Wanneer ik naar mijn werk fiets, kom ik voorbij het voormalige kazerneterrein. Daar staat deze week (herfstvakantie, vandaar) de kermis. Herstel: de mega-kermis. Dat staat althans op de borden. Morgenmiddag gaan we even kijken. Maar gisteren kreeg ik al een kermisgevoel. Toen ik namelijk de Horsterweg overstak en over het industrieterrein fietste, zag ik her&der speelkaarten liggen. Geen gewone speelkaarten, nee, échte oldskool sekskaarten! Yes!

Dat was vroeger dé trofee van een kermisbezoek. Dan was je met je twaalf jaar een beetje tof op de kermis aan het rondhangen en dan kon je kiezen: of voor een paar kwartjes proberen een kermishorloge te grijpen, óf bij de draaischijven-met-duwarm een paar punten te verzamelen. Die punten kon je dan inleveren. Voor weinig punten kreeg je een skelet-sleutelhanger, voor iets meer kreeg je een doosje knal-erwten en anders was het een pakje sekskaarten. Spannend. Veel dikke tieten en af en toe zelfs een verdwaald plukje schaamhaar (hallo, 1984).

Een ander typisch kermis-item destijds was de stiletto-kam: een afschuwelijk lelijke handgreep van 'verchroomd plastic' met een knopje erop. Wanneer je daar op drukte dan kwam er geen mes uit, maar een kam. Mijn god, wat een pongel. Maar wat was je de ille shit op het schoolplein met zo'n ding in je zak.

Collega Frank (10 jaar jonger) ging op zijn beurt voor de laserpen. Waren er in mijn kermistijd niet. Stiletto-kam, knal-erwten en sekskaarten. En nu ik er aan denk had je ook de zogenaamde trekbommen. Dat klinkt ruiger dan het daadwerkelijk was: van die katoenen touwtjes met een gekleurd papiertje er omheen en een microgram kruit. Trekken = paaf. Wat een lol. Zoals gezegd: morgenmiddag gaan we even kijken. Ik zal eens kijken of ik een pakje sekskaarten kan scoren...

De mensen die vandaag eens op de homepage van Google terecht komen zullen bovenstaand plaatje meteen herkennen. Zoals wel vaker, past Google zijn logo aan bij 'speciale dagen'. En wanneer je dan op dat aangepaste logo klikt, kom je bij de Google-resultaten voor die speciale dag uit. Vandaag is het de vijfrigste verjaardag van Asterix. Niet mijn strip om heel eerlijk te zijn.

Vroeger hadden we thuis heel veel Suske&Wiskes. Was ik ook niet kapot van, maar goed. Mijn oom Dick uit Groningen had een hele stripbibliotheek. Tijdens een lange zomervakantie aldaar (WK 1982, Schumacher vs. Battiston zorgde er voor dat ik voor eeuwig scheidsrechters wantrouw) heb ik daar geprobeerd om de strips voor de grote mensen te lezen. Kuifje en Asterix. Ik vond ze allebei niet geweldig. En ik heb het daarna ook nooit meer echt geprobeerd. Maar de eerste kennismaking viel me tegen. Het zal de leeftijd zijn geweest.

Kuifje viel al snel af. Enorme lappen tekst. Vooral die pagina's die maar uit 1 plaatje bestonden. Of van die kranten-artikelen. Die je wel moest lezen om het verhaal verder te kunnen begrijpen. Bovendien vond ik Kuifje maar een simpele zaadstang. Uber-miet. En de rest van de types kon ik ook niets mee. Van Asterix en Obelix heb ik ooit een album van iemand gekregen ('De Grote Oversteek'), en dat was 'wel leuk'. Maar 'wel leuk' vind ik niet goed genoeg. Er waren zoveel leukere dingen om te doen destijds dan strips lezen.

Jaren later ben ik veel strips gaan lezen en kopen, maar dat waren allemaal 'korte grappen'-strips. Heinz, Dirk-Jan en Fokke&Sukke heb ik compleet. Leest lekker weg, waarbij Fokke&Sukke (en dan vooral 'Het Afzien van tweeduizendzoveel' zelfs als jaaroverzicht gebruikt kan worden. Daarnaast hou ik ook van obscuurder/absurder werk als Boerke. Maar Asterix is bij mij nooit aangekomen. Misschien moet ik het toch maar eens een nieuwe kans geven. Waarschijnlijk begrijp ik nu pas de verfijnde grappen, die ik als tienjarige over het hoofd heb gezien...

Terwijl Vixen op de crosstrainer staat slinger ik even de tv aan. Omdat de digitale tv de eerste 5 seconden niet op de afstandbediening reageert, zie je de laatste zender zoals je de tv voor het laatst hebt uitgezet. Zo kwam ik in het programma Vroege Vogels terecht, een of ander natuurprogramma van de Vara. En ik dacht heel even dat het een 1-april-item was. Of dat de kijkers moesten bepalen welk filmpje onzin was (en dat dit dan het onzinfilmpje was).

Ik hoorde er namelijk iemand zeggen dat we serieus om moesten gaan met de vervuiling van onze natuurlijke wateren. Kan ik me nog in vinden. Geen gedump, helder. Maar deze meneer had het over geluidsvervuiling. Kan ik me ook nog in vinden. Geen knetterende jet-ski's. Maar het ging om de geluidsvervuiling onder water. On-der wa-ter. Koekoek. Onder water dus!

Volgens deze gedragsbioloog was het namelijk langzamerhand een gekkenhuis aan het worden voor de vissen. "Een vis is namelijk eigenlijk een groot zwemmend oor". Daardoor pakt hij alle geluiden vele malen beter op. En daardoor werd hij gek onder water van dat gebagger en gepleziervaart. Dus werd het tijd dat we daar eens met zijn alleen serieus aandacht aan gingen besteden. Ik dacht dat ik niet goed hoorde. Ik ben dan ook geen vis. Slechte grap, maar deze meneer was doodserieus!

Dus na de discussie of vissen wel of geen pijn voelen wanneer ze in de flying lure hebben gehapt (hoe stom kun je zijn als vis, je ziet toch dat dat een rubberen nep-aas is met een enorme haak?!) is er nu de vraag of het alstublieft wat stiller kan onder water. Misschien een idee dat meneer de gedragsbioloog een actiefront kan beginnen om de dolfijnen en walvissen de mond te snoeren. Die klotebeesten kunnen hun bek namelijk niet houden, zelfs niet onder water.

"Laat ik voorop stellen dat Apple niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor het verlies van data!". De jongen van de Apple-helpdesk sprak de zin iets te vlotjes en te ongeïnteresseerd uit. Alsof ik dáár voor belde, Cork! Ik hing aan de pijp met de ijdele hoop of de helpdesk me kon redden. Op een of andere mysterieuze manier waren al mijn muziekbestanden op de iPod ineens 'veranderd' in gewone data-bestanden. Voor iPod-gebruikers: de databalk was oranje. Wel op de iPod, niet meer afspeelbaar.

Volgens het Apple-joch was het 'bijna onmogelijk'. Gelukkig zei hij er 'bijna' bij, want ik had het idee dat hij niet begreep dat ik een beetje boos was. De afgelopen weken heb ik namelijk als een idioot dat ding vol zitten pompen met een gedeelte van mijn cd-verzameling. Na afgelopen weekend stonden er een dikke 250 albums op, dus ik was goed op weg. Ik had geen zin om die allemaal kwijt te zijn. En, erger nog: om ze er weer opnieuw op te moeten zetten. Maar ik had er een hard hoofd in dat deze koekwaus me de oplossing ging bieden...

