Vanavond oudopnieuw vieren bij Chris&Jannie&Pien&?. Jannie bakt de bollen, Vixen en ik zorgen voor de andere hapjes. Omdat Vixen gisteren nog moest werken, heb ik de boodschappen gedaan. Omdat ik geleerd had van de drukte op de dag voor kerstmis, ben ik gisteren al naar de Appie XL gegaan. Ik was net de afdeling groente&fruit voorbij en had al de nodige meuk in mijn kerke. Tringtringhallo? Een van de broers.

"Ik sta stil. SAAB=dood.". Niet alleen het merk is dus stervende, maar ook zijn automobiel deed het niet meer. Ik kijk naar mijn boodschappenlijstje. Dit ga ik niet in een kwartier redden. Karretje even aan de kant en terug de parkeerplaats op. Eerst even naar huis. Binnen de reserve-sleutel pakken van de Vixen-mobiel, want daar lag de sleepkabel in. Voor de zekerheid ook maar even de jerrycan meegenomen. Je weet maar nooit, hij zal niet de eerste zijn met z'n "Nee, hij doet niets meer. Natuurlijk zit er genoeg benzine in!".

Het was ook niet de benzine. Het was iets lektries. Hij deed inderdaad niets meer. Tot wie Hund. Slepen dan maar. Geen rembekrachtiging, geen stuurbekrachtiging, niets. Vanaf de grensovergang (ik geloof dat de auto 100 meter op Nederlands grondgebied stond) naar de garage op de Stalbergweg. Gelukkig niet te druk, gelukkig veel bergaf. Auto neergezet, boodschappen overgeladen en alles bij hun thuis eruit geknikkerd. Op naar de Appie voor mijn eigen spullen.

Ik gokte dat mijn karretje er nog stond. Gewapend met twee boodschappentassen de winkel in. En ziedaar: de kar stond er nog, met alle spullen er nog in. Rest van de lijst afgewerkt en daarna op naar huis. Deel I was gelukt. Vandaag ga ik, samen met Vixen (jawel: jullie lezen het goed, Vixen gaat mee kokkerellen!) met de gekochte spullen aan de slag. Vanavond lekker niets doen. Ja, wachten totdat het middernacht wordt. En eten. Veel&lekker eten. Massa is het zeker, smaak merken we strakjes wel. Veel plezier vanavond. Wees voorzichtig.

Het sneeuwt. Het is ijskoud. Buiten is het geen pretje, zeker niet wanneer je moet werken. Ik gok dat het 1985 is en een van de mannen van de dreksker heeft aangebeld. Hij vraagt aan mijn moeder of hij even van het toilet gebruik mag maken. Vanzelfsprekend zegt mijn moeder ja. "Dankuwel mevrouw", zegt de jongen opgelucht. Mijn moeder vindt het niet meer dan normaal. "Ja, er zijn genoeg mensen die ons niet binnen willen laten, laat staan dat we van hun wc gebruik mogen maken".

Het sneeuwt. Het is ijskoud. Buiten is het geen pretje, zeker niet wanneer je moet werken. Ik gok dat het 1990 was en mijn moeder heeft weer eens een bult erwtensoep gemaakt waar je een heel weeshuis van te eten kan geven. Buiten zwoegen de mannen van de vuilniswagen. Mijn moeder loopt de gang in, maakt de deur open en roept of ze misschien trek hebben in een tas erretesoep. Ja, dat wilden ze wel. "Maar we kunnen met die vetzooi aan de voeten toch niet naar binnen?" Onzin volgens mijn moeder, doorlopen, het keukentje in.

En zo stonden er twee mannen in lichtgevend oranje overalls bij ons in de keuken te genieten van een kom dampende soep. De chauffeur bleef namelijk achter in de cabine. Hij moest op de auto passen. Hij zat lekker warm. Maar hij mocht als moslim ook geen erwtensoep met ongeveer een pallet varkensvlees erin. De andere twee namen nog een tweede kom. Ze waren verbouwereerd over zoveel gastvrijheid. "We worden vaak met de nek aangekeken, laat staan dat iemand ons uitnodigd voor soep!".

Het sneeuwt. Het is ijskoud. Buiten is het geen pretje, zeker niet wanneer je moet werken. Het is 2009. Ik kan geen soep maken. Maar ik kan wel even bij de Appie drie dozen sjeklaatjes halen. Die duw ik in een grote envelop en die envelop plak ik op de grijze bak. Voor de mannen van de vuilniswagen. Bedankt voor het ophalen van mijn troep. Ook wanneer de bak iets te vol zit en eigenlijk niet meer dicht kan. Ook bij weersomstandigheden waar je je hond nog niet naar buiten stuurt. Terwijl ik de inmiddels lege bak weer weg aan het zetten ben, komt de vrachtwagen de berg afgesjeesd. Drie duimen gaan omhoog in de cabine. Toeoeoeoeoeoeoet!

Op 24 december moest ik nog even schnell schnell de laatste boodschappen doen. Sommige dingen wilde ik namelijk niet te vroeg halen. Ik had er al moeite mee dat ik op 25 december het lekkerste stokbrood ter wereld van Delifrance moest laten schieten, dus haalde ik de gamba's bij de visboer pas ook op het laatste moment. Konden die nog even een nachtje huilen in de knoflook en daarna verorberd worden. Op naar de Herungerberg dus.

Toen ik daar naar buiten liep, duwde ik de deur vlug achter me dicht. Natte sneeuw, koude wind, geen pretje om de deur lang open te hebben in een volle zaak. Ik hoorde echter een benepen 'Hallo!?' toen ik de deur dichtduwde. Er probeerde nog iemand het pand te verlaten en die duwde ik de deur in zijn knar. Ik had hem letterlijk over het hoofd gezien, want het ging hier om een man van maximaal een meter twintig. Een dwerg Oempa-Loempa Liliputter kabouter,... iemand met een groeibeperking. Ik verontschuldigde me, en we liepen samen naar de parkeerplaats.

De man klom (sorry, ik kan het niet anders noemen) op de bijrijdersstoel en zijn vrouw startte de auto. Zijn vrouwtje, beter gezegd. Want ook zij behoorde tot de groep mensen die nooit groter zouden worden dan tafelhoogte. Samen door het leven dus. Aangepaste auto, aangepast huis, aangepast leven. Maar ze hadden wel gevoel voor humor, dat kan ik met 1000% zekerheid zeggen. Want hun auto was niet alleen wat betreft zitplaatsen aangepast...

