Zo, ZPF 2009 zit er op. Vandaag nog een Vuelta-dag, maar die is niet aan mij besteed. Ik ben niet zo van het wielrennen, en het muziekgebeuren is nou ook weer niet iets waarvoor ik echt warm loop. Bovendien was het de afgelopen dagen genoeg. In positieve en negatieve zin!

Onze zaterdagse draaisessie was er een van uitersten. Joris en ik mochten tussen de (cover)bands door de stiltes opvullen met onze vinyl-parels. En dat lukte heel goed. De aanwezigen waren erg enthousiast en het was er heel erg druk. Na karikatuur Armand zouden we twee uur lang letterlijk mogen doordraaien. Helaas was de organisatie van dat gedeelte van het ZPF ver te zoeken, want de podiumpresentator zei na het laatste optreden dat het 'dit was voor vandaag' en adviseerde iedereen om ergens anders te gaan kijken en luisteren.

Zeer kwalijke zaak, ik was dan ook om te ontploffen. De twee arme mensen die over het volume kwamen klagen werden dan ook even verbaal neergetimmerd, zo boos was ik! Een domper, want het had allemaal heel erg leuk kunnen zijn, alle ingrediënten waren zowel voor als op het podium aanwezig. Helaas mocht het niet zo zijn wegens amateurisme, onkunde en langs elkaar heen gepraat van enkele zaadhazen die blijkbaar vooral met zichzelf bezig zijn. Of met kutgedichten. Jammer!

Gelukkig eindigde de zaterdagavond met heel erg veel lol. Joris en ik mochten als 'dagartiest'(hahahahaha) even wat gaan snacken bij hotel Wilhelmina. Buffetje, prima geregeld. Daar wel. We gingen aan een tafel zitten waar enkele stoelen vrij waren en belandden zo naast een jongedame die nog moest optreden die avond. Klaske Oenema, singer/songwriter die m.b.v. een overheadprojector en het betere knip- en scheurwerk (letterlijk) haar eigen video bouwde. Er volgde een gezellig gesprek. Ondertussen was ook nog de wereldkampioen debating erbij komen zitten en een paar gesjeesde Israeli's, dus het was een bonte verzameling. Erg gezellig!

Met Mr. Debatrix, Joris en Vixen die avond naar de voorstelling van Klaske Oenema in het museum. Erg leuk om te zien, maar vooral erg mooi om te horen. Prachtige stem, dito liedjes. Klaske had in eigen beheer een cd uitgebracht. Ze had slechts drie kopietjes bij zich en die was ze natuurlijk meteen kwijt. Ik heb er een van. Aansluitend nog naar de idioterie van WhoMadeWho en de zaterdag werd gelukkig toch nog positief afgesloten na de farce van eerder die dag. Op naar zondag, op naar Roosbeef!

Aldus iemand op het ZPF nadat ik hem vertelde dat ik de hele middag had staan draaien...

Een paar dagen geleden schreef ik hier een entry over de reclamefolderkolder. Met name Kruidvats 'Costa del Topmerken' kon er bij mij niet in. Maar het blijkt allemaal nog wel mee te vallen. Het had namelijk nog allemaal veel erger gekund! Ik durf zelfs te zeggen dat we aan een foltering zijn ontsnapt. Nog wel, want ik ga jullie toch pijnigen.

Als reactie op mijn stukje kreeg ik namelijk een mailtje van Flip. Werkzaam bij een überhip reclamebureau. Je voelt het al aankomen, hij en de zijnen waren verantwoordelijk voor deze campagne. Tussen de regels door van zijn mailtje kon ik lezen dat ze er een stevige bult centjes aan hadden verdiend. Ieder zijn vak, zal ik maar zeggen. Ik ben natuurlijk wel jaloers. De lul! Met zo'n bagger veel geld verdienen is gewoon knap.

Flip stuurde me ook nog even een attachment mee. Zipperdezip, en ineens had ik een stuk of twaalf kant&klare radioreclames op mijn bureaublad staan. Radioreclames die het niet gehaald hebben. Ook van Kruidvat, ook met het vakantie-thema. Want buiten het uiteindelijke 'Costa del Topmerken', was er eigenlijk het idee om bestaande liedjes die vakantie-gerelateerd zijn te verkrachten tot een 'voordeel/goedkoop'-thema. Dat idee heeft het niet gehaald, maar ik loop nu wel met die liedjes in mijn kop!

Zo was er het ideetje om Copacabana van Barry Manilow om te dopen in 'Koopjes Cabana'! Werd echter tegengehouden, ik denk door Barry zelf. Maar twee andere vakantieplaten haalden het wel. Ik bedoel: die haalden de studio wel. Ze zijn opgenomen. Gelukkig niet gebruikt. Maar ik heb ze. En ik mocht ze gebruiken. Dus met gepaste kots presenteer ik jullie het jaren zeventig geluid en daarna de jaren tachtig sound. (Geef de files even een paar seconden de tijd om gedownload te worden.) Klikken op eigen risico, want ze zitten wel een paar dagen in je kop...

Soms heb ik ontzettende zin in een bepaalde smaak. Ik ben niet van de zoetigheid, zoals sommige mensen ineens chocolade móeten hebben. Ik ben meer van de hartige dingskes. En soms gewoon van het credo veel&vet&zout. En heel heel heel af en toe heb ik zin in dingen die ik eigenlijk zelden of nooit eet.