Er was volgens hem één mogelijkheid. Aan de telefoon praatte hij me door wat reset-stappen heen. Nee, het was een reset, geen wis-actie. Op zeker. Drie minuten later was mijn iPod leeg. Nix meer daar. "Hmm, van al die miljoenen gebruikers bent u de eerste die dat probleem heeft!". Godvergeten zaadstang daar aan die telefoon, wanneer je binnen mijn reikwijdte had gestaan dan had ik je door het hoofdtelefoon-gaatje van mijn iPod geperst en het zou nog passen ook! Ik knalde. Hij schrok. "Nogmaals meneer, Apple kan niet...", ja, kutlul, opbokken met je disclaimer-praatje.

Er zat dus niets anders op dan van voren af aan te beginnen. Gelukkig had ik nog een album of 100 op mijn harde schijf staan. Die had ik namelijk met Windhoos geript. En laten staan, want die mp3-bestanden vreten niet zoveel ruimte. Dus die stonden binnen een vloek en een zucht weer terug op het apparaat. Ik moet blijkbaar, zoals Apple-lul naderhand adviseerde, alles in de bibliotheek laten staan. Een back up maken&houden als het ware. Zo zeker zijn die broddelaars van hun eigen apparaten. "Kan ik verder nog iets voor u doen?". Die voorzet liet ik rustig over de achterlijn lopen...

In Virginia is iemand opgepakt omdat hij 's ochtends naakt koffie ging zetten. In zijn eigen huis welteverstaan, niet bij de buren of iets dergelijks. Het waren overigens wel de buren die de politie hadden gebeld vanwege de blootloperij. Kwazel. Het zou mij ook zo maar kunnen overkomen, ware het niet dat het hier geen Virginia is. En omdat ik geen koffie zet, maar dat terzijde.

Ik ben geen exhibitionist, maar ik loop wel graag (half)bloot rond, zeker in ons eigen huis. En in onze eigen tuin. 's Ochtends is het niet veel meer dan een boxershort of een pyjamabroek. En wanneer ik 's avonds ga sporten heb ik ook alleen maar een hockeybroek aan. Ik zweet toch als een otter en dan heb ik aan een shirt ook helemaal niets, dat is binnen 10 minuten toch zeiknat. Blote pens en zweten maar. Heerlijk.

Toen Vixen en ik nog in de flat woonden, kon ik altijd fijn bloot rondlopen. Vier hoog, geen overburen, en de opstaande stenen rand van het balkon was net hoog genoeg om niet alles aan de voorbijgangers te laten zien. En sinds we in ons huis wonen ga ik na het sporten graag even afkoelen in ons zwembadje. In mijn blote kont. Omdat we een hoekhuis hebben, zonder achterburen kan niemand me zien wanneer ik in de tuin rondloop met mijn blote dobber. En ook al zouden ze dat wel kunnen zien, dan kijken ze er maar naast. Is ook niet zo moeilijk met dat koude zwemwater, maar daar gaat het hier niet om.

Ik weet (van de verhalen) dat mijn moeder me vroeger ook altijd in mijn blootje rond liet lopen in de achtertuin, dus ik doe het blijkbaar al sinds ik een klein mannetje was. Daar zijn trouwens ook foto's van. Omdat mijn ouderlijk huis een gewoon rijtjeshuis is, was er daar weinig sprake van privacy. Was ook nergens voor nodig, we hadden een makkelijke en vooral leuke buurman en -vrouw. Telkens wanneer ik de nu 80-jarige meneer Hagens zie, moet ik steeds denken aan de opmerking die hij mijn moeder toeriep wanneer ik weer eens bloot door de tuin banjerde: "Kijk, hij heeft ook nog netjes de richtingaanwijzer aan staan!"...

Aldus mijn neefje die ik vertelde dat je in Las Vegas pas met 21 mag gokken...

Tijdens onze vakantie hadden we gasten in het huis. Zoals ik al eerder had gemeld zaten Peter, Natasha en hun twee zoontjes twee weken in ons huis. We hadden speciaal voor hen de koelkast, keukenkast en voorraadkast goed gevuld. Welkom en eet&drink alles op. Ik had Peter nog een paar keer tijdens de vakantie verteld dat we de meeste dingen speciaal voor hen hadden gekocht en dat ze ze dus niet alleen op moesten maken maar vooral niet moesten aanvullen!

Zo hadden we Dora the Explorer-koekjes gekocht, snoepjes, chips, fris, bier, jonge kaas en zoet broodbeleg als vruchtenhagel, vlokken, jam en meer van die kraam. Allemaal dingen die we zelf (bijna) nooit gebruiken, maar voor de kids was het natuurlijk feest. Het is per slot van rekening vakantie en dan moet er lekkere dingen gegeten worden, dat deden wij immers ook op onze vakantie.

Toen we terugkwamen (en Peter en de zijnen die ochtend vertrokken waren) troffen we een meer dan goedgevulde koelkast en voorraadkast aan. Het puilde gewoon uit. Niet met de dingen die we gekocht hadden, maar met dingen die zij hadden gekocht en hadden meegenomen uit Amerika. En dat zijn we allemaal nu langzaam op aan het eten. Best wel gek, het lijkt wel of we de verkeerde boodschappen hebben gekocht.

Zo heb ik de afgelopen week onder andere Amerikaanse chips&koekjes gegeten, borrelnootjes (al meer dan een jaar niet meer gehad), chocoladevla, bosbessenjam, melk-met-aardbeiensmaak (tankstation Duitsland!), cornflakes gevuld met chocolade-prut, smarties (dat was voor het laatst op de lagere school), mini-marsjes, ijs-met-toffeebrokjes en Fryske pepernoten van Bolletje. Alles is nog lang niet op. Maar ik ben wel weer lekker normaal onze eigen dingen gaan halen. Die koop en eet ik uiteindelijk toch het liefst. Alleen zal ik vanaf nu ook wel af en toe een zak Fryske pepernoten gaan halen.

Wanneer ik met de fiets naar het werk ga, kom ik over de fietsersbrug. De fietsersbrug. Een brug voor fietsers. Dus niet voor lopend volk. Maar voor fietsen. Helaas ook voor brom-&snorfietsen. Maar niet voor lopers. Ik erger me aan mensen die daar wel lopen. En dan ook nog met een groepje. Het is er al zo druk. En dan gaat dat volk er ook nog eens lopen. En dan zijn het meestal ook nog eens verslaafden die onderweg zijn naar de dagopvang bij de kazerne.

Gisterochtend was het weer zo ver. Groepje van 3. Ik zag ze van ver al lopen. In gedachten was ik al aan het bedenken hoe ik ze verbaal een stevig pak rammel kon geven. Een goed begin van de dag! Net voordat ik ze voorbij wilde rijden, ging het echter mis: ze kregen ruzie met elkaar. Twee tegen een. En het ging hard. Ik zag klappen&trappen&bloed. En het stopte niet. Zowel het vechten als het bloeden niet. Hmm, dit kon wel eens verkeerd aflopen. Even snel handelen. Het mogen dan wel vervelende lopende junks zijn, dit was wel het andere uiterste.

Ik was ze ondertussen voorbij gereden. Onderaan het fietspad stopte ik. Het gevecht ging door, net als de stroom mensen die voorbijreed. Niemand stopte, niemand zei er wat van. En het ging er toch echt stevig aan toe. Omdat ik geen zin had om me letterlijk in de strijd te mengen, maar ik toch iets wilde doen besloot ik dan maar 112 te bellen. De politie zou er zo zijn. Ik wachtte af.