Net als in de USA kun je in Duitsland je nummerbord/kenteken kiezen. Dus in Amerika zie je een witte cabrio met SXYGRL en een grote SUV met PIMPNR1. Daar waar je in de USA de hele plaat zelf mag bepalen (ik geloof maximaal 7 dingskes), daar ben je in Duitsland nog enigszins gebonden: de eerste posities moeten de Kreis-code zijn, daarna mag je kiezen als je wilt. Ik had bij een van mijn vorige werkgevers twee Duitse collegae die kozen voor hun initialen en hun geboortedatum. Maar het kleine duo had voor een andere optie gekozen. Keurig!

Gisteren was het zondag. Dus gisteren wel een entry, maar het was er een in de categorie 'andermans veren'. Maar eigenlijk was het gisteren een dag die een 'normale' entry had verdiend. Gisteren was het namelijk de vierde verjaardag van de de verhaaltjesketting! Vanaf 27 december 2005 staat er namelijk op deze webzijde elke dag een nieuwe verse entry. Je dagelijkse dosis dwaasheid. En dat al 1461 keer aan een stuk.

Omdat ik de site al langer dan 4 jaar heb, zijn er ondertussen heel wat meer entries geweest: 1585 volgens de teller, terwijl ik kan zien dat ik 1628 keer aan een stukje ben begonnen. Dat betekent dus dat er meer dan 40 entries ooit zijn aangemaakt, maar nooit zijn verschenen op de site. In de virtuele vullisbak verdwenen. Ik vraag me nu overigens af welke stukjes dat in godsnaam zijn geweest, want de afgelopen vier jaar heb ik heel veel wél geplaatst. Er is blijkbaar nóg slechter werk geweest dan dit, moehahahah!

Maar die entries van mij zijn allemaal leuk en aardig, laat ik niet jullie bijdrages vergeten. En dan bedoel ik niet de entry die ooit door Ivo&Funs werd geschreven. Of de ontelbare banners door Roy in elkaar gedraaid. Ik heb het over de meer dan 11.000 reacties hier geplaatst. En alle 11.000plus van een ongekend hoog niveau! Waarvoor dank. Keeps me going!...

Aldus Vixen met de kraskalender in de hand op Eerste Kerstdag...

Nou zet ik normaal gesproken al vraagtekens bij het feit dat jij deze site bezoekt, maar op een dag als deze is het helemaal van de zotte. Ik weet niet of je vandaag al op de kalender hebt gekeken, maar het is 25 december. Kerstmis. Als het goed is, ben je niet aan het werk. Dat je op je werk de moeite neemt om af en toe een blik hier te werpen, prima. Maar niet vandaag, toch?

Ik weet het, Kerst is niet altijd even gezellig. Maar om nou achter internet te gaan zitten om te lezen wat ik te vertellen heb, dat is het ook niet. Normaal gesproken al niet de moeite waard, maar dan kun je nog hopen op wat interessante reacties. Maar de anderen komen hier nu ook niet!

Dus: terug naar de kerstdis, de familie, het bordspel, de tv, de dvd, de spelcomputer of de wandelschoenen aan en eruit. Ik heb gehoord dat de körs-sjtal oppe Ühlingshei er mooi bij staat dit jaar. Maar nokken van dat internet, heb je dat begrepen? Kom morgen maar terug. Zalig Kerstfeest!

Toen ik jaren geleden (het was diep in het vorige minellium) nog bij de Loco werkte, werd er na werktijd altijd eten besteld bij Sharif, de sheriff van de Sphinx. De hoofdreden dat er daar besteld werd, was dat dat de enige tent in de buurt was waar ze spare-ribs verkochten. En die vonden gretig aftrek onder de carnivoren onder het bar-personeel. Ook de rest van de tinnef was goed binnen te houden. Maar het ging vooral om de spare-ribs. Ik kan me avonden herinneren dat we van de afgekloven botjes een brontosaurus konden puzzelen. Heerlijk!

Elke zaterdagavond was onze bestelling goed voor zo'n 250 gulden. Vrijdags iets minder, zondag (net voor Studio Sport) ook, maar laten we zeggen dat we er voor zo'n 400 piekies haalden per driedaagshorecaweekend. Natuurlijk hadden we wat privileges: we gaven vantevoren een bestelling door, die ondanks de loeiende drukte gewoon op het afgesproken tijdstip (04:00 uur) werd afgeleverd. Emmer saus erbij, wat extra ingrediënten hier&daar en iedereen blij. Totdat meneer het in zijn bolle besnorde toet haalde om 50 cents voor een bakje saus te gaan vragen. Pardon? We laten voor 20.000 plus gulden achter in die smettige tent en meneer zeurt om sausgeld. Welkom Mixor!

Mixor was destijds net overgenomen. Voor de 1121e keer. In 2 maanden. En even zo vaak verbouwd. Maar het goede nieuws was dat ze nu naast kippen&pizza&shoarma ook pasta&burgers&spare-ribs op het menu hadden! Hoera! Vanaf dat moment was Afghaans Specialiteiten Restaurant Mixor Chicken de nieuwe hofleverancier. En ook na de tijd dat ik bij de Loco werkte, bleef dat de tent waar ik kwam. Roy had er een eigen pizza, tijdens voetbaltoernooien waren zij voor elk halal-team, maar feestten ze natuurlijk ook gretig met 'ons' mee, (geen van ons beider favorieten haalde uiteindelijk een finale, dus dan was het samen klagen!) en ik heb er zelfs nog wel eens een avondje met Roy de telefoondienst gedaan met bestellingen opnemen. Kregen de bellers ineens iemand aan de lijn die beter Nederlands sprak dan zij...

Een week of twee geleden was de tent ineens dichtgeplakt. Wazig briefje op het raam: gesloten, lekkage, wel bezorgen. Hmmm. Een paar dagen later stond er ineens een vrachtwagentje voor de tent die werkelijk alles meenam wat er binnen stond. Meubilair, bar, ovens, shoarma-smeul-station, kippenvetput. Ze bikten nog net niet de tegels van de muur, maar de tent was leger dan leeg. En nu hangt er dan een poster te koop voor het raam. Het 06-nummer van de Mixor directie (Roy en ik mochten ook privé bellen) wordt niet meer opgenomen. Ik vrees dat het afgelopen is. Gelukkig hebben we de foto nog...