Kijk, wanneer het maatjes-seizoen is, dan blijf ik die dag in dag uit scoren. Seizoenseten, kom maar door. De rest van het jaar eet ik graag sushi als snackje en af en toe graag een loeivet friet-eike. Heerlijk. Dat zijn echter de dingen die ik altijd wel lust. En dus regelmatig koop. Maar soms komt er een smaak in me op die ik een keer per jaar wil proeven.

Toen ik afgelopen week bij de Locomotief binnenkwam, was UPS bezig aan een broodje. Beter gezegd: een Italiaanse bol van Bakker Bart. Een typisch broodje met typisch beleg en een typische smaak. Eet ik eigenlijk nooit, maar de geur haalde me bijna over. Die iets te vette boter, die iets te zoute kaas, de stinkende salami en de paprika waar je gegarandeerd het zuur van krijgt. Niet gedaan.

Gisteren liep ik even door de stad, en ineens had ik zin in zoute drop. Dubbelzoute drop. Was volgens mij 2006 dat ik die voor het laatst had gehad. Ik ben even naar Jamin gelopen en heb daar een onsje dubbelzout gekocht. Er waren drie variaties en die heb ik alledrie genomen. Viel zwaar tegen. Want daar waar ik een bremzoute smaak verwachte, daar was dit maar slappe hap. Ik heb Joris er ook eentje laten proeven, maar hij was het er mee eens: dit was absoluut niet de pijnlijk zoute smaak van weleer. Ik heb het dus duidelijk wel eens zouter gegeten. Tot 2013 weer genezen.

Een van de hoogtepunten van de vakanties in de USA is het moment dat ik de rental car op kan gaan halen. De voorpret is natuurlijk al groot, maar het moment waarop je met de shuttle bij het enorme parkeerterrein vol met Amerikaanse sloepen wordt afgezet is fantastisch. Snel naar de balie, even alle extra voorstellen (upgrade? extra verzekering? navigatiesetje?) vriendelijk doch zeer resoluut afwijzen en dan naar buiten. Mooi!

Toen we in Los Angeles op LAX onze auto op gingen halen, zei de dame aan de balie dat we alles mochten pakken van categorie E. Op het parkeerterrein aangekomen hadden we keuze te over. Het werd uiteindelijk een prachtige vlammetjesnieuwe Jeep. En bij de vorige reis was het zelfs twee keer een auto ophalen: eentje in NY, de ander in Miami. Eerst de prachtige witte hoerenslons Chrysler 300C (in wit!) en in Miami mocht ik kiezen tussen een 4x4 of een cabrio. Dat wás natuurlijk geen keuze, zeker omdat de cabrio normaal gesproken bijna het dubbele zou kosten...

Alle vorige auto's werden bij Dollar gehuurd, maar nu las ik op een of ander USA-forum dat het 't goedkoopst en beste was om via een Duitse organisatie te huren. Die aten namelijk van twee walletjes: zij profiteerden via hun USA-based organisation van de lage huurprijzen, en via de Deutsche Niederlassung van hun collectieve (en veel goedkopere) Europese verzekeringspremie. Dat scheelde natuurlijk wel een paar slokken op borrels. En nu huren we derhalve bij Alamo. Deze keer gaan we voor een SUV...

Officieel huren we een Chevrolet Equinox. Maar volgens de vele forumleden is de kans dat je die daadwerkelijk krijgt niet heel erg groot. Ze hebben zelfs een topic waarbij je aan moet geven wat je eigenlijk gehuurd had en wat je uiteindelijk mee hebt gekregen. Bij alle Chevy Equinoxen zag ik dat er meestal een Jeep Grand Cherokee en heel soms een Chevrolet Suburban werd mee werd gegeven. Kijk, die Equinox is natuurlijk ook prima. En aangezien we buiten het hoogseizoen gaan is de kans groot dat we die 'gewoon' krijgen. Zeker op mega-airport Houston. Maar ik hoop stiekem toch wel op een Chevrolet Suburban. En wel hierom:

Zondagavond laat kreeg ik een mailtje van mijn moeder, dat ik pas op maandagochtend lees: tv zei plof, nieuwe aub. Na 19 jaar trouwe dienst had het enorme Philips-bakbeest het dan toch begeven. Het was er nog een met zo'n enorme toeter aan de achterkant. Loodzwaar. Maar nog altijd een zeer scherp beeld. Tot zondagavond dus...

Ik belde mijn moeder maandagmiddag op, om maar even af te spreken om samen met haar naar Media Markt in Roermond te gaan. Ik heb geen verstand van tv's. Heb zelf tot vorig jaar mijn enorme oude Daewoo-bak gehad. Toen Ivo afscheid nam van zijn iets modernere Philips heb ik die genomen. En sinds een paar weken hebben we een platte LG. Gekregen van de ouders van Vixen. Hij is dan wel plat, maar nog steeds slechts 59 cm. Anders past hij niet in de kast, en ik hou er niet zo van als er zo'n kanon in je woonkamer staat.

Om 1800 uur haalde ik mijn moeder op, twintig minuten later stonden we bij Media Markt in Roermond. Ik denk dat we minder dan 15 minuten later weer in de auto zaten. Met achterin een 32" Philips breedbeeld-teeveetje. Was de aanbiedingskrakert van de dag, en hij zag er op het plaatje goed uit. Mijn moeder dacht wel dat hij goed zou zijn, dus toen de verkoper net een glad verkooppraatje wilde houden stond mijn moeder al met haar pinpas klaar. Doemijdiemaa in zijn puurste vorm.