Alsof ze wisten dat ik gebeld had, hielden de junks op met vechten. Zo maar, van het ene op het andere moment. Het slachtoffer strompelde stevig aangeslagen naar de Blerickse kant, de daders liepen richting Venlo. Nog geen twee minuten later kwam er een politie-auto met loeiende sirenes aangevlamd. Later hoorde ik van Donz, die dezelfde route fietst, dat er ook nog een politie-auto van de andere kant de brug op is gevlogen. Helaas te laat. De vogels waren reeds gevlogen. Ik ben benieuwd wanneer ze me weer in de weg lopen. Dan zal ik wel weer spijt hebben dat ik gebeld heb. Deze keer won mijn menselijke kant het, ik weet niet wat ik de volgende keer doe. Stinkvolk.

Tijdens de vakantie een iPod Touch gekocht. Voor de mensen die niet weten wat het is: een iPhone waar je niet mee kan bellen. Ik zou hem mezelf cadeau doen bij een positief examenresultaat, dus ik mocht hem kopen na het ontvangen van het diploma. Ik heb wel even gewacht tot aan de vakantie, want het scheelde nogal wat. Voor iets meer dan 200 euro heb ik een mooie 32 giech gekocht en een stevige Paul Frank-beschermhoes. Een weekje eerder was de 64 giech uitgekomen en ik heb nog even getwijfeld. Niet gedaan. Vooralsnog geen spijt van.

Omdat ik al een iPod-nano had (en die dagelijks gebruikte om mij van muziek te voorzien tijdens de helletochten naar het werk in Blerick) was ik ook in het bezit van een iTunes-account. Op die manier kon ik via WiFi al een aantal leuke applicaties en spelkes downloaden. Vixen heeft urenlang Find It gedaan (ze staat eindelijk bovenaan...zucht...) en ik kan me goed amuseren met de VI, internet en de Amerikaanse sport-apps (inclusief loepzuivere filmpjes van de belangrijkste momenten).

Maar ik heb hem natuurlijk vooral gekocht om er voor te zorgen dat ik een complete mediatheek in mijn binnenzak heb. Met een beetje geluk passen er zo'n dikke 400 cd's op en dan ben ik wel een heel eind op weg om 'genoeg' bij me te hebben. Maar die albums moet ik eerst in dat apparaat laden. Er stonden er al een stuk of zestig in mijn Nano. Maar die kotsflikkers van Apple laten je niet van het ene naar het andere dingske omzetten. Moest ik weer een speciaal stiekem programmaatje voor downloaden, stoute jongen dat ik ben. Ze máken me zo, stelletje hoarejes!

En op het voorbeeldfilmpje gaat cd's rippen allemaal soepel en eenvoudig. Hmm, my ass. Dat iTunes is een stinkprogramma. Ja, op een Mac zal het wel werken als een raket, maar op een grote-mensen-machine als mijn Toshiba is het alleen maar horten&stoten. Elke cd duurt bijna een lang weekend. En dat meer dan 300 keer. En wanneer het dan eindelijk erop staat, kun je werkelijk niets anders meer doen tijdens het bewerken.

Wat is dat voor fossiele bende daar bij die appel-gauners? Multi-tasking aub, en een heel klein beetje heel snel. En dan die kleine dingetjes: namen van artiesten die niet kloppen, albums die er dubbel in staan, albums die er dubbel in staan (haha)... Ik erger me Granny Smith en Golden Delicious aan die kraam. Vandaar dat ik blij ben dat ik geen 64 giechels heb gekocht. Dan had ik me namelijk dubbel zo lang moeten ergeren.

Sinds een paar jaar doe ik samen met Sam een radioprogramma. Zaterdagochtend: Brem&Sam FM. Jajaja, niet alleen de titel is leuk (...). Sam is van de kabels&knopjes. Niet alleen als hobby, ook als werk. Podiumbouw, lichtshow en meer van dat gebeuren. The Entertainment Group, maar dan anders. Maar niet alleen TEG had zwaar weer, ook de andere bedrijven in die tak van sport. Zo ook Sams werkgevert.

Lang verhaal kort: zaak is de fles op. Dus moest Sam op zoek naar een andere baan. Gelukkig snel gevonden. Goed zo. Een nadeel: hij moet vanaf nu op zaterdag overdag werken. Dus geen tijd&ruimte meer om radio te komen maken met mij. Minder. Brem-zonder-Sam-FM is het ook niet. Daar zit niemand op te wachten. Onze lol was samen aan de babbel, en daar stond dan 'toevallig' een microfoon bij in de buurt. Het ging overal en nergens over. Kroegpraat. Dat wat ik op zaterdagmiddag ook doe, deden we samen op zaterdagmorgen.

Dat is dus nu voorbij. Jammer. Vooral omdat we geen afscheid hebben kunnen nemen. Ik weet natuurlijk niet of Sam tijdens deze eerste weken meteen al eens kan zeggen dat hij een zaterdagochtend een keer niet kan. Of anders moeten we een programma op vrijdag opnemen. Ik heb nu toch standaard op vrijdag vrij. Maar dan is het ook niet het zaterdagochtendprogramma zoals we het hadden. Ik zal hem eens bellen.

Die 'laatste aflevering' samen is echter niet het belangrijkste. Hoe nu verder, dat is de vraag. Een nieuwe mede-presentator zoeken? Ik zou niet weten wie. Bovendien weet ik niet of ik zo maar bij de omroep aan kan komen kakken met iemand van wie ik denk dat het wel lollig is om er de zaterdag mee te kunnen op komen leuken. Misschien is het wel goed zo. Dat het dit was. Einde van de zaterdagradio voor mij. Ik zal de komende dagen eens goed na gaan denken. En dan even met de beleidsmakers van de radio gaan praten. U hoort nog van mij. Of niet natuurlijk.

...back to reality.

Komende week even een leuk en een minder leuk ding van de vakantie gaan doen: het leuke is de foto's even scannen en netjes wegzetten. Met de digitale fotografie is er een hoop 'ik hoop dat hij gelukt is' afgelopen. Staat tegenover dat je (bijna) onbeperkt kan afdrukken, en dan achteraf kan bepalen wat je wel en vooral niet wilt bewaren. Dat achteraf is dus nu. Ik heb natuurlijk tijdens het stukjes schrijven de afgelopen weken al heel wat foto's vlug gescand, maar de komende tijd kan ik er eens goed naar kijken. En wegdromen bij de fijne beelden.

Het minder leuke is the aftermath. Zulke creditcards zijn handig, maar op een gegeven moment ben je wel het overzicht een beetje kwijt. Gelukkig sturen de bankboys je met veel plezier een overzicht. En de bijbehorende rekening. Afscheuren aub! Het enige voordeel is dat er gekeken wordt naar de tijd van aankopen tot aan het einde van de betaalperiode, en de meest voordelige dollarkoers in die hele periode wordt genomen. Ik geloof dat de euro op het hoogtepunt op $1,495 stond. Prima.

Vandaag weer 'gewoon' werken na 4 weken vakantie. In die tussentijd is er bij ons op de zaak omgeschakeld naar SAP. Ik denk dat ik geloof dat ik weet dat ik heel erg blij ben dat ik dat heb gemist. Het zal wel een gezellig gedoe zijn geweest op kantoor. Ik mag vandaag de rokende puinhopen beklimmen en zien welke (gewonde) soldaten nog aan het front staan.

Geen vakantiestukjes meer. Geen overzicht meer van de dingen die we gedaan hebben en zouden gaan doen. Maar weer gewoon het oude&vertrouwde. Wel een nieuwe banner. In de vakantie heb ik trouwens het vijftienhonderdste stukje geschreven zag ik gisteren. Zoveel onzin. En mijn duim is nog steeds niet leeggezogen...