Bij het programma De Keuringsdienst van Waarden krijg je vaak aardige staaltjes van net-niet-nepperij te zien. Producenten en reclamemakers die zich in allerlei bochten wurmen om iets in de reclame of op de verpakking te kunnen beweren wat niet als leugen wordt beschouwd. Zo was er ooit een onderzoek of (ik meen) Campina wel de term 'vers geklopte slagroom' op een verpakking mocht zetten. Het was immers niet vers. Maar de producent had gelijk: vers sloeg op geklopt, de room was vers toen hij geklopt werd, anders had er verse geklopte slagroom moeten staan. Keurige uitwijkmanoeuvre!

Ik heb het hier al eens eerder gehad over vreemde termen en plaatjes op verpakkingen, zoals de 'serveersuggestie' en een fles wilde wasverzachter. Maar gisteren kwam ik er weer eentje tegen die het allemaal nog moeilijker te begrijpen maakte voor mij. Ik had namelijk een zak kant&klare soep gehaald. Weinig tijd, geen zin meer om uitgebreid te koken, maar ook geen zin om vetbak/pizzeria/wat dan ook te halen, dus het werd soep met brood.

Ze noemen het wel kant&klare soep, maar dat is natuurlijk niet zo. Nee, ik ga niet de grap van Fokke&Sukke aanhalen ("Wat nou 'kant&klaar'? Ik moet het potdomme eerst nog zelf opwarmen!"). De soep mag dan misschien klaar zijn, maar niet af. Er gaat tijdens het opwarmen nogal wat van mezelf in. Beetje room, beetje bouillon, vers tomaatje, peper. Volgens de verpakking zaten er ook zongedroogde tomaatjes in. Zo rook het in elk geval wel. Maar het waren een beetje aparte zongedroogde tomaatjes. Om een of andere reden werden ze namelijk in het Engels op de verpakking vermeld:

Niet alleen in het Engels, maar ook nog eens voorzien van de toevoeging 'semi'. Semi? Hmm, half/deels zongedroogde tomaten. Zijn dat dan halve tomaten, door de zon gedroogd? Of tomaten die half/deels door de zon werden gedroogd en deels door de verwarming/föhn/grill? Of zijn dat tomaten die half/deels werden gedroogd door de zon en voor het andere deel nat werden gelaten? Ik snap er niks van, ik zal het eens voorleggen aan het team van De Keuringsdienst. De soep smaakte in elk geval prima uiteindelijk, maar dat kwam ook doordat ik semi voor de smaak had gezorgd als semi-cook!

Omdat ik met het Wehkamp-kerstpakket van mijn werk niet de gewenste iPod-wekker kon 'kopen', vond Vixen het nodig om me te verrassen met een cadeautje. Letterlijk onder de kerstboom bevond zich op een doordeweekse donderdag dan ook ineens een pakje. Zomaar. Tadaa, de door Holzenbein geadviseerde iPod-wekker!

Ik had geen zin meer om die avond nog de handleiding te gaan lezen (vrij van het belangrijke bij zoiets als een wekkerT), dus hij bleef tot en met zondag ongebruikt in de doos. Zondagmiddag had ik de handleiding even doorgenomen. Het zou een makkie worden, want als het goed was, zou er een batterij in zitten die er voor zorgde dat alles al goed ingesteld zou zijn. Stekker erin en inderdaad: tijd&datum waren reeds ingesteld. De rest was een makkie (RTFM!), dus kon er genoten worden van iPod op de slaapkamer.

Prachtig ding. Goed geluid, mini-afstandbediening die toch wel handig is, allemaal niets van te zeggen. Alleen doet het ding het eigenlijk iets té goed. Deze machine heeft als taak je wakker te maken. Eerst slapen, dan wakker worden. Maar de Sony-vrienden hebben het iets te serieus opgevat. Hij maakt je niet wakker, hij houdt je wakker! Want toen we zondagnacht de tv uitdeden, en het dus donker hoorde te worden, leek het wel of er ergens een lamp brandde. Een verboden 100 watt lamp nog wel. Teringjantje wat straalt die klok een licht uit!

Had ik de dimmer dan niet goed ingesteld? Drie 'helderheidsniveaus', volgens 't bukske hoog-gemiddeld-laag. Volgens mijn beleving Duits luchtafweergeschut - stadion de Koel - tennisclub Casino. Zelfs in de laagste stand is het nog een lichtbron die niet op een (donkere) slaapkamer thuishoort. Ik ben echt niet zo'n type dat het zakkeduuster moet hebben om te kunnen slapen, maar om nou de zon op mijn nachtkastje te hebben staan?

Nadat Vixen en ik gisterenmiddag al glijdend en slippend vanuit de stad met de fiets thuis waren gekomen, besloten we om er een echte ouderwetsche oud-Hollandsche avond van te maken. We zouden weer eens een keer samen een bordspel gaan doen. Heel af en toe schaken we wel eens, met kids in de buurt wordt er nog wel eens 'memory' of 'mens-erger-je-niet' gespeeld en op de Wii spelen we meestal samen. Maar nu was het tegen elkaar!

Ik heb ooit via Marktplaats een hele zwik spellen in een klap gekocht. Het was bij twee mensen die op latere leeftijd elkaar gevonden hadden en volgens mij allebei de spellenvoorraad bij hun boedelscheiding toegewezen hadden gekregen. Ik geloof dat ze wel 12 spellen dubbel hadden. En die dubbele mocht ik allemaal in een klap kopen voor 50 euro. Dat was overigens ook de prijs die ik ook ooit voor Kolonisten heb betaald...

Maar gisteren was het tijd voor het spel met bord, balkjes en een bult letters: Scrabble! Natuurlijk stond de laptop binnen handbereik met www.vandale.nl open en klaar om als scheids- en scherprechter te fungeren. We konden beginnen. Vixen mocht beginnen. En ze nam de tijd. Als hintje draaide ik na een tijdje de niet-bestaande zandloper om. Aansluitend probeerde ik het nog met de opmerking die mijn vader altijd zei, wanneer mijn moeder treuzelde tijdens het kaarten: "Hallo, dit is een gezelschapsspel!". Het hielp.