Maar daar bleef het niet bij: op de weg van de afdeling tv's naar de kassa liepen we voorbij de pc-aanbieding. En aangezien mijn moeder de hele avond/nacht óf achter de tv zit, óf achter internet, vindt ze het belangrijk dat die het allebei goed doen. Over de pc klaagde ze ook al een tijdje, dus die moest dan ook maar even (...) vernieuwd worden. Er stond er een met (voor mijn moeder) alles erop&eraan voor 333 eypo. Nog voor ik met de ogen knipperde stond die ook al op de kar. Klaar!

Gisteren even snel de tv aangesloten. Daar waar ik vroeger een uur lang met de handleiding op schoot zat te klooien om de zenders allemaal te vinden en daarna op de goede volgorde te zetten, daar was deze tv binnen twintig minuten geïnstalleerd. En een prachtig beeld. Ik ga toch eens even goed nadenken of ik toch niet zo'n beest aan de muur ga hangen, want het beeld was werkelijk fantastisch! Donderdag even de nieuwe pc inpluggen en dan kan mijn moeder er weer tegen.

Sinds afgelopen donderdag is ons huishouden uitgebreid met drie levende wezens. Geen schrik, we hebben niet na twee jaar formulieren invullen eindelijk onze drieling uit Myanmar en we hebben ook geen beesten aangeschaft. Niet aangeschaft, wel zijn we even de verzorgers er van geworden.

Vroeger hebben wij thuis nooit een huisdier gehad. Mijn ouders hadden het waarschijnlijk al druk genoeg met hun drukke kinderen. Ik heb het ook nooit gemist en ik vond het wel prettig om geen huisdier te hebben. Ik moest altijd wel lachen wanneer vriendjes uit de straat of van school met tegenzin het konijnenhok moesten schoonmaken of in de regen met de hond moesten gaan wandelen. "Jullie hebben destijds beloofd om braaf voor Witje/Snuffie/Stampertje te zorgen!".

Nu hebben we dus drie logeerdieren. Waaronder twee dikke goudvissen. Glazen bak in de hoek van het aanrecht en elke dag een kopje vers kraanwater erin. En tien korrels van het stinkende voer. Ik wist overigens niet dat vissen ontzettende kannibalen waren, want de vreetkorrels zijn (o.a.) gemaakt van... vis!

Het derde beest is een Carausius Morosus. De wandelende tak. Niks aan. Zit daar maar aan de wand van het glas geplakt en af en toe knaagt hij wat aan de klimop. Wandelende tak, nou nou. Op wiki zag ik dat er ook een best logisch familielid was, namelijk het wandelende blad. Dát is pas een Master of Disguise! Maar goed, volgende week wordt de hele beestenboel weer opgehaald en ben ik er weer vanaf.

Aldus Rob N. over de voorbijlopende schoonheid...

Er is hoop. Voor alle kanslozen is er nog hoop. Voor alle perverts is er nog hoop. Voor alle goedgelovigen is er nog hoop. Voor alle übernerds is er nog hoop. Indien behorend tot een van de eerdergenoemde categorieën en wachtend op een internetdate met een 20-jarig fotomodel dat van SM houdt: hou vol! Want er zijn echt van die meisjes. Om specifieker te zijn: er was er in elk geval één. Was.

Het verhaal heeft alle cliché-ingrediënten: Jongen ontmoet meisje op the interwebs. Ze spreken af. Ze spreken (volgens hem) af dat er gevoosd kan worden. En ze spreken (ook volgens hem) af dat er een beetje SM & wurgsex bij mag. Om het geheel nog compleet te maken heeft híj het nerderigste beroep van het westelijk halfrond en is zij écht het meisje met het email adres uit de titel.

En om dit trieste verhaal een nog triestere wending te geven, gaat het ook nog een gigantisch mis. Niet een klein beetje, neen, het loopt totaal uit de klauwen. En dan eindigt dit prachtige internetsprookje met een paar regels in een nieuwsbericht. Wanneer dit verfilmd zou worden, dan zou iedereen roepen dat het een slecht script was. Want zoiets ligt er te dik bovenop. Haar beroep, zijn beroep, het moordwapen... Dat zijn teveel open deuren. Maar sprookjes bestaan. Read&weap

Totdat Vixen en ik hier kwamen wonen, had ik geen enkele kennis van tuinieren. Nu, anderhalf jaar later, nóg nauwelijks, maar ik leer wel bij. Veel dingen snap ik zelf, andere dingen haal ik van internet (of ik bijvoorbeeld nou wel of niet die uitgebloeide bloementrossen uit de seringenboom moet slopen. En indien ja: wanneer?). Nog makkelijker wordt het, wanneer er een handleiding bij de bloemen of de planten is ingesloten.

Meteen een kort overzicht op de meest voorkomende vragen. Een FAQ overzicht! Of zo'n waslabel in de kleding, maar dan voor bloemen&planten. Wanneer snoeien, hoe groot wordt de kraam, wanneer bloeien, hoeveel water, hoeveel zon. Basisvragen. En wanneer je een beetje oplet en goed de instructies volgt, is tuinieren niet moelijker dan het bedienen van een apparaat:RTFM!

Vervelender wordt het wanneer er geen plantenhandleiding aanwezig is. Dan moet ik op internet op zoek gaan naar de juiste instructies. Alleen vervelend dat ik vaak niet weet om welk merk, type, model en bouwjaar dat het gaat. Dat wordt gokken en plaatjes kijken&vergelijken. Maar het meest vervelende is het, wanneer er een verkeerd kaartje bij de plantjes zit!