Aldus een Engelsman aan de bar die even uitlegt waarom hij Argentijnen haat...

Thuis, hoop ik. Rond de middag in Venlo, hoop ik. Met een beetje geluk schrijf ik even een stukje in de trein van Schiphol naar Venlo. Kijk na de middag nog maar even. En anders was het dit voor vandaag. In dat geval: goed weekend.

Iets na twaalven waren we inderdaad thuis. Vlaggetjes met 'leve het bruidspaar' aan de gevel (Donz? Roy? Dank!) en een berg post verwelkomden ons. Gelukkig hadden Peter en Natasha de verwarming aangelaten bij hun vertrek deze morgen, dus het was letterlijk een warm welkom. Toen we net binnen waren kwam Chris ook nog eens met een enorme bos bloemen aanzetten. Welkom&proficiat!

Vixen is nu bezig de koffers&tassen uit te pakken (grote wasjes, kleine wasjes) en ik ga zo meteen de eerste cadeautjes uitdelen. Sinterklaas komt dit jaar vroeg én uit de USA!

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Las Vegas - Houston - Amsterdam
Afstand: "Terug lijkt altijd langer"
Slapen: Hopelijk een beetje in het vliegtuig

Dinsdagavond laat zijn we nog naar de show van Penn&Teller gegaan. Twee goochelaars die te gekke trucs doen en een deel ervan aan het publiek uitleggen door met doorzichtige attributen (als kisten en stellages) te werken. Erg leuk en goed! En natuurlijk werd ik weer gek van de trucs die ze niet verklapten. Mooie show.

Gisteren was het de laatste échte vakantiedag en we hebben het er ook écht van genomen: laat opstaan, en terwijl Vixen haar ochtendritueel deed heb ik een spa&sauna-ronde gemaakt. Aansluitend lekker luxe ontbijt bij de overburen van MGM Grand (met uitzicht op een leeuwenvoederplaats midden in het casino, stelletje mafketels hier) en daarna een paar uurtjes op het strandbedje gelegen en het gevecht met de Tidal Wave in de pool aangegaan. Slopend!

Na het zwemmen zijn we nog even samen naar de spa&sauna gegaan (het zijn immers dagpassen die we gekregen hadden van de lieftallige baliedame Nathalie). Even in de sportsbook naar de slaapverwekkende pot Uruguay – Argentina gekeken en ons daarna naar de top van Mandalay Bay begeven. Daar waar ‘wij’ in THE Hotel een nachtclub hebben, daar hebben ‘zij’ een luxe restaurant met de make-up naam ‘Foundation Room’. Dit was het uitzicht vanaf de lounge waar je even kon wachten voordat je naar je tafel werd begeleid:

Binnen was het veel glaswerk op tafel (“Sparkling water please, I am flying a plane tonight...”) knisperend linnen, veelteveel messen&vorken en duimendik tapijt en van die net niet authentieke antieke meubels. KITSCH. Niet alleen met hoofdletter K, maar compleet in blokletters.

Het viergangen ‘een-dag-na-ons-huwelijk’-diner was desalnietteplus overheerlijk. En met de (alweer door vriendin Nathalie geregelde huwelijksbonus) meer dan aangenaam betaalbaar. Wederom geweldig genoten. Top. Af. Net als onze vakantie. Helaas zit het erop. Iets voor tienen lokale tijd in de vlieger naar Houston, binnen 50 minuten (!!!) overstappen en dan hopelijk vrijdagmorgen 8:00 uur in het (ijs)koude Nederland terug. Ook mooi.

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Las Vegas - Las Vegas
Afstand: niet te veel
Slapen: THEHotel at Mandalay Bay

Taxiritje naar Clark County Marriage Bureau: $30
Trouwlicentie: $60
Commisioner for Civil Marriage: $50
Banner gemaakt door Roy (genaamd '(afsc)Huwelijk'): $0

En voor minder dan 100 euro ben je getrouwd. Alleen (geldig) in Amerika.

Vóór ons trouwden de locals Chantel en Andrew. Beiden begin 20, zij zwanger, hij zenuwachtig. In al zijn zenuwen de camera vergeten. Omdat wij twee getuigen nodig hadden en zij ook, was het snel geritseld. Na de ceremonie (sneller dan de gemiddelde check-in bij ’n hotel) boden ze aan om ons naar het hotel te brengen. Thanks dude, I’ll mail you the pictures...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Las Vegas - Las Vegas
Afstand: niet te veel
Slapen: THEHotel at Mandalay Bay

Gisteren heerlijk wakker geworden in het ultra-comfortabele bed. Toen Vixen ook volledig wakker was, heb ik eens even alle gordijnen opengemaakt. Omdat we een zogenaamde corner-suite hebben op de 28e etage, kunnen we zowel links als rechtsom kijken. Aan de rechterkant staat het ‘originele’ Mandalay Bay Hotel, aan de linkerkant staat de pyramide van Luxor. Nou ben ik ooit in het echte Luxor in Egypte geweest en het grappige is dat er in heel Luxor geen enkele pyramide staat of ooit heeft gestaan. Maakt de zaak hier niet minder mooi:

A propos Egypte: het is natuurlijk heel erg grappig om de ‘Egyptische pose’ aan te nemen wanneer er een foto van je gemaakt wordt. Bekend van de versiersels in de oudheid maar wereldberoemd gemaakt door de dames van de Bangles (ja, die kleine met die krullen was de enige lekkere). Walk like an Egyptian. Say cheese shoarma! En klikken maar. Natuurlijk maak ik dan een foto van de makers van de foto. Ik ben namelijk ook maar een toerist!

Tijdens de wandeling over een klein gedeelte van The Strip liepen we voorbij een zaak waar ze tickets voor shows van die dag verkopen tegen gereduceerde prijzen. Voordat we gingen hadden Vixen en ik al gezien dat de tentoonstelling van Bodies in het Luxor stond. En ook daarvan waren de kaarten in de aanbieding. Meteen maar even gekocht, en laat in de middag hebben we even een rondje gemaakt door de geprepareerde organen en lichamen. Te gek!

’s Avonds heb ik even gebruik gemaakt van de Spa&Bathhouse-pas die we gekregen hadden. Vixen koos om in onze suite te gaan badderen met een boekje erbij, ik heb even een spa-ronde gemaakt: sauna, bubbelbad, stoomcabine, eucalyptus-gebeuren en mijn huid is weer zo zacht als een babykontje. Zwitsal (van thuis) erop en helemaal klaar. Tussendoor hebben we ook nog gegokt. En verloren. Het verlies is (nog) beperkt gebleven tot een louzy $31 (ongeveer €1,24) dus dat is nog te overzien. Eens kijken of er de komende dagen nog wat te halen valt in deze stad. Een trouwakte bijvoorbeeld...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Las Vegas - Las Vegas
Afstand: niet te veel
Slapen: THEHotel at Mandalay Bay

Het verhaaltje van vandaag komt iets later getuige onderstaand SMS van Lucas:
"Ultra vette suite! Te gek! Alleen nog geen Wifi... Op naar de speelvloer!"
-Roy-

En alles doet het, Wifi bij de inhouse Starbucks... Wakker worden met een theetje. Daar gaan we:

In 2006 waren Vixen en ik tijdens onze rondreis door Californië en omstreken al een paar dagen in Las Vegas. We zeiden destijds al tegen elkaar dat we zeker nog eens terug moesten gaan. Zondag tegen de avond waren we daar. Wat een heerlijke kermis! Toen zaten we in Excalibur, nu zittten we een paar deuren verderop. THE Hotel at Mandalay Bay. Het meisje aan de balie was zo vriendelijk om ons een corner suite te geven met Strip View.