Discussies waren er niet. Ik heb drie keer iets opgezocht, niet voor de schrijfwijze maar vooral om te kijken of het woord wel in het virtuele woordenboek stond. Dat was tweemaal wel het geval ('bench' en 'quad' (wat een mooie aanvulling is op de 'woordjes met een q')). Prima. Maar een woord stond er niet in (niet op mijn manier tenminste). Ik had eindelijk met veel pijn en moeite de juiste letters verzameld om 'quartz' neer te leggen, maar daar wilde het woordenboek niet aan meewerken. Dus toch de schrijfwijze... Voor de zekerheid ook nog een 's' als eindletter achter de hand, maar de enige juiste variant is 'kwarts'. Jaja, dus ik heb zeker ook een 'kwarts-horloge'. Kwarts? Kwats!

Aldus Vixen bij het zien van het onderschrift 'eigenaresse van een ballonnenzaak'...

Gisteren was het een echte winterse dag. Sneeuw, kou en in Nederland derhalve bijna 700 kilometer file. Goedemorgen Nederland, 3FM, Journaal en Radio 2 hadden het de hele ochtend nergens anders over. Het was nu al erg, maar de rest van de dag zou het nog erger worden. Alleen de ANWB hield zich verdacht stil: ik heb het woord 'weeralarm' niet gehoord. Ze durven waarschijnlijk niet meer, na de missers van afgelopen jaar.

Ik zag dat het hier in Limburg allemaal wel mee viel. Buiten was het donker. Niet alleen omdat het zo vroeg was, maar ook omdat het niet of nauwelijks gesneeuwd had. Gewoon de fiets op, goed ingepakt met een sjaal en haasse en op naar het werk. Het was niet glad, dus er was eigenlijk niets aan de hand. Hier in de buurt dan, want de rest van Nederland stond stil hoorde ik later.

Op het werk aangekomen zag ik dat er mensen waren die zich wel heel erg goed ingedekt hadden. Letterlijk in dit geval: in afwachting van een ware ijstijd met enorme vorst en dito sneeuwval had deze persoon maar het zekere voor het onzekere genomen. "Mij hebben ze niet, ik ben voorbereid!"...

Gelukkig voor die persoon sneeuwde het uiteindelijk helemaal niet. Stel je namelijk voor dat hij die enorme deken eerst van sneeuw had moeten ontdoen. Dat lukt je nooit helemaal. Dus moet die deken met een sneeuwlaag achterin de auto. Vocht in de auto. En dat is niks: ik had ooit een oude Opa Corsa met vochtproblemen, en dan kon ik in de wintermaanden de ruiten dubbel krabben. Van buiten en van binnen!

Gisteren zag ik een reclame voorbijkomen, die een wel heel hoog jaren tachtig gehalte had. Niet eens zozeer vanwege de setting, maar vooral vanwege datgene waarvoor reclame werd gemaakt. Het ging namelijk om de cd Knuffelrock 2010. Knuffelrock! Dat dat er nog steeds is, en dat er ook nog eens reclame voor wordt gemaakt in dit digidownloadtijdperk. Knuffelrock.

Van vroeger, eind jaren tachtig, kende ik deze serie als eerste in de Duitse variant: Kuschelrock. Honingzoete liedjes, maar ik moet vooral denken aan de hoesfoto's. Van die ontzettend overdreven té verliefde té DUITSE stelletjes, voor mijn gevoel altijd in sepia (uweetwel, niet zwartwit maar ook net geen kleur. Alsof ze die foto in de thee hebben laten trekken). Brrr! En de 2010-variant was nog steeds net zo kleverig, alleen tegeswoordigs in full-color...

Maar daarmee was het jaren-tachtig-gehalte nog niet voorbij. "Deze cd is met 5 euro korting te verkrijgen bij ECI". ECI? Bestaat dát dan ook nog? Ik dacht dat die een langzame dood waren gestorven. Daar is toch écht niemand meer lid van? Ja, ooit wel. Die hadden dan aanbiedingen: 3 cd's voor 25 gulden. En dan een jaar verplicht lid blijven om elke maand 39,95 per cd te moeten betalen. In mijn geheugen heb ik nog een verhaal zitten van iemand, die nét voor Sinterklaas snel lid werd van ECI, zodat hij voor 25 gulden drie fatsoenlijke cadeautjes had. Is het niet, Holzenbein?

Goed, Knuffelrock dus te koop bij ECI. Wat is het volgende? Dat blijkt dat Tjolk nog bestaat? En verhip: terwijl ik dit schrijf, check ik ook even op wiki wat er nog te melden is over Tjolk. En jawel hoor: "In 2009 heeft Tjolk aangegeven een comeback te maken met de zuiveldrank en zal begin 2010 weer in de schappen staan. Welke smaken er precies bij deze herlancering in de winkel komen is nog niet volledig bekend gemaakt. De bekende smaken banaan en aardbei zijn bevestigd, evenals de nieuwe mango-smaak." Dat komt dan van de officiële Tjolk-twitter. En dat is weer heel erg nu.

Afgelopen vrijdag had ik hem al gehaald. De boom. Groot, groen en stevig. Eentje zonder kluit, want ze overleven na drie weken warme kamer echt niet de overgang naar de vrieskou buiten. Nee, ook niet als je ze tussendoor laat wennen in de garage. Hoe krijg ik trouwens een gat in de tuin gegraven met dit weer? Bovendien: ik wil helemaal geen kerstboom in de tuin. Drie weken in de huiskamer is meer dan genoeg!

Zaterdagmorgen stond hij dan eindelijk in de woonkamer. In de daarvoor ontworpen plastic bak. Hij paste precies. In de bak, maar ook in de kamer. Vixen zou hem die avond gaan versieren, aangezien ik dan 's avonds naar VVV zou gaan. Toen we echter rustig op de bank zaten, kwam de boom ineens Vixens kant op. Hoppa, daar lag hij zomaar op zijn zij tegen de bank aan. Grr, die stomme 'speciaal ontworpen' bak was blijkbaar niet stabiel genoeg. Twaalf kinderkopjes boden uitkomst. Nu kon de boom windkracht 12 aan!