Zo kocht ik in het voorjaar een klein takje met nog nauwelijks een groen blaadje eraan. Het zou uit kunnen groeien tot een mooie witte Spiraea. Meter hoog, rechte lange takken en in mei en juni vol met witte bloemetjes. Mooi. Maar het enige wat die plant deed was als een raket groeien. Maar bloeien, ho maar. Ondertussen werd het half augustus en is de plant hoger en breder dan ik geworden. En hij begint nu ook te bloeien. Met van die prachtige paarse bloemen! Buiten het feit dat ik het blijkbaar goed heb gedaan, zit ik nu met een andere vraag. Als dit geen Spiraea is, wat is het dan wel?

Gisteravond was er zoals zo vaak weer eens niets op tv. Buiten was het nog lang lekker, dus even de kaarsen aan, terras- en tuinverlichting ontstoken, halleve lieterse thee en een stapel folders en krantjes mee naar buiten en even bijlezen. Krijg ik niet voor niets elke week die kilo papier op de deurmat gegooid. Normaal neemt Vixen deze dingen door en dan word ik wel op de hoogte gehouden, nu dus samen reclame soldaat maken, hoe burgerlijk kun je worden. Heerlijk!

Wat een ongelooflijke armoe in die folders. Verschrikkelijk! Natuurlijk zijn er enkele zekerheidjes. Mooie dingen die de afgelopen 25 jaar niet veranderd zijn en die ook nooit zouden mogen worden veranderd. Zo zijn de folders van Duitse supermarkten als de Real een genot. Vooral de foto's van hun vlees en vleeswaren. Een aanbieding voor tartaar lijkt daar meer op een ontplofte koe. Te massaal, te rood, te veel. Schön!

Maar over het algemeen zijn de folders echt om te huilen. Die foto's bij die opblaaszwembaden. Een doorsnee van 2 meter, en dan een hele slechte PhotoShop-compositie erbij waarbij er 7 mensen uitgebreid badderen! De Aldi-folder had het over een eurospaarpot die het muntgeld meteen telde. 'Voor munten van 1 cent tot en met 2 euro'. Welke anders? Of een '13-delige tuinset', bestaande uit 2 stoelen, 1 bank, 1 tafel en 9...kussentjes! Tja, ik zou de knopen ook nog even apart tellen.

Het meest tenenkrommend zijn echter de zogenaamde lolligheidjes. De woordgrappen. Hans Anders die het in zijn hoofd durft te halen om de grap '2e Hans' nog te maken. Niet alleen de monturen zijn daar dus goedkoop. Maar de prijs voor de meest vergezochte, niet leuke reclamefoldergrap gaat toch echt naar Kruidvat. Hun reclamebureau wil natuurlijk graag iets met de zomer. Zon, zee, strand, palmboom. En dan uiteraard een klinkende, pakkende naam:

Hoewel ik een enorme USA-fan ben, ben ik niet helemaal gestoord. Niet alle dingen uit dat land zijn beter, waarbij sommige dingen zelfs ronduit slecht te noemen zijn. En dan heb ik het niet over de kwaliteit van hun brood (van die kleffe cake die niet te vreten is, maar wel eeuwig vers blijft), maar over serieuzere zaken als bijvoorbeeld de gezondheidszorg. Die gezondheidszorg op zichzelf is niet slecht, maar de ziektekosten(verzekering) is nogal een beetje aristocratisch. En hoewel ik verre van communistisch ben, sommige dingen moeten (semi) door de staat geregeld worden.

Zo vind ik het dat we het in Nederland op dat gebied best wel prima voor elkaar hebben. Natuurlijk scheuren we elke maand een karrenvracht eypos af voor de premie, maar dan heb je ook wel wat. Ik ga naar de huisarts, krijg mijn medicijnen, ga naar de specialist, kan naar de fysiotherapeut, mag naar de logopediste en afgelopen week zelfs een heuse operatie. Allemaal mooi en aardig, maar de begeleidende brief bij de operatie-afspraak had een heel raar einde...

"Wilt u na uw opname rustig bijkomen in een rustige, luxe omgeving dan kunt u gebruik maken van diverse zorgarrangementen van Bilderberg Hotel de Bovenste Molen i.s.m. VieCuriVitaal. Meer informatie...". Sorry? Reclame maken voor een hotelarrangement in een officiële ziekenhuisbrief? En dan ook nog onder de vleugels (en de naam!) van het ziekenhuis? Dat kan in mijn ogen écht niet. What's next? "Neem voor alle zekerheid vast voor de operatie contact op met Ligtvoet Rolstoelen, de Vries woningaanpassingen en de Dela!". En dan betaalt VGZ ook nog eens even 100 van de (minimaal) dagelijkse 146 pleuro voor een periode van 10 dagen. Pardon?

Wanneer ik zo ziek ben dat ik zorg nodig heb en dat er een 'dagelijks bezoek van een verpleegkundige' op de rol staat en dat ik op het achtergrondje een 'verpleegkundige helpdesk op afstand' heb, dan hoor ik blijkbaar in het ziekenhuis te liggen. En dan wil ik niet betrokken worden in een of andere sponsordeal tussen het ziekenhuis en een hotelketen. En dat dat hele circus dan ook nog eens tot een maximum van éénduizend eckies wordt vergoed door de zorgverzekeraar is natuurlijk helemaal van de dolle. Natturlijk, ik snap ook wel dat een hotelnacht goedkoper is dan een ziekenhuisnacht. Maar daar gaat het hier niet om: ik verwacht een brief met afspraken en geen reclamefolder!