We hebben nu dus een hal met bar en apart toilet, een woonkamer, een slaapkamer, en een huge badkamer. Overal dikke tv’s (ook in de badkamer), veel leer, marmer en meer van die porno-kraam. Even wat fotootjes om de zaak te verduidelijken:

Verder kregen we nog 4 dagpassen voor de Spa&Bathhouse, zodat we een beetje kunnen relaxen in deze circusstad. En natuurlijk kunnen we lekker op het strandje gaan liggen met op de achtergrond het geluid van rollende golven van de Tidal Wave Pool. Ooh ja, speciaal voor Hamid: op de 64e etage is het goed clubbin' bij Mix Lounge: dikke entree voor de paupers, maar voor suite-bewoners zoals wij (moehahahaha) complementary. Mooi ook de opmerking op hun site: Local ladies are always free. Local ladies. Klinkt wat stijlvoller dan 'hookers'. Al met al een tophotel! Alleen kreeg ik de Mandalay WiFi in eerste instantie niet aan de praat. Vandaar deze late entry. Morgen hopelijk (veel) meer...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Houston - Las Vegas
Afstand: 1250 miles
Slapen: THEHotel at Mandalay Bay

Toen we vorig jaar op vakantie waren aan de Amerikaanse oostkust, zagen we de eerste dagen 's avonds op TV dat Galveston in Texas zich aan het opmaken was voor de komst van Ike, een storm die op Haiti de dagen ervoor de nodige levens had geëist. Alle nieuwskanalen hadden hun eigen weerman naar Galveston gestuurd, die dan op een winderige hoek in een gele regenjas verslag ging doen. Het zou er enorm tekeer gaan, dat was zeker.

De dagen erna waren de beelden van de verwoestingen niet van de tv te slaan. Ike had inderdaad huis gehouden en hij werd uiteindelijk derde op de lijst van meest verwoestende orkanen ooit gemeten. In dollars uitgedrukt, want het is&blijft natuurlijk de USA hier. Een stuk kust van 40 mijl (van Surfside Beach tot aan Texas City) werd bijna volledig verwoest. Gisteren zijn we het grootste gedeelte van die kustlijn afgereden. In een heerlijk zonnetje was het op het eerste gezicht een normale rit. Links wat weilanden en wat huisjes, rechts de mooie strandvilla's op palen, het strand en de rustig kabbelende golf van Mexico.

Maar schijn bedriegt, want er was destijds van sommige stukken 90% weggevaagd. En daarvan was pas de helft weer opgebouwd. Af en toe stonden er nog half verwoeste huizen (of wat er nog van over was) langs de kant, bijna altijd waren deze puinhopen te koop. En uiteraard ook reclames voor advocaten die je wilden helpen wanneer je nog onvergoede schade had van Ike. Ik vraag me alleen af wie daarvoor aangeklaagd moet worden, maar goed.

Vanmiddag om 16.00 lokale tijd hebben we de vlieger naar Las Vegas. Ijs&weder dienende zijn we dan om 17:15 lokale tijd daar. 3 uur en 15 minuten vliegen, een kippeneindje vergeleken met Amsterdam-Houston van dik twee weken geleden. Maar we hebben leesvoer, en Vixen wil mij per se van de eerste plaats met Find It op de iPod Touch knikkeren, dus die vlucht is zo voorbij. Zeker ook omdat we op weg zijn naar lekker weer, een fijn hotel, een zwembad met strandje en een stad die bijna explodeert van al het entertainment!

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Houston - Galveston - Houston
Afstand: 100 miles
Slapen: Super 8, Houston

We zijn weer terug in Houston en ook terug bij het hotel waar we de eerste nacht hebben doorgebracht deze vakantie. Een Super 8, de keten waar we deze vakantie wel vaker zijn geweest. We hebben geen enkel slecht hotel/motel gehad deze vakantie, mede omdat we geleerd hebben om áltijd even binnen te gaan kijken. Ook al vinden sommige mensen aan de balie dat vreemd, pech gehad. Wanneer ze weigeren rijden we sowieso door. Dit motel heeft 4 etages en lijkt meer een hotel. De ingangen van de kamers zijn ook in een hallway, en ze hebben (naast het 'verplichte' zwembad) ook een fitness-ruimte...

Ruim een jaar geleden ben ik begonnen met afvallen. Gezonder&minder eten was een onderdeel van het lange termijn-plan, maar vooral meer bewegen. Nou deed ik voorheen he-le-maal niets, dus alles wat ik het afgelopen jaar was allemaal extra. Lopend naar de stad, met de fiets naar het werk, maar vooral 6 dagen per week op de crosstrainer. Het hielp. En het helpt nog steeds. Bijna een jaar lang heb ik het volgehouden, zonder te smokkelen. Maar op vakantie had ik er geen zin in. Tot aan gisteravond. Vixen en ik zijn de fitnessruimte ingegaan, airco aan, honkballen op (Twins-Yankees) en gaan. Ik was kapot. En ik vond er weer/nog steeds geen zak aan. Maar het helpt wel. Zeker omdat ik de afgelopen twee weken nergens naar gekeken heb...

Wanneer we op tijd wakker zijn en het hotel/motel heeft een ontbijt, dan doe ik daar gezellig aan mee. Bageltje, cornflakes, yoghurt. Lekker. Maar al te vaak is het een sweet breakfast, met alleen maar voorverpakte zoetigheid zoals muffins of loeizoete koffiebroodjes. In dat geval is het IHOP. Eitjes, hashbrowns en twee pancakes. Heerlijk, maar ongeveer wel 1 miljard calorietjes. Per hap. En achter de bijrijdersstoel staat de goedgevulde koelbox met flesjes drinken (Dr Pepper voor mij, Vitamin Water voor Vixen)en een zak met sloek. Snickertjes, Reeses, KitKatjes. Voor de lekkere trek onderweg. Wanneer dat te zoet is, hebben we ook nog wat kaasjes en zakjes chips op de achterbank. En een voorraad appels. Als ik allleen maar puin eet val ik om.

Hoe slecht we ontbijten en overdag in de auto eten, zo gezond is de lunch en het diner. Op eenmaal Burger King na, zijn we nog niet bij de fastfood-ketens geweest. Of je moet Subway meetellen, maar daar krijg ik meer sla en tomaten op mijn footlong Spicy Italian dan ik normaal aan groenten binnenkrijg. Geen Mac, geen KFC, geen Wendy's en geen Taco Hell gehad tot nu toe. Maar voordat we naar huis gaan wil ik wel even naar Whataburger, een keten die ik nooit eerder gezien had, maar waar je hier in Texas mee wordt doodgegooid. Whataburger. Die naam, dat logo. Daar moet ik natuurlijk een shirt van hebben...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Brenham - Houston
Afstand: 100 miles
Slapen: Super 8, Houston

Gisteren vanuit Copperas Cove naar Austin gereden. Het slechte weer dat we in Dallas en omstreken hebben gehad, was verdwenen. Het was weer dampend heet: dik over de dertig graden en een luchtvochtigheid alsof ze je met een nat washandje in het gezicht bleven slaan. Heerlijk, daar hou ik van. Alleen kan mijn stem niet zo goed tegen de loeiende airco's in de hotelkamer, de auto, de restaurants en de winkels waar we ons in begeven. Ik mag dan wel geopereerd zijn aan mijn stembanden, de airco maakt het gerasp erger dan ooit...

