveer weet hoe je moet omrekenen van Fahrenheit naar Celsius, weet ik dat 0 F zeer van het koude is. Gelukkig zit er op de tovermachine ook een applicatie die me het precies laat weten. 0 F = -17,8 C. Bij die temperatuur hebben volgens mij de ijsberen zelfs geen zin meer, dus dat weet je het wel. Kaad, naat en sjuuverig zouden ze dan in Tegelen zeggen. Maar we hadden het over St. Paul, het tweelingbroertje van Minneapolis. De afgelopen dagen zag ik dat de temperatuur daar stevig onder nul ging. Zowel onder onze nul als die van hunnie. Overdag -16 C, des nachts -23 C. En zo ziet het er voor de rest van de week ook uit. Waarschijnlijk voor de rest van de winter!

De rayonhoofden aldaar zullen niet zo snel zenuwachtig worden, want het schijnt normaal te zijn dat het daar zo koud is. En ze hebben er watertjes genoeg in de buurt (de staat wordt niet voor niets 'Land of 10,000 Lakes' genoemd), dus er zal vast geschaatst kunnen worden. Voor een ooggetuigenverslag van deze kou, is het wachten totdat Sjpoezie even zijn commentaar komt geven. Tot die tijd mogen jullie hier vertellen over vastgevroren autodeuren, haperende remkabels, sneeuwruimerij en andere kleine ongemakken...

Aldus mijn moeder over het ijs dat ze ging eten met Kerstmis...

Beter 2010!