Zo, de dagen van het complete zwijgen zitten er op. Roy, haal de mute maar weer weg uit de linkerbovenhoek! Vier hele dagen mijn mond houden, ik heb er als een berg tegenop gezien. En achteraf viel het me alleszins mee. Ik heb er zelfs af&toe erg mee moeten lachen. Al moest dát zelfs ook zonder geluid...

Ik heb het niet helemaal volgehouden. Het is een paar keer mis gegaan. De eerste keer was in de auto. Vixen en ik waren gestopt, maar blijkbaar niet op de juiste plaats. Ik wilde dus weer wegrijden, waarbij Vixen de deur al open deed. Op zo'n moment kun je niet even je schrijfplankje pakken en opschrijven dat je niet uit moet stappen. Even een 'verspreking' derhalve.

En zondagmorgen ging het ook even mis. We hadden des middags wat lunchers op bezoek, dus ik had de tafel mooi gedekt. Vixen komt de kamer ingelopen en zonder dat we het in de gaten hebben, beginnen we een geanimeerd gesprek over de broodjes&het beleg&het servies&... Stik! Ik mág helemaal niet praten! Vlug het plankje er weer bij.

Ik heb overigens anderhalf van die schrijfplankjes versleten. Omdat die dingen met een waxlaag werken, was het afgelopen zaterdag op het terras en op het stadsstrand iets te warm. Het schrijven ging steeds lastiger, dus vlug een extra ding gekocht. En die heb ik ook nog moeten gebruiken. Het eerste bordje was namelijk echt óp, het tweede kreeg het vooral tijdens de live-uitzending van Utrecht-VVV zwaar te verduren! Natuurlijk lag het niet alleen aan de zon. Ik heb gewoon weer eens veel te veel 'gepraat' tijdens het weekend!

Aldus Ivo tegen Rico die zegt dat het erg druk is voor een dinsdag...

Ik ben niet van de drugs. Alcohol kan ik niet verdragen (mijn omgeving ook niet) en dat vind ik ook écht niet lekker, dus dat kost me geen moeite om het te laten. Met roken ben ik pas op mijn 24e begonnen en na 10 jaar was dat ook wel weer welletjes. En aan alle andere kraam ben ik nog nooit begonnen. Nog nooit een shot, een lijntje, een jointje of een pilletje. Volgens mij mis ik daar niets aan.

Gisteren was het echter een echte trip. In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik in alle vroegte even uitgelegd wat er ging gebeuren. Ook kreeg ik vast twee pijnstillers en een slaapmiddel. "Daar word je lekker rustig van!", aldus de vriendelijke zuster van een jaar of 50. Ik nam de drie tabletjes en dat wilde wel. Binnen 20 minuten werd ik een klein beetje heel erg moe. Ik begon wel zeven keer opnieuw aan de column van Johan Derksen in de VI, maar dat had geen zin. Dan maar even muziek luisteren.

Mijn iPod zat nog in de tas. En die tas stond op de vensterbank. En die vensterbank was 1 meter verderop. En dat wás me ineens toch een afstand! Ik ging rechtop zitten. Dat probeerde ik tenminste. Ik had het gevoel dat mijn ogen een beetje achterbleven bij de rest van mijn hoofd en ook mijn handen luisterden niet heel erg nauwkeurig naar de bevelen die vanuit de hersenen door werden gegeven. Na wat gestuntel had ik eindelijk de iPod te pakken en de koptelefoonkabel uit de Gordiaanse knoop. Dopjes in en luisteren maar. Boards of Canada is al zweverig wanneer je niks geslikt hebt, maar nu was ik binnen 30 seconden in een andere wereld...

Daarna in slow motion naar de OK. Enkele mensen stellen zich aan me voor. Ik krijg een infuus. En een haarnetje. Het zal allemaal wel. Niets boeit me. Al beginnen ze nu al in mijn keel te snijden, ik voel me fan-tas-tisch! Ik vraag me alleen af waarom ze in godsnaam discolampen in die OK hebben hangen?! "Ik ga u even in slaap brengen" zegt een van de aanwezigen. Ik dacht dat ik al sliep! Ik zie nog net hoe twee enorme spuiten leeggespoten worden in het infuus. En dan voel ik een prikkeling over mijn hele lichaam. Alsof al het leven letterlijk wegloopt. Het eerstvolgende wat ik voel is dat er iemand in mijn voet knijpt. Het is de zuster van die ochtend. "Zo meneer Bremmers, we gaan u maar eens terug naar de kamer brengen!"...

Het is zover. Tegen de tijd dat de meesten van jullie dit lezen, ben ik al onder zeil geweest en hopelijk weer bij positieven gebracht. Het geheel zou ook niet langer dan 10 minuten duren, dus dat valt weer mee. Die dokter heeft zijn poen snel verdiend. Ik ben er langer zoet mee: tot aanstaande maandag 09:00 uur mag ik geen woord zeggen. Geen woord.

En als het daar nou bij zou blijven, dat zou al een ramp zijn. Maar ik mag in die 4 dagen ook niet mijn keel schrapen, hoesten, niezen, neuriën en brommen (zoals ik in mijn slaap schijn te doen). En na die dagen mag ik héél weinig praten, de eerste week. 2 woorden per minuut. Ik zal Vinnie eens vragen hoe dat moet, die doet dat al zijn hele leven volgens mij.