In de dampende hitte hebben we de binnenstad van Austin aangedaan. Mooie stad, met een groot gedeelte van de binnenstad brede stoepen en weinig verkeer. En ook hier (net als in San Antonio) erg veel terrassen. Zelfs de daken van de meeste kroegen waren volgebouwd met tafels, stoelen en van die 'ventilatoren met damp'. Maar hier was niet tegenop te blazen, het was te heet om te terrassen. In de schaduw hebben we een lekkere lunch genomen, met zeveneneenhalve liter fresh made lemonade ieder. Heerlijk, lekker zuur!

Daarna via Lake Austin naar Lake Travis. Geen Jarvis Cocker te zien, maar dat terzijde. Austin (en Lake Travis) waren ooit de woon- en trainingsplaats van Lance 'geel bandje' Armstrong. Die Lance moet de bergetappes van de Tour toch wel allemaal met elf vingers in de neus hebben gereden, want de wegen in&rond Lake Travis zijn potdomme net alsof je op de kermis bij de steile wand-stuntmannen bent. Goedemorgen wat een percentages, mijn oren zijn wel twintig keer geplopt. Maar alweer een prachtige route en een heel mooi stuk Texas.

Vandaag weer een stukje dichterbij Houston, daar waar we deze trip zijn begonnen, maar waarvan we nog niet veel hebben gezien. Zondag vliegen we naar Las Vegas vanuit Houston, dus tegen die tijd moeten we er wel echt zijn. Voor vandaag checken we eerst even een ander meer (Lake Somerville) en rijden we naar College Station, thuisbasis van de Texas A&M University. 44.000 studenten, eigen stad. Moet ik even met eigen ogen gezien hebben. Zeker omdat 70% van de trucks die we hier in Texas zien rijden een dikke sticker van Texas A&M op hun bumper hebben. Iets om trots op te zijn blijkbaar. Misschien kan ik er wel een mooi Varsity Jacket scoren...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Copperas Cove - Austin - Brenham
Afstand: 200 miles
Slapen: Coach Light Inn, Brenham

Gisteren zijn we eerst van Dallas naar Fort Worth gereden. Fort Worth was 'wel leuk', maar dat is vergelijkbare codetaal wanneer je over een meisje zegt dat ze 'erg aardig' is of dat je een schilderij 'heel apart' vindt. Geen topper derhalve en we hadden al snel gezien dat dit het niet ging worden. Het is blijkbaar meer een 'weekendstad', wanneer werkend Dallas naar Fort Worth komt om een dagje/avondje/nachtje uit te gaan. Bars, restaurants en theaters te over, allemaal uitgestorven op deze woensdag(middag). En die paar 'echte' cowboys die er op paarden door de straten reden waren me iets te gemaakt. Ik meende er zelfs eentje uit een van de reisboeken te herkennen...

Terwijl we terugliepen naar de auto, werd ik aangesproken door een voorbijgaande meneer, keurig in pak gestoken. Tijdens het college-football in Waco had ik een hoodie gekocht van Baylor. Die had ik gisteren aan. De pakman vroeg me wat ik in Baylor gestudeerd had. Niets. Hij rechten, en hij vroeg waar we vandaan kwamen. Ja, Venlo kende hij wel. Zijn vrouw kwam uit Leiden, ze hadden in Düsseldorf gewoond en nu was hij hier dik advocaat. Of hij zo vrij mocht zijn ons een route voor te stellen voor onze reis naar Austin. Uiteraard.

Op de achterkant van zijn visitekaartje schreef hij ons een paar plaatsen op die we op de TomTom in konden voeren. Op die manier zouden we de lelijke Interstate-weg vermijden en alleen maar via zogenaamde Ranch Roads een stuk op weg komen. De route die hij ons gaf was inderdaad prachtig: glooiende bergwegen, eindelijk de ruimte-keien langs de weg, veel groen en af en toe kilometerslang uitzicht. Echt een weg om de snelheidslimiet van 70 MPH eens flink te overschrijden...

"Oh really officer, was I driving almost 85 MPH?". Toen hij mijn roze rijbewijsje zag, werd er even interessant met wat papieren gerommeld en kwam ik er vanaf met een waarschuwing. En met een standje. En met de opmerking dat ik het nooit meer moest doen. En dat ik veilig moest rijden. En nog een fijne avond. Dankuwel m'neer agent. Haha, in Nederland in al die jaren nog nooit aangehouden en/of geflitst wegens te hard rijden, word ik in Texas aan de kant gezet door de pliessie, compleet met zwaailichten en preek... Vandaag maar rustig naar Austin tuffen...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Dallas - Fort Worth - Copperas Cove
Afstand: 205 miles
Slapen: Super 8, Copperas Cove

Gisteren zijn we naar de Texas State Fair gegaan. Zie het een beetje als de jaarmarkt/kermis/bedrijvencontactdagen van Dallas. Het weer zag er dreigend uit, maar we hebben de gok genomen. En verloren, maar dat kwam niet door het weer. De TSF was een vette tegenvaller. $10 parkeren, $15 entree peepee, en dan kostten alle attracties ook nog eens geld. Veel geld. Om een beetje een overzicht te krijgen van het enorme terrein, zijn we eerst in een soort skilift een ritje boven het terrein gaan maken. De wolken zagen er al dreigend uit, en even later begon het ook hard te waaien&regenen.

Na het ritje even een hapje gegeten, rondje gelopen en toen maar snel besloten om te gaan. Het weer was triest&treurig, maar de mensen en de attracties ook. Het was gewoon niet wat we er van verwacht hadden. Jammer, maar dat kan gebeuren. We zijn aansluitend even op jacht gegaan naar een hoesje voor mijn nieuwe iPod Touch. Terwijl we in een enorme puzzelzaak (cadeautje voor Chris kopen) rondliepen, hoorden we ineens de Nederlandse Sesamstraat-tune. Huh? Bleek dat de verkoopsters een cd op hadden staan met alle landenvarianten van het intro. Hey, that's my language!, zei ik tegen de verkoopster. En yes, I do know Emsterdem.

Ook in deze mall viel het me weer op hoe schoon het hier in Dallas is. Lijkt een beetje op Washington, ook zo'n stad die zo schoon(gemaakt) aandoet. Mooie parken, schone straten, geen zwerfvuil. Allemaal heel erg netjes. Ik moet eerlijk zeggen dat ik (gebaseerd op datgene dat we er van gezien hebben) Dallas wel een hele mooie stad vind. Natuurlijk, ik ben hier maar een toerist, heb geen weet van de problemen die er ongetwijfeld zullen zijn, maar dit staat zeker hoog op mijn mooie-USA-steden-lijst. Ik denk dat ik hier wel zou kunnen wonen. Vooral als de vogels de parkeerplaatsen schoon blijven pikken. Is dat nou Early Bird Parking?

Vandaag gaan we naar de zusterstad van Dallas, genaamd Fort Worth. Daar waar Dallas het grote zakencentrum is, daar is Fort Worth een beetje de boerenbroeder. Er is nog steeds een levendige koehandel in de binnenstad, de Stock Yards. Niet zoals in Alkmaar waar voor de toeristen af en toe met een stapel kaasjes wordt rondgehuppeld om de toeristen tevreden te stellen, neen, er wordt nog steeds écht gehandeld. En het stikt er van de honky-tonk-tenten, compleet met country-jankers die achter kippengaas staan op te treden. Misschien krijgen we dan nu eindelijk eens de prototype Texanen te zien, waar ik nu eigenlijk al 12 dagen op wacht....