Vixen haalde die avond de kerstspullen van de zolder. Vele ballen en andere frutsels voor in de boom. Tijdens elke vakantie proberen we iets nieuws te kopen. Spul genoeg dus, maar geen lempkes. Hmm, eens even denken waar die konden zijn. Och ja, vorig jaar was die kabel zo erg in de knup gegaan, dat we ze maar weg hebben gegooid. "Kopen we volgend jaar wel nieuwe"... Dus op zondag is Vixen maar even naar het puincentrum gegaan. Samen gezellig zondagavond de boom volplempen dan maar. Meteen na Studio Sport pakte ik de lampjes uit. Het waren er sowieso te weinig (165 stuks!) en dan deed ook nog een lichtjesketting het maar half. Potverdomme!

Op maandag dan maar naar de winkel om de kapotte knommel terug te brengen en een extra set te kopen. 240 stuks, dat moet toch voldoende zijn! Eindelijk kon het feest beginnen. Ik heb wijselijk alleen maar geholpen met de lampjes aan te sluiten en erin te hangen, want ik had het idee dat ik anders Vixen alleen maar in de weg zou lopen. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, maar dat is volgens mij vooral omdat ik me er níet mee bemoeid heb. De boom staat. En hangt bommetjevol. Hopen dat hij nu niet meer omvalt, want dan is het scherven rapen...

Sinds de opkomst van de pc en het internet, is iedereen ineens een creatieveling geworden. Mensen (zoals ik) met een weblog en een mening denken dan ineens dat ze schrijver zijn (of grappig, of beide), anderen maken een zolderkamertjes-demo inclusief slechte clip en plempen die op JijBuis alsof het ware artiesten zijn en weer anderen vinden zichzelf bes waal hendig met teken-/fotobewerkprogramma's en bombarderen zichzelf tot ontwerper.

Ik weet wat ik een beetje kan en ik weet ook vooral wat ik niet kan. Zo laat ik mijn banners altijd door Roy in elkaar draaien. Ik heb zelf ideetjes te over en Roy kan die altijd naar mijn smaak (en met een beetje van hemzelf) vertalen in iets wat ik de moeite waard vind. Pas als ik het goed (genoeg) vind, dan zet ik het boven mijn site. Geen gebroddel, anders had ik het net zo goed zelf kunnen doen.

Een dezer dagen kreeg ik bij een broodjeszaak een verpakking onder ogen die wel heel erg dramatisch was. Ik denk dan ook dat de eigenaar (of de producent van de zakken) zich heeft laten overhalen door een of andere familielid die beweerde dat hij/zij 'wel even een leuke tekening met pakkende tekst' voor de eettent in elkaar kon knutselen. Iedereen heeft wel zo iemand in de familie. Zelfgemaakte kerstkaarten en uitnodigingen en zo... Anders kan het toch niet zo zijn dat dit drama het verder dan het scherm van de pc heeft geschopt? Wat een prutswerk!

Er staat een Engelse zin van tweeëneenhalf woord op de verpakking die zo verschrikkelijk tenenkrommend slecht is, dat doet gewoon pijn aan de ogen. "Let's diner!". Huh? Diner? 'Laten we wegrestaurant!', waar slaat dat op? Het is óf 'Let's dine!' óf 'Let's have dinner!', maar dit slaat werkelijk helemaal nergens op. En dan heb ik het nog niet eens over de werkelijk stuitend slechte tekening. Jaahaa, het moet écht een vork&mes in danspose voorstellen...

Vixen en ik gaan in elk geval twee keer per jaar naar Düsseldorf: met Koninginnedag (dan is het dáár lekker rustig, de Duitsers hebben pas de dag erna vrij) en tijdens de kerstmarkt-periode. Omdat we de afgelopen en komende weekenden helemaal vol zitten gepland, zijn we gisteren gegaan. Ondanks dat we daar ook al een andere afspraak hadden staan. Maar dit ging natuurlijk voor!

Binnen 45 minuten na vertrek staat de auto geparkeerd op spuugafstand van de lekkernijen. Want ook die waren dit jaar weer oververtegenwoordigd. En we hebben weinig aan onze neus voorbij laten gaan, heerlijk. Ik moet er niet aan denken dat ik elk weekend een mix van Reibe-Kuchen, appeltaart, erwtensoep, champignons en meer van die kerstkraampjeskraam moet eten. Maar zo eens per jaar loopt dat er lekker in! En tussendoor kan er natuurlijk stevig geshopt worden in de gewone winkels.

Ik heb daar geen moeite mee. Vixen al helemaal niet (het is een deel van haar leven!), ik volg trouw. Ik ben echt(er) niet zo'n standaard-kerel die zich maar een beetje loopt te vervelen wanneer z'n partner voor de zoveelste keer in het pashokje staat. Ik amuseer me wel, vooral door naar mensen te kijken. Want er loopt genoeg rond om naar te kijken. Zoals de eerdergenoemde mannen die verveeld als ware bankzitters zitten te wachten totdat ze weer mogen antwoorden op de vraag "maakt deze broek mijn kont dik?". Ik hoop dan altijd dat er eentje zegt "Luister schat, dat komt écht niet door de broek!"...

Toen we even later verder door de stad liepen, zag ik in een keer een bekend beeld. Letterlijk welteverstaan. Bij de Schadowplatz stond namelijk een van de allerslechtste performers van het westelijk halfrond en omstreken: die man in het goud die normaal tegenover de McDonalds in Venlo zijn kunstje vertoont. Nou ja, kunstje: hij staat met een gouden pakje aan te leunen op zijn wandelstok. Dat is zijn truc. Lalala, geld aub. Wat een drama. Snel maar weer een winkel in!

Aldus een collega over de kwaliteit van zijn boormachine...

Toen midden jaren tachtig de commercie op tv nog niet zo ver was als nu, had je wel eens van die momenten die 'opgevuld' moesten worden op tv: wanneer een programma een paar minuten korter duurde dan gepland, dan werd de tijd (meestal tot aan het journaal) opgevuld met wat algemene beelden die men nog op de plank had liggen. In mijn herinnering was dat altijd een filmpje van surfers die hun kunsten vertoonden in van die 'holle golven'. Beetje slow-motion beeldmateriaal, instrumentaal muziekje eronder en de kijker werd verwend met een pauzefilmpje.

Ik moest er deze week weer aan denken toen ik naar basketbal op ESPN-America aan het kijken was. Wanneer er op de 'echte ESPN' reclame komt, wordt er voor de Europese kijkers even geswitched naar een database met algemene filmpjes. Baseball Greatest Web Gems (met de meest fabelachtige momenten uit de rijke honkbal-archieven), of een 2 minuten durende miniminimini-repo over een of andere sportheld. Leuk om te zien, prachtig in beeld gebracht.