Maar ik moet me dus redden met gebaren, hoofdknikken, schudden, fluiten en sissen. En de rest zal ik moeten opschrijven. Voor dat doel kreeg ik van Vixen een Magic Board, zo'n schrijftableau dat ik met een schuifgebaar weer schoon kan vegen. Dat gaat me wat worden, mijn handschrift lijkt alsof ik met mijn linkervoet heb geschreven. En dan ook nog eens met mijn schoenen aan...

De komende dagen dus weinig contactmomentjes inbouwen. Ik heb nog wel wat zoldertaakjes te doen: cd's op mijn harde schijf zetten, mijn cd-collectie in mijn digitale kaartenbak updaten, eindelijk eens uitzoeken hoe dat met zo'n Bit-Torrent-gebeuren precies werkt. En veel, heel veel uitrusten. Dat is (naast het 'mijn mond houden' ook al zo'n enorme hobby van me...). Ik zal veel&vaak op internet hangen, maar voor 'live-bezoek' heb ik nog één ding te 'zeggen':

Tijdens het aanstaande ZPF mogen Joris en ik een middagje plaatjes draaien, zoals ik hier al eerder vermeldde. Wanneer alles overigens volgens planning verloopt, mogen we trouwens ook al op de woensdagavond(=sponsoravond) onze kunsten in de spiegeltent vertonen, maar dat terzijde. Op die zaterdag is het hippie-shit en daar moesten we onze uitgebreide vinyl-collectie toch nog wat voor uitbreiden.

Joris' moeder is betrokken bij de stichting 'Boeken Steunen Mensen' die elk jaar in januari een enorme boeken- en platenbeurs organiseert. Vroeger in 't Groenveld, tegenwoordig in 't Blariacum. De rest van het jaar zit de organisatie natuurlijk niet stil. Al die boeken en platen moeten verzameld en gesorteerd worden. Dat gebeurt tegenwoordig in een oude drukkerij op Sjteyl. En daar zijn Joris en ik even leentjebuur gaan spelen...

Bij binnenkomst waren de bananendozen letterlijk tot aan het plafond opgestapeld. De ene na de andere hal tjokvol met die dozen. En die dozen bommetjevol met boeken en platen. Gelukkig was er een enorm team aan het werk en waren er al vele dozen doorgeploegd, zodat Joris en ik enkele kisten met 60's LP's konden doornemen. Ik had alles wel mee willen nemen, wat een enorme collectie! We hebben in elk geval meer dan genoeg te leen gekregen voor onze draaisessie op de zomerparkfeestzaterdag!

Natuurlijk ook even een ronde door het gebouw gemaakt. Prachtig, wat een schat aan mooie spullen. Natuurlijk de boeken&platen. Maar ook de verdwaalde kerkbanken, de kasten, de koffers, de lampen, de spullen aan de muur. Man, wat zouden we hier graag een dag door alle meuk heen willen schooien, dat had zeker prachtige dingen opgeleverd. En waarschijnlijk leuke foto's. Want waar anders liggen religie en erotiek broederlijk naast elkaar?

Het stond al in de krant, het was al op het journaal (en dan heb ik het niet over Hart van Nederland, door sommigen ook aangeduid als 'het journaal'): wespen! Afgelopen week zou de plaag past echt zijn begonnen en ik moet inderdaad zeggen dat het de hele zomer al irritant is, maar dat het nu ergerlijk wordt.

Tijdens het uit eten in de terrastuin bij Dante namen Roy, Vixen en ik snel de beslissing om dan maar binnen te gaan zitten. Binnen waren maar twee van die kolerelijers, dus dat viel mee. Na het eten naar het stadsstrand, maar daar was het een ware plaag. Dat kwam ook omdat er een limonadeglas/glas limonade in het zand stond met een bult zoemende beestjes.

Op het terras bij de Loco was het niet veel beter. Ik drink zelf weinig zoets (suikerzoets that is), dus daar komen ze niet op af. Maar de suiker in de thee van anderen of een ander mierzoet drankje is reden genoeg voor de zenuwpezen om als een dolle heen&weer te knallen. Doe es gewoon kalm. Ga ergens zitten en geniet. Geeft mij de kans om je te vangen, te verjagen of te pletten. Kloothommels (maar dan anders).

Hommels zijn prima (dik, donzig, traag en letterlijk aaibaar), bijen zijn te doen (geen agressie), maar wespen moeten gewoon dood. Wanneer Noach nou gewoon destijds die twee wespen de nek om had gedraaid, waren er nu minder problemen geweest. Maar meneer had andere dingen aan zijn hoofd. Dan doen we het nu maar: als iedereen in Nederland vanaf 6 jaar er nou komende week 10 doodmaakt, dan zijn er meer dan 100 miljoen wespen minder. Zou dat niet helpen? We kunnen het op zijn minst even proberen met z'n allen...

Vrijdag dus naar Restaurant Nimmersatt in het Duitse land. Het weer was niet al te fantastisch (er was een dikke kans op regen), maar er kon toch buiten gezeten worden. Er was namelijk een grote Bier-Garten met grote parasols en met 4hoekige picknicktafels die overdekt waren. Veilig genoeg om buiten te gaan zitten dus.

Frank, Philipp en ik bestudeerden de menukaart. Eerst maar eens een rondje drinken. Weizen voor de echte mannen, Apfelschorle voor mij. Kleinste maat was een halve liter, dus doemediemaar. Dat lukte me nog wel, tot driemaal toe. Maar er moest vooral gegeten worden. We besloten voor een combinatie te gaan: Philipp de hamburger met één kilo vlees, de dubbel zo zware spare ribs voor mij en Frank een schnitzeltje.