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Dallas - Dallas
Afstand: 50 miles
Slapen: Knights Inn, Dallas

Gisterochtend eerst naar het Financial District van Dallas. Niet om onze bankrekening te checken, maar om een lekker ontbijtje te nuttigen bij Which Wich?. Een broodjeszaak die aan jou vraagt welke sandwich dat je wilt. Een beetje Subway, maar dan de doe-het-zelf-variant. Niet dat je zelf moet smeren (hallo, het is en blijft de USA), maar je pakt een papieren zak en een stift en je kruist alles aan wat je wilt hebben: welke broodsoort, welk beleg, welke saus, welke andere troep dan ook. Aan de lopende band staan dan nijvere dameshanden die razendsnel je sandwich mit beliebten Beilagen voor je klaarmaken. Het was heerlijk!

Na deze ontbijtsessie parkeerden we onze auto op Elmstreet. Die van de Nightmare ja, alleen bedoelen de Ami’s hier niet het Freddy Kruger-gebeuren, maar de moord op Kenjedie. Want op Elmstreet ligt namelijk het (voormalige) schoolboekengebouw. Daar waar Lee Harvey Oswald de fatale schoten zou hebben gelost. We hebben eerst de tour door het ‘6th Floor Museum’ gedaan (ik vroeg semi-lollig op welke etage we uit de lift moesten...) en aansluitend zijn we buiten op de plekderplekken gaan kijken. Best wel indrukwekkend om op die plaats te staan die ik honderden keren op de beroemde filpmjes voorbij heb zien komen. Er staat een kruisje op straat. Natuurlijk ben ik op dat kruisje gaan staan en heb een foto gemaakt van het raam van waaruit het gebeurd zou zijn. Uiterst rechts, op de eennahoogste.

Aansluitend kwamen we in een van de chiquere wijken terecht, op jacht naar een vette authentieke hamburger. Hillcrest lijkt een beetje op Wisteria Lane (voor de Desperate Housewives onder ons), het ene prachtige huis na het andere. Keurig onderhouden tuintjes, mooi geverfde hekjes en blinkende auto’s. Maar ook een frietkraamachtige tent genaamd BurgerHouse, met inderdaad heerlijke burgers van de bakplaat. Vixen scoorde een chilidog (een hotdog die verzuipt in de chili) en ik een dubbele cheeseburger. Dikke voldoendes...

Daarna op naar het American Airlines Center voor de (oefen)wedstrijd basketbal tussen Orlando en Dallas. Mooi om in een hal te zitten waar 20.000 man in kunnen (het waren er iets meer dan de helft) met de grootste indoorschermen van de USA. ‘HD in every seat!, en inderdaad, het leek wel een avondje bioscoop. Ook al zaten we ver van het veld af, het was allemaal best goed te volgen. En anders op de herhaling van de schermen. Wanneer Dallas zou winnen, kreeg iedereen een gratis taco. Helaas, het werd 105-110, dus geen gratis knagen voor ons. Jammer, we hadden best wel weer trek...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Dallas - Dallas
Afstand: 25 miles
Slapen: Knights Inn, Dallas

Gisteren in de zeikende regen van Waco naar Dallas gereden. Een weg vol met kuilen en gaten, maar goed dat we een stevige SUV hebben, want met een kleine auto was dit absoluut geen pretje geweest. Nu al niet eigenlijk. Toen we in Dallas aankwamen was het opgehouden met regenen, maar was het nogal mistig. De hoge torens in de binnenstad waren letterlijk wolkenkrabbers.

Snel een slaapplaats gezocht. Ik had vantevoren al een en ander op internet bekeken (lang leve sites als tripadvisor.com) om te kijken wat&waar het goed slapen was. Er werd geadviseerd om vooral bij het Financial District te kijken, omdat daar in het weekend de rates laag zijn. En inderdaad: voor de ruime kamer met twee bedden en een nette (net nieuwe) badkamer betalen we $49 per nacht! Moet je eens voorstellen dat je in Nederland een 2 persoons (eigenlijk 4 persoons) hotelkamer krijgt voor minder dan 35 euri per nacht...

Meteen voor 2 nachten geboekt, aangezien we het druk hebben in Dallas: morgen naar de Texas State Fair, vandaag naar het basketballen en gisteren naar Moby. Wat een fantastisch concert zeg! Waar Vixen in eerste instantie dacht dat het een slaap(verwekkend)-gebeuren zou worden met alleen maar tingeltangel-lounge, daar werd het een groot feest, mede door het goede geluid en de prachtige stemmen van de blanke en de zwarte zangeressen. Werkelijk alles kwam voorbij: Go! en Feeling So Real uit zijn rave-periode, zijn slepende hits van Play, een mix van Black Sabbath, Pantera en Led Zeppelin en een Johnny Cash knaller. Meer dan 2 uur en het was boeiend van het begin tot het einde! Super-optreden.

Vandaag doen we Dallas (zonder Debbie, voor de oldskool pr0n-liefhebbers) met als hoogtepunt de wedstrijd tussen de San Antonio Spurs tegen de Dallas Mavericks. Na honkbal, American Football, College Football nu dan eindelijk eens een basketball-wedstrijd. En het is maar een oefenwedstrijd, en we zitten op rij 798 (volgens de intimi de zogenaamde nosebleed-section), maar dat maakt me niets uit. We reden gisteren al voorbij het American Airlines Center, en daar gaat het vanavond gebeuren. Samen met twintigduizend anderen krijgen we daar hopelijk een mooie pot te zien. DE-FENSE! DE-FENSE! DE-FENSE!

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Waco - Dallas
Afstand: 150 miles
Slapen: Knights Inn, Dallas

Gisteren naar het college football geweest. Baylor University tegen Kent State (31-15). 's Middags eerst even kaartjes gehaald bij het stadion, aansluitend bij de feesttent in de buurt van het hotel even een hooded sweater gehaald. Helemaal klaar voor de wedstrijd. Alleen hadden we beter poncho's kunnen kopen dan een trui, want het regende verschrikkelijk hard. Nou hebben we weinig dingen 'buiten' gepland tijdens het Texas-deel van onze vakantie, maar dit was er een van. Mijn god, wat kwam het eruit.

Het eerste kwart zijn we in de catacomben van het stadion gebleven. Op grote schermen was de wedstrijd evengoed goed te volgen, we stonden lekker droog en er was wederom genoeg te eten. Omdat het hier een non-profit organisatie betrof (de universiteit) waren de prijzen van eten en drinken 1/3e van de prijzen die we betaalden bij het honkballen. Ander verschil was dat er hier geen druppel alcohol geschonken werd: Baylor is een streng ggggrrrristelijke universiteit, dus geen alcohol. Gelukkig geen probleem voor ons. Na de regen zijn we op onze plaatsen gaan zitten. Wederom keurig zicht:

Tijdens de half time show was was het tijd voor de marching band. Met 270 man&vrouw sterk was het weer eens wat anders dan de penalty-bokaal van de G-voetballers tijdens de rust bij VVV. Een grote show met wilde choreografie, hippe muziek (Michael Jackson, Nirvana, Star Wars) en vuurwerk was leuk om naar te kijken. Zeker omdat het publiek gezellig meedanste en -zong met alle nummers. Erg leuk om eens een keer in het echie te zien:

Vandaag op weg naar Dallas. Daar zullen we een paar dagen blijven. Vanavond voor een optreden van Moby, morgen voor een basketballwedstrijd tussen de San Antonio Spurs en de Dallas Mavericks en dinsdag gaan we naar de Texas State Fair, een soort jaarmarkt/kermis/showgebeuren met de échte cowboysfeer. En natuurlijk gaan we even de verplichte Kennedy-mystery-tour doen. Er schijnen kruisjes op 'de weg' te staan waar hij geraakt werd...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Waco - Waco
Afstand: 25
Slapen: Econolodge Baylor University, Waco

Gisteren hebben we de route enigszins aan moeten passen. Eigenlijk zouden we van Fredericksburg via Lake Travis naar Austin rijden, maar het is iets anders gelopen. Maar dat komt zometeen wel. Eerst even over het wakker worden en het ontbijt in het poppenhuisje. Zoals te verwachten was, was het homemade hot breakfast van de Bed&Breakfast erg lekker. Verse jus, thee, verse fruitsalade, zoet gebak en een omelet/quiche gemaakt van 237 eierdooiers en een olievat koksroom. Ik heb nog even gezocht of er ook een dotter-set bij zat, want bij elke hap voelde ik de aderen verder dichtslibben...