Deze keer was het een itempje over 'The Eddie'. The Eddie is een surfwedstrijd in/op/bij Hawaii, ter nagedachtenis aan Eddie Aikau, een of andere legendarische strandwacht annex surfer. Een David Hasselhoff, maar dan echt. Die surfwedstrijd wordt echter alleen gehouden wanneer 'de deiningen' (ze hadden het over open ocean swells) minimaal 6 meter waren. Dit resulteert dan in golven van een meter of twaalf. Vette shit!

Zoals in Nederland alle Friezen hopen dat de rayonhoofden bij elkaar komen en hun woordvoerder de verlossende woorden 'it giet oan' uitspreekt, zo is het daar wachten op de lokale tegenhanger: The Bay calls the day! Wanneer het zover is, is het hele eiland en de halve Amerikaanse Westcoast in rep&roer. Iedereen wordt ingevlogen, de planken worden in het water gesmeten en het wachten is op het officiële startsein. En dat gebeurt niet al te vaak. Op 8 december was het echter zo ver, en kon er gevlamd worden. Deze pauzefilmpjes alleen al maken ESPN-America het waard om te kijken. Net als Nederland 1 in 1984...

Vrijdag was ik even Zoete Lieve Gerritje. Ik moest namelijk even naar Den Bosch toe. Terwijl ik onderweg was, kreeg ik ter hoogte van Eindhoven een sms: degene met wie ik een afspraak had, was een uurtje later. Ja, mooi om me dat te melden, maar ik was al te ver onderweg om er iets aan te hebben. Dan maar even Den Bosch in. Even kijken of het nog hetzelfde was als begin jaren negentig, toen ik er een paar jaar gewoond heb.

Even kijken. TomTom-bestemming wijzigen in mijn oude straat. Midden in een van de grootste schuimwijken van Den Bosch en omstreken. De gemeente probeerde destijds het aanzicht van de buurt wat op te krikken door studenten in de rijtjeshuizen te plaatsen. Even goed nadenken: je gaat dus een bult vooral schreeuwende, zuipende, nachtbrakende studenten in een buurt plaatsen om op die manier het niveau omhoog te krijgen. Iedereen kan zich dan wel een beetje voorstellen wat voor zooi dat geweest moet zijn en wat voor zooi het aansluitend werd. De buurt had de bijnaam Den Bosnië, het leek wel oorlogsgebied.

Bankstellen op straat, fietswrakken in de tuin, winkelwagentjes vol met lege flessen, vuilniszakken all over, loslopende honden en enorm veel tuig. Een grote teringbende was het. Maar wel keigoeiekoop: met zijn vieren een tussenwoning, allemaal een eigen slaapkamer en een gedeelde woonkamer/badkamer/keuken. Tuin voor, tuin achter (beter: puin voor, puin achter) en dat voor 600 guldens, all in. Voor 150 gulden per maand peepee waren we het mannetje. Ik weet nog toen Joris me destijds hielp met verhuizen, dat er één iemand buiten de wacht moest houden bij de reeds ingeladen spullen, opdat die niet gestolen zouden worden door de buurtkinderen. Toen ik er nu weer doorheen reed, was het nog steeds dezelfde triefel, helemaal niets veranderd.

Wat ook niet veranderd was, was de rij bij Bakkerij de Groot in het centrum. Daar waar volgens de kennerTs de enige echte Bossche bollen worden gemaakt. Volle bak aan de verkoop, zo mogelijk nog vollere bak in het lunchroom-gedeelte. Ik heb er twee in laten pakken en des avonds samen met Vixen verorberd. En ik moet zeggen, ze waren wederom heerlijk. Lang geleden dat ik ze 'van daar' had en het zal wel weer een tijdje duren voordat ik ze weer daar zal halen. Want ik was blij dat na de afspraak weer weg kon. Niet mijn stad. Nooit geweest ook, al heb ik in dat huis en in die buurt best wel wat gelachen.

Ieder jaar in december is er de VVV-ledenvergadering. Daar word ik ook voor uitgenodigd. Als vrijwilliger ben je namelijk blijkbaar ook lid van de vereniging. En dus meld ik me netjes aan. Eerst stamppotten eten en wanneer je naar huis gaat krijg je je vrijwilligersgeschenk. Want naast een kleine zestig consumptiebonnen en een parkeerkaart krijg je ook nog een bon voor een tweepersoonsbrunch op een zondag naar keuze. Prima.

En tussendoor (tussen het eten en het weggaan) wordt er nog even vergaderd. Nou ja, de meest uitgeklede versie van vergaderen dan die er bestaat: ingekomen stukken? Neen. Op- en/of aanmerkingen? Neen. Iedereen blij met de jaarrekening van vorig verenigingsjaar? Applaus. Iedereen blij met de jaarrekening van dit verenigingsjaar? Applaus. En dan komt het. Het hoogtepunt. De rondvraag...

Want dan mag iedereen een vraag stellen. Gelukkig doet niet iedereen dat. Maar sommigen maken wel gebruik van dat recht. En dat zijn meestal de toppers. Zo kwam er gisteren een vraag van iemand die vroeg wat er eigenlijk met de eigen jeugd gebeurd was, omdat die volgens hem niet doorstroomde. Die vraag kwam van een steward. Die vraag werd beantwoord door de voorzitter. Die laatste gaf in alle rust antwoord: 6 spelers van de selectie komen uit eigen jeugd, een bijzonder goede score voor een club in de eredivisie. Einde antwoord. De vragensteller sputterde en pruttelde nog wat na, maar iets relevants kwam er niet meer. Mooi om te zien en te horen. Dat zijn voor mij de redenen om te komen.

Het zijn dezelfde dingen die een personeelsvergadering altijd zo leuk maken. Anderhalf uur doorbijten. Totdat de rondvraag komt. En dan luisteren en gniffelend genieten van alle 'zo-zou-ik-dat-oplossen'-voorstellen van de beste stuurlui aan wal. En ook al krijgen ze geen volwaardig antwoord, of worden ze met feiten om de oren gewats, ze kunnen tijdens het biertje na afloop wel roepen dat ze het maar mooi even gezegd hebben! Jazeker!