Hij besloot om toch maar niet voor de aanval op het vreetrecord te gaan. Daarvoor moest er 1,7 kilo naar binnen geslingerd worden en dat was een hele hele hele grote bult schnitzel geweest. Het werd 'slechts' een kleine kilo. Toen het eten kwam, schrokken we toch wel een beetje. Kijk, die 2 kilo ribkes, dat is inclusief knäök, dat zijn 4 flinke stukken en die zet ik bij Gauchos ook wel eens weg. Maar die burger. En die badmatten van vlees. Hallo! Wanneer Frank het record had willen breken, had hij nog eens ééns zoveel moeten opeten...

Dit ziet er op de foto al angstaanjagend uit en dat was het ook. De smaak was prima. De sfeer nog beter, want we hebben erg gelachen. Een gezellige avond, waarbij het eten bijzaak was. Een hele grote bijzaak, maar toch. Met pijn en vooral moeite werden de ribs volledig opgegeten, de burger voor 75% en de schnitzels voor 90%. En toen konden we écht niet meer. Theetje voor mij (met een koekje, lekker!) en Jägermeister voor de Männer. Tegen tienen was ik thuis. Vol.

Aldus Vixen als reactie op een aankondiging voor een film op tv met Patrick Swayze...

Van een trouwe weblogvolger kreeg ik een tijdje geleden een mailtje. Over het feit dat ik voor 'uitdagingsrestaurants' zoals deze niet helemaal naar Texas hoef af te reizen. Er is iets soortgelijks net over de grens. In Duitsland uiteraard!

Daar ligt namelijk een vreetschuur met de alleszeggende naam Nimmersatt. De toevoeging XXL is al duidelijk, de kleinste drank-maat is een halleve lieterse, het XXXXXL-gedeelte van de menukaart haalt de laatste twijfel weg. Dit is Fressen bis zum geht nicht mehr...

In het Texaanse restaurant kun je ook een megadikke bieflap aanvallen. Wanneer je die binnen een uurtje aan de kant zet, is hij voor niks. Mooi. Bij de Pruus is het natuurlijk geen biefrecord, maar een Schnitzel-Rekord wat gebroken moet worden. In 2 uur tijd zoveel mogelijk van die gepaneerde badslippers naar binnen vegen. Het record Rekord staat op 1,6 kilo. Volgens collega Frank was dat te doen.

Aangezien vandaag de laatste werkdag is van mijn Duitse collega Philipp, is het natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om dat eens even met eigen ogen te gaan aanschouwen. Om 1800 uur schuiven we aan vanavond. Maandag natuurlijk een verslag. En de foto's! Ik doe niet mee aan de vreterij, maar dat mag duidelijk zijn. Ik eet denk ik alleen maar een hamburgertje...

Natuurlijk moet je proberen je spullen goed te verkopen. Beetje hippe omschrijvingen gebruiken, dat is nooit weg. En dat gebeurt vooral veel in de horeca en aanverwante kraam. Wollige omschrijvingen zijn daar aan de orde van de dag. 'Met een twist van', 'Op een bedje van', 'Gelardeerd met' en meer van die onzin voor 'scheutje', 'handjevol' en 'ook'.

Maar dat is nog tot daar aan toe. Het is misschien allemaal een beetje mooier maken dan het is, maar dat mag. Niets aan gelogen en al helemaal niet verkeerd woordgebruik. Erger wordt het wanneer er dikke spelfouten bij omschrijvingen staan. Zo heeft Bakker Bart jarenlang een enorme fout op de stokbroodzakken gehad. Daar hadden ze het namelijk over La Douche France...

Een andere veelgemaakte fout zag ik deze week weer bij de Hema. Die houden het normaal vrij van het simpele en eenvoudige (dat is bijna hun handelsmerk), maar om nou 'stokbroodje kaas' op een mega-poster te plempen, dat gaat zelfs de Hema te ver in eenvoud. En dus proberen ze een beetje Frans uit de hoek te komen. Rien a la main zou je denken...

Maar het vervelende is dat het correcte woord baguette is. Want wanneer je het op deze manier schrijft, met een q dus, dan betekent het letterlijk 'emmer'. Maar in de Franse volksmond is een baquette een pisbak. Een urinoir, om maar eens in de Franse hoek te blijven. Pisbak met kaas, iemand?

Na een jaar van afwezigheid, zijn er twee dingen terug in Venlo. Het zag er al vroeg in het jaar goed uit voor beide dingen waar ik veel plezier aan beleef. En in april was alles definitief in kannen en kruiken. De zomer van 2009 zou er hetzelfde uit gaan zien als de zomer van 2007.

In april promoveerde VVV naar de eredivisie, afgelopen weekend was de eerste wedstrijd van de nieuwe competitie. Uit tegen PSV werd het een waar spektakelstuk. In de kroeg was het goed&gezellig, zelfs mensen die niets om voetbal geven genoten van de 2-2 en vooral van de 3-3. Lang geleden dat ik een wedstrijd van VVV live op tv heb bekeken. Dat was ook in 2007. De avond en de dagen erna was iedereen op tv zeer positief over VVV. Het begin van het seizoen kan niet meer stuk, al vrees ik met grote vrees voor de rest van het seizoen, te beginnen aanstaande zondag...