Na het ontbijt inpakken en op weg naar Enchanted Rock State Park, nadat we eerst nog even Main Street van Fredericksburg bekeken hadden. Leuk dörpke en helemaal klaar voor het Oktoberfest van de komende dagen. Vixen kocht (weer) een ding voor in de kerstboom (...) en we konden op weg naar het park. Enchanted Rock is een enorme roze berg, die uitzet in de zon en des avonds weer krimpt. Dat gaat gepaard met het nodige gekraak en gedonder. Dat maakte de Indianen Native Americans bang voor deze berg. Dus werd hij tevreden gehouden met af&toe een menselijk offer. Aardig gek!

Na deze berg zijn we via de Willow City Loop door wederom een mooi stuk Texas gereden. Veel heuvels en bochten, her&der een stel herten of ander loslopend vee, gieren die aan wat roadkill aan het pikken zijn en verder heel erg veel paardenranches met stukken land zo groot als Belfeld. Er schijnen daar ooit dikke meteorieten neer te zijn gekomen, die het einde van de dino's hebben ingeluid. Wij hebben ze niet kunnen zien, maar desondanks was het een mooie scenic drive.

Aan het einde van de middag waren we in Austin. Wij en 75.000 andere bezoekers. Gisteren begon namelijk het driedaags Austin City Limits Festival. Het Pinkpop van Austin. Volle bak dus, zowel op de weg, in de stad als in de slaapgelegenheden in de wijde omgeving. Te druk dus, daarop besloten we om door te rijden naar Waco. Pakken we Austin 'op de terugweg' wel. Nu zijn we aangekomen in Waco. Vandaag naar het Dr. Pepper museum én naar College Football. Baylor (van hier) tegen Kent State. Dat schijnt een belevenis te zijn. Om de hoek van ons motel staat een enorme tent voor het middagfeest en aansluitend kunnen we met de Baylor-bussen naar het stadion. Ik hoop dat ze zo'n vette marching band hebben. En natuurlijk cheerleaders...

klik op de foto voor de geplande route

Trip: Fredericksburg - Willow City - Austin - Waco
Afstand: 300 miles
Slapen: Econolodge Baylor University, Waco

Gisteren van San Antonio naar Fredericksburg. Weer een stukje richting het Duitse Texas, maar nu nog erger dan New Braunfels. In Fredericksburg beginnen vandaag namelijk de Oktoberfesten, compleet met biertenten, Wurst, Weiber und Gesang!. Maar dan zijn wij alweer vertrokken. We blijven namelijk maar een nachtje. Maar het wordt wel een honingzoet nachtje, we hebben namelijk een slaapstop bij een Bed&Breakfast. Mierzoet, het lijkt wel een Holly Hobby-poppenhuisje:

Eigenaresse Molly was übervriendelijk en vertelde me dat ze ons de volgende ochtend met een mandje vol lekkers wakker zou maken, om zo op onze eigen porch te kunnen genieten van een homemade breakfast. We bereiden ons vast voor op een calorieënfeest, want het zal geen druug sneej wek en ein tas sjaelen tieje worden hier in de ochtend. Maar dat kan er nog wel bij, zeker na het diner dat we gisterenavond hier hebben gegeten. In een tent op advies van Molly kregen we heerlijke gamba's voor Vixen en een Texaanse mixed grill voor mij voorgeschoteld. Het was dat ik van Vixen het bord niet mocht aflikken, want anders...

Voor het eten zijn we echter nog even naar The Old Tunnel gereden. In een van de reisboeken stond namelijk beschreven dat er tot en met oktober bij zonsondergang een tornado van vleermuizen uit een oude treintunnel kwam gevlogen. Meer dan 3 miljoen (herrrhaling: meer dan 3 miljoen!) batmans die in 3 kwartier naar buiten kwamen om even 25 ton motten weg te knagen. Hatseflats, dat moesten we toch zelf even zien.

Impressive! Echt waar. Ik ben niet zo van de natuur, maar dit was écht indrukwekkend. Een dikke stroom vleermuizen die je kon zien, horen en vooral ruiken. De ammoniaklucht was vrij van het pittige. Fatsoenlijke uitleg en een betere foto vind je hierrrrr. Ook al is het niet op de foto goed vast te leggen, het was echt mooi om te zien. Toen we in het donker terugreden naar de bewoonde wereld, zijn we onderweg nog even gestopt om de bliksemflitsen boven de vallei te zien vlammen. Alweer een prachtige dag in Texas!

klik op de foto voor de geplande route

Trip: San Antonio - Fredericksburg
Afstand: 125 miles
Slapen: Camp David B&B, Fredericksburg

Gisteren 'bij daglicht' naar San Antonio downtown gegaan. Nog steeds net zoveel Mexicanen, dat was niet anders dan in het donker. Ook de 'Paseo del Rio'/Riverwalk was nog steeds prachtig: de Amsterdamse grachten, maar dan omzoomd met wandelpaden, veel groen&bomen en het ene na het andere terras. Toeristisch tot en met, maar we zijn immers toeristen. Mooi stukje USA, die 4 kilometer hier!

Eenmaal op ground level zijn we naar een van de pijlers in de geschiedenis van Texas en misschien wel van de USA gelopen. In datgene wat Ami's hun oude geschiedenis noemen (1836), was het knokken tussen Mexico en Texas. Dat uiteindelijke gevecht concentreerde zich op één fort. The Alamo. Ik weet nog dat mijn straatvriendjes Stan&Roger vroeger een Fort Alamo hadden, waarmee we koiboi&indiejaan speelden. Maar dat was dus meer koiboi&meksikaan begreep ik nu.

Het verhaal rond The Alamo is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Het was in ieder geval heel heldhaftig van de Amerikanen. Met z'n tienen (gesteund door twee Duitsers) tegen 90 miljoen Mexicanen. En als wapens 2 kromme breinaalden, 1 natte kurk, 3 hördjes eier en 'n blind konijn. Maar als echt MacGyvers/A-Team het toch nog 3 maanden vol weten te houden. In blessuretijd verloren ze. En dat zelfs met twee Pruuse in je team. Dan moeten die Mexicano's wel vals hebben gespeeld...

Terug naar het motel om even om te kleden. Het was namelijk niet alleen heel erg warm hier, maar ook superbenauwd. Het had tussen de middag tweeëneenhalve druppel geregend, dus het was een beetje drukkend. Gelukkig hebben we een Super 8-motel. En die hebben niet alleen allemaal WiFi, maar die 'moeten' ook een zwembad hebben. Ook wanneer er eigenlijk geen plaats voor is, zoals bij de onze. Maar dan vinden ze er wel wat op. Dus ben ik even lekker gaan badderen. Daar achter in de hoek van de parkeerplaats, daar hadden ze nog wel wat vierkante meters voor het 'verplichte' badje. Lekker rustig. Toeoeoeoeoeoet!