Die met die mijter is weer het land uit, tijd voor die dikbuikige Coca-Cola-meneer. Sinds gisteren is het ook wat betreft de banner weer Kerstmis op deze site. Het wordt ook steeds kouder (ik heb gisteren voor het eerst mijn warme wollen winterwanten aangetrokken), 3FM begint Mariah&Wham!&Chris&zo te draaien en ik zag dat er sinds dit weekend weer overal kerstbomen te koop zijn. Maar ook op het werk is het kerstmis...

Allereerst werd ik uitgenodigd voor de kerstlunch. Bedankt, maar nee bedankt. Vorig jaar aan meegedaan, vandaar dat ik dit jaar maar eens gezellig over sla. Ook het geplande kerstdiner met collegae gaat aan mij voorbij. Onder andere omdat we zelf moeten afscheuren (dat is nog eens uitgenodigd worden!). Verder zal hier binnen de kortste keren wel een plastic boom opgetuigd worden, want ik zag dat de dozen met kerstspullen alweer opgevist waren. Ik hoopte eigenlijk dat die dingen met de verhuizing de container in waren gegaan, maar helaas.

Gisteren kreeg ik ook het kerstpakket. Of althans: de gids waar ik mijn kerstpakket uit kan samenstellen. Er is bij ons op het werk (zoals bij velen) gekozen om je een aantal 'cheques' te geven, die je dan mag uitgeven aan een groot aantal artikelen die in een soort mini-Wehkamp staan. Wij mogen dit jaar voor 45 van die dingen uitzoeken.

Nou heb ik gisteren dat boekje even doorgeploegd. Er stond zelfs iets in wat ik graag wilde hebben. Wat ik zelfs zélf wilde gaan kopen. Een docking-station annex wekkerrrrradio voor/met je iPod. Zag er keurig uit, dat ging hem worden. Helaas: het boekje dat we hadden gekregen had cadeaux erin met een waarde van maximaal 50 cheques. Deze was 47, en we mochten er maar 45. En nee, lenen van anderen of bijbetalen mag ook niet. Grrrr! Dan maar 22 dozen zeevruchtenchocoladebonbons (2 cheques per stuk) en om het af te maken nog een gewoon stuk sjeklaat van 1 cheque. Vrete op aarde!

Ik vind het geen probleem om bij ons thuis te koken. Vixen houdt er niet van en is altijd veel later thuis dan ik. Maar dat zijn niet de twee hoofdredenen dat zij niet kookt... Hoe dan ook: ik ben de kok van ons tweetjes. Dat wil echter niet zeggen dat ik altijd bepaal wat we eten. Vixen mag kiezen, zij het uit een scala aan gerechten die ik ook lekker vind én die ik klaar kan maken. En dat is in mijn geval niet hetzelfde.

Zo ben ik een erge soepliefhebber. Komt door de opvoeding: wij aten vroeger altijd soep vooraf. Heerlijke soep. Zoals iedereen altijd zegt dat zijn/haar moeder de lekkerste soep maakt, zo zeg ik dat ook. Enige verschil is echter dat dat bij mij écht zo is. Vandaar dat ik graag soep bij&van mijn moeder eet. Maar dat is ook de reden dat ik ook nooit zelf soep maak. Omdat die nooit zo lekker is als thuis. En dus sla ik dat maar over.

Wanneer ik mijn moeder dan vraag wat er allemaal in zit, krijg ik weer zo'n antwoord waar ik helemaal niets aan heb: 'ja gewoon, eigenlijk van alles'. Aha, helder. Even naar de Appie om een mandje vol 'van alles' te halen en dan komt het goed. Of 'ik pak gewoon alles wat ik over heb, en daar maak ik soep van'. Jaja, duidelijk. Beetje zoals het 'Soep van de dag'-principe. Restjessoep. Voorraad-opmaak-soep. Of, en dat klinkt chiquer, 'Minestronesoep'. Alle groenten die over zijn in de bouillon, beetje deegwaren erbij en 7 eetjes per kop voor vragen.

Nou was ik afgelopen week even tijdens de lunch bij de broodjesboer tegenover mijn werk. Ik wilde even weg uit de kepodde loch, dus ik bood aan om dan maar wat te eten te halen voor de mensen. Er worden daar bij die tent echter niet alleen broodjes verkocht, maar onder meer ook nog soep. Het is altijd maar weer afwachten welke variant ze bedacht hebben. Deze keer hadden ze wel een hele speciale soep, met een naam waarbij ik me eigenlijk alles maar ook helemaal niets voor kon stellen:

Aldus Vixen wanneer een politiebericht meldt dat er 'achttien jarige verdachten zijn opgepakt...

Wanneer ik met de fiets naar het werk ga, rijd ik een groot gedeelte over industrieterrein. En daar is het altijd een stevige puinhoop naast de weg. Met typisch industrieterrein zwerfvuil. Zoals je op&rond scholen altijd boterhamzakjes (al dan niet vol), körstjes en fruitafval ziet liggen, zo ligt hier wat meer fastfood- en tankstationtroep.

Veel verpakkingen van de Burger King. Ik zie het al voor me: "Inpakken alstublieft. Anders heb ik over 600 meter niets om uit de auto te flikkeren!". Idem dito voor de piepschuimen bakjes van Bufkes, vaak vergezeld van het blaadje krulsla ("Ik bin toch genne knien!") en natuurlijk heel erg veel lege koffiebekertjes, blikjes (vooral veel retboelletjes, maar dat is logisch wanneer je al zo vroeg moet werken na een nachtje doorhalen) en flesjes.

Maar er is een ding erger dan alle lege en half opgevreten&opgedronken zooi. Soms zie je namelijk een weggegooide fles, met daarin iets dat er eerst niet in zat, en dat er ook zeker niet in hoort te zitten. Dat zijn namelijk de flessen die gehaaste vrachtwagenchauffeurs gebruiken om in te zeiken. Te weinig tijd om te stoppen, of gewoon geen zin. Nee, gewoon in een fles pissen, dop erop en wegflikkeren die zooi.

Het ergste zijn van die anderhalve literflessen met een of ander apen-merk erop. Orançata, Köka-Kolä, кириллица of meer van die Oostblokkraam. Dat je weet dat die chauffeur zich eerst tegoed heeft gedaan aan een of ander chemisch suikerwater (hoogstwaarschijnlijk afgeblust met zelfgestookte alcoholische tinnef) dat vervolgens enkele uren later (nadat het door zijn inwendige stelsel is gegaan) flink spetterend in die fles heeft proberen te mikken. Hoppa, het raam uit, de berm in. GAT. VER. DAM. ME.