In april kwam er ook duidelijkheid over het stadsstrand. Dit jaar zou het er weer komen. Nadat ik er de afgelopen weken nauwelijks was geweest (wegens andere verplichtingen of omdat het niet open was vanwege het Nederlandse zomerweer), belandde ik er gisterenavond geheel toevallig. Vixen moest naar een babyshower (ik weet niet wat ik erger vind: dat woord of dat gebeuren zelf), Ivo's eetafspraak ging niet door, dus samen gezellig naar het strandje. Tussendoor even een 'oet aete oppe Bolwater' en de avond was compleet.

Mooi weekend, mooi vervolg. Mede dankzij VVV en het stadsstrand. Twee dingen waar we het een jaar lang zonder hebben moeten doen. Maar misschien zijn ze daarom wel leuk. Omdat het niet zeker is of we volgend jaar augustus nog steeds kunnen genieten van een strandje aan de Maas. En omdat het niet zeker is of we volgend jaar augustus nog steeds kunnen genieten van eredivisievoetbal in Venlo. En zo niet. Het terras bij de Loco en een wedstrijd tegen FC Oss is toch ook leuk?

In 1972 gaan een paar ex-werknemers van IBM samenwerken en samen werken aan een nieuw bedrijfssoftware-programma. Omdat het 1972 én Duitsland is, komen ze met een prachtige naam op de proppen: Systeme, Anwendungen, Produkte in der Datenverarbeitung. SAP dus. De rest is letterlijk geschiedenis, want het is in bepaalde sectoren de standaard geworden.

Ondanks het feit dat ik pasgeleden mijn twaalfeneenhalfjarig jubileum als arbeider in de logistiek had, heb ik bij al mijn (al dan niet voormalige) werkgevers nog nooit met SAP hoeven te werken. Blijkbaar altijd het geluk had dat ze (nog) niet met dat systeem bezig waren. Maar nu is het dus zover. We gaan om.

Maar eerst moet er getraind worden. Of, in mijn geval: moet er training 'ondergaan' worden. Eerst enkele dingen die ik zelf/in mijn eentje moet doen (ja, moet, er is niets vrijblijvends aan). Dan krijg je aan het begin een soor nulmeting, om te zien wat je er al van af weet. Met logisch denken kwam ik op 45%. Viel me nog alleszins mee. Maar de komende week staan er echte sessies gepland. Met een SAP-goeroe die door corporate vanuit de VS is gestuurd. En nu zijn het dus sessies van negen uur 's morgens tot zeven uur 's avonds. In Geel. Terwijl het buiten 30plus is. Grrrrr!

En waarschijnlijk zit ik dus de komende dagen letterlijk&figuurlijk te zweten in een stinkhok, met allemaal collegae die er eigenlijk ook niet al te veel zin in hebben. Maar uiteindelijk krijgen we hopelijk onze beloning. Geen diploma, zelfs geen 'certificaat van deelname', niets van dat. Wanneer we het goed genoeg kunnen, krijgen we onze eigen inlogcode voor het nieuwe systeem. Ik kan bijna niet wachten! En ik kan goed liegen...

Ik had me voorgenomen om mezelf een dik cadeau te kopen wanneer ik het Apics-gebeuren naar behoren af zou sluiten. En dat afsluiten is gebeurd, ik heb het netjes gehaald. Nu het cadeau nog. Omdat ik normaal altijd van het 'ik koop wanneer ik iets nodig heb' ben, zijn er weinig dingen waarvan ik zeg 'dat zou ik nog wel eens willen hebben'. Want meestal heb ik het dan al gekocht.

Een van die dingen is een dikke Amerikaanse slee. Hoe groter, hoe beter. Of in dit geval: hoe langer, hoe beter. En het hoeft niet eens een klassieker te zijn (liever niet zelfs), maar een lange slons als de Buick Park Avenue of de Chevrolet Caprice Classic zijn in mijn ogen prachtige auto's. Maar om die nou aan mezelf cadeau te doen, omdat ik een of ander papiertje heb gehaald, dat gaat te ver. Ik was eigenlijk meer aan een Apple-speeltje aan het denken. Een iPhone of een iPod Touch.

Ik merk, nu ik bijna dagelijks 2x40 minuten op de fiets zit, dat mijn Nano van 4GB te weinig opslag heeft. Er staan nu zo'n kleine 70 albums op, en dat is te weinig. Ik weet dat het bijna 2 dagen continu muziek is, maar toch is het te weinig. Mensen die veel&vaak muziek luisteren weten wat ik bedoel: soms heb je net 'zin' in die ene cd en die staat er dan niet bij. Een 8x zo grote opslag-capaciteit maakt de keuze een heel stuk uitgebreider, want de iPhone and de Touch zijn beide verkrijgbaar met 32 GB.

Maar ik weet nog niet welke van de twee het gaat worden. De iPhone heeft alles wat de Touch ook heeft én kan bellen. Maar hij heeft ook een zeer breekbaar scherm (zie ik om me heen bij gebruikers). En ik ken mezelf. Bovendien vind ik hem nogal groot voor een telefoon. En een telefoon heb ik het liefst in m'n broekzak. En dát leidt tot die gebroken schermpjes. Even rondkijken dus nog. Zeker is dat ik het cadeautje in Amerika ga kopen. Want de prijs die ik hier in eypos betaal, betaal ik daar in dollars. En dat is nog steeds delen door (meer dan) 1,4...

Aldus Frank op mijn vraag wat ik de taxichauffeur op het vliegveld-ophaal-bordje moest laten zetten...