Voor een van mijn vorige werkgeverTs heb ik ooit een paar maanden de doordeweekse dagen in Barcelona mogen doorbrengen. Prachtige stad, leuke collegae, heel erg veel gelachen. En heel erg veel gegeten. En dientengevolge ook de nodige kilo's aangekomen. Heerlijk. Ik ben nu, jaren later, nog dagelijks aan het zweten op de cross-trainer om de bulten creme catalan en bergen dulce de leche er af te trainen...

Na al die jaren ben ik er nooit meer geweest. Niet bewust, maar gewoon omdat andere steden me even leuker leken. Maar al die tijd zei Vixen dat ze er graag met mij naar toe wilde. Niet alleen omdat ik de weg er een heel klein beetje ken, maar ook omdat zij er nog nooit geweest was. Ondertussen hebben we genoeg stedentripjes gemaakt, onder andere naar Antwerpen, Parijs en Rome. Maar Barcelona bleef 'open'. Daar gaat echter verandering in komen.

We wilden eigenlijk komende Carnaval gaan. Helaas wilden alle collega's van Vixen graag een of twee dagen katjelam door de binnenstad kruipen tijdens dat oergezellige volksfeest, dus werd er besloten dat we allebei maar gewoon gingen werken tijdens die feestweek. Op zich niet zo erg: dan kunnen we iets later gaan, dan is het ook net ietsje aangenamer weer. De keuze is nu gevallen op 5 dagen midden april. Mooi!

Meteen even de tickets geboekt. 2 stuks waren 280 eypo, wanneer ik er 1+1 boekte, was ik slechts 238 kwijt. Lang leve de Lufthansa-logica! We hebben in elk geval de tickets. Hotel komt later wel, die zijn er genoeg. Kan ik in april eindelijk zelf een keer de trip vol toeristische tips maken die ik normaal gesproken aan iedereen geef wanneer ze me vertellen dat ze naar Barcelona gaan. Eindelijk zelf weer tapas happen bij Txapelo, eindelijk zelf weer op het terras zitten bij Café Zurich, eindelijk zelf weer de ogen uitkijken bij Bosc de les Fades. Al duurt 'eindelijk' nog wel 20 weken. Eens kijken wat er in 6 jaar veranderd is. Misschien is dat kerkje nu eindelijk eens af...

Eerder deze week zag ik een berichtje op the interwebs, bij nu.nl om precies te zijn. Het ging over een 52-jarige wanbetalerT die de gevangenis in moest. Lang genoeg de tijd gehad om zijn boete te betalen, nu maar 't kotje in. Volgens UPS krijg je daar boterhammen met spin. Het was dan ook geen misselijk openstaand bedrag: ruim zestigduizend eypo. Goed voor 315 dagen cel:

Vreemd. En dan bedoel ik niet het feit dat de tijd van de laatste wijziging (20:08) eerder is dan de uitgiftetijd van het bericht (20:09). Nee, ik vind het vreemd dat er hier rond de 200 eypo wordt gerekend (60.000+ gedeeld door 315) voor een dagje in de cel. Ik dacht dat dat bedrag lager was. Ik meen me iets te herinneren van 100 eckies voor een dag. Niet uit eigen ervaring, maar zoiets was het toch?

Gisteren stond er een vergelijkbaar verhaal op de site van Omroep Venlo. Ook een oudere jongere opgepakt. Ook iemand die nog een stevige boete open had staan. Ook de gevangenis in. Alleen waren de getallen hier anders. Niet alleen de tijd en de boete, maar ook de verhouding. De omrekenfactor zeg maar:

Hij mag voor zijn boete van 24.300 eypo maar liefst 620 dagen brommen. Dat is minder dan vier tientjes per dag. Heeft dat er mee te maken dat dit een ander politie-district is? Of misschien omdat dit andere overtredingen zijn geweest? Of, en dat is waarschijnlijk de meest voor de hand liggende reden: de 52-jarige van het eerste geval heeft natuurlijk een veel hogere arbeidsproductiviteit dan de 66-jarige boef. Die kan per dag in zijn streepjespak meer zakjes plakken, wasknijpers in elkaar zetten, fietsensloten verpakken...

Omdat ik meestal voor de tv zit met de laptop op de slup, ben ik vaak een paar dingen tegelijk aan het doen: beetje aan het kijken, beetje aan het lezen, beetje aan het typen en een beetje aan het luisteren. Daardoor gebeurt het wel eens dat ik een woord lees of typ terwijl het op dat moment ook op tv wordt gezegd of gezongen. Niets bovennatuurlijks, niets telepatisch, gewoon toeval.

Soms is het toeval wel erg toevallig. Dan lopen er een paar dingen door elkaar. Zoals gisterenavond. Ik ben bezig met de laatste albums op mijn iPod te zetten. De cd's die ik het langst heb uitgesteld, omdat het mijn eigen compilaties zijn. Dat betekent dat iTunes ze wel inlaadt, maar niet van titels kan voorzien. Moet ik dus handmatig doen, vandaar dat ik ze als laatste doe. Zoals de verzamelaar van Rush die ik gisteren er bij wilde pompen. Ik ga op zoek naar een mooi 'algemeen' plaatje om de zaak op de iPod compleet te maken en zie onder andere dit album voorbijkomen:

Tegelijkertijd komt op de tv een voorstukje voor een of andere serie, begeleid met het liedje Fireflies van Owl City. Terwijl de cd 'geconverteerd' wordt, schakel ik tussen de tabbladen even naar nu.nl, waar ik een linkje zie naar een filmpje van een uil die een aanval op een camera uitvoert. De derde uil, dit was wel heel erg toevallig...

klik op het plaatje voor het filmpje

Toen Vixen vervolgens op de bank plaatsnaam en aan mij vroeg of ze 'de uil' mocht hebben (we hebben een zacht Ikea-kussen dat een uil voorstelt), dacht ik even dat het teveel van het goede was. Wat kon er nu nog meer gebeuren om de uilenparade compleet te maken? De Fabeltjeskrant? De voormalig leider van de PvdA? Een oehoe in de achtertuin? Maar het bleef bij deze vier toevalstreffers...