In het kader van het stembandgebeuren had ik gisteren een logopedisch onderzoek in het ziekenhuis in Venlo. Poli 75, afdeling revalidatie, dus daar kan iedereen zich iets bij voorstellen. Nou zijn ziekenhuizen sowieso al meestal het toonbeeld van treurigheid, maar de jaren '80 uitstraling van het Venlose ziekenhuis is er toch echt eentje van de buitencategorie. Voor het geval je nog niet ziek was, dan word je het daar wel.

Ik werd door de logopediste uit de wachtruimte gehaald en toen ik haar een hand had gegeven en goedemorgen had gezegd was het voor haar al duidelijk. "Hmm, ik hoor het al". Mooi, dan zouden we dus waarschijnlijk snel klaar zijn. Maar niets was minder waar. Ik mocht het hele scala aan oefeningen en testjes afwerken.

Allereerst even wat formulieren invullen. Daarna een stukje lezen. Eerst op normaal volume, dan zacht, dan hard. Daarna zuchten, zoemen, brommen, blazen, schreeuwen. En daarna nog een keer, maar dan met mijn neus dichtgeknepen. En daarna nog een keer, maar dan met mijn kin op de borst. En daarna nog een keer, maar dan met mijn hoofd achterover. Ik zou er bijna last van mijn stem door krijgen!

De conclusie was gelukkig dat ik vooral 'last' had van dingen die te veranderen zijn (ademhaling, houding) en dat de dingen waar niemand zelf iets aan kan doen (strottenhoofd, luchtpijp, tongbeen en weet ik wat er allemaal in en om de keel zit) allemaal in orde waren. Het schijnt dat er iets niet goed is met mijn ademhaling en dat ik met 'restlucht' praat. En daar mag ik wat aan gaan doen met een andere logopedist. Eentje die ik zelf mag gaan uitzoeken. Iemand een aanbeveling?

Tijdens vorige vakanties in de USA, probeerden Vixen en ik altijd wat van de plaatselijke entertainment mee te pikken. Sportwedstrijden (Vixen is voor honkbal, ik ben voor American Football), optredens (buiksprekerT Jeff Dunham was top!) en af en toe een totaalfestival. Zo kwamen we in San Francisco ooit op een of ander Bay-Festival terecht waar het bijzonder gezellig (en lekker) was.

Dit jaar zitten we wat minder in de sportkeuzes: wanneer wij daar zijn is het honkbalseizoen (bijna) afgelopen. Bovendien is Texas niet de honkbalstaat bij uitstek. American Football geeft ons dit jaar één kans: het weekend dat we aankomen speelt Houston een thuiswedstrijd. Maar nog leuker: misschien kunnen we dit jaar naar een basketbalwedstrijd! Die sport doet het goed aldaar en we zijn er als de pre-season-games beginnen. Zou mooi zijn.

Wat we zeker gaan zien is de nodige live-muziek. Soms misschien zelfs ongewild, want Austin noemt zichzelf de 'live capital of the world'. Daar staan dus op elke straathoek waarschijnlijk 3 bandjes te concurreren. En wanneer wij volgens de voorlopige planning in Austin zijn, is er ook nog het enorme Austin City Limits Festival, dus waarschijnlijk krijgen we daar ook nog wel wat van mee. Is het niet van het festival zelf, dan is het wel van al het randgebeuren dat er georganiseerd wordt.

Op internet zag ik dat het in Dallas ook goed raak is. De dagen dat wij er zijn, kunnen we kiezen uit Snow Patrol, John Legend (ik ben niet alleen op vakantie) en Moby. Die laatste heb ik midden jaren negentig op Werchter gezien, maar die heeft daarna genoeg moois gemaakt wat ik wel eens live wil zien&horen&meemaken. En onze vakantie eindigt in Vegas. Daar is het deur aan deur entertainment. Ik wil graag naar David Copperfield (als ik er dan tóch ben) of een andere goochelaarT en we gaan zeker naar Bodies: the exhibition. Pakken we meteen een beetje sport mee, zag ik op de foto's...

Je bent een 33-jarige vrouw en sinds drieëneenhalve week ben je moeder. De hiep-hiep-rahoe-stemming is een beetje weg (of is er eigenlijk niet geweest) en je ziet het even niet meer zitten met de kleine. Kan gebeuren. Postnataal, bladiebla. Dat schijnt vaker te komen. Maar deze keer loopt het een beetje uit de hand:

"Moeder Sanchez bewerkte maandag haar zoontje met een mes en onthoofdde het kind, omdat dit moest van de duivel, zo vertelde zij tegenover de politie. Volgens een politiewoordvoerder had Sanchez een deel van de hersenen en drie teentjes van het jongetje opgegeten. De vrouw stak zichzelf na de moord met een mes in buik en borst, en werd opgenomen. Er werden in de woning een zwaard, machete en keukenmes in beslag genomen.

Astembleef. Dat is geen half werk. Goeiendagschotelantenne. Dan heb je geen klap van de molen gehad, maar dan is er een hele molen bovenop je geflikkerd. Geen vogel in het hoofd, maar een goedgevulde volière. Geen pan aaf maar compleet dakloos. Die conclusie is snel te trekken, zelfs voor een leek als ik. Kinderen doodmaken en aansluitend opeten behoeft geen uitgebreid onderzoek, geen achtergrondscan, geen zoektocht naar diepere oorzaken.

Maar, na een stevig gesprek met familieleden, psychiaters, behandelend artsen en haar partner (en tevens de vader van het kind) zijn ze eruit. En de conclusie is verbijsterend. Deze zag je echt niet aankomen. Een constatering waar men U tegen zegt: klikkerdeklik!

Zaterdag voor de zoveelste keer de zaterdagsessie gemist. Ik had namelijk alweer iets anders te doen. In de hele maand juli is er voor mij geen enkele zaterdagsessie geweest: 4 juli Werchter, 11 juli VVV-Feyenoord, 18 juli spaarkas goes Kirmes en afgelopen zaterdag mocht ik taxi-spelen en de Arnhemse neefjes van Vixen ophalen. Eventjes een weekend (suiker)oom spelen.

Op de terugweg vanuit Arnhem eerst een tussenstop in Arcen. Pannenkoeken. Vorige oom-speel-sessie bakte ik ze nog zelf, nu was het tijd om de Bosrand even te spekken. Prima gegeten, en de kiddo's vonden het erg lekker en hadden de twee ronde gevaartes zelfs helemaal zelf soldaat gemaakt. Prima begin van het logeerpartijtje. Toen ze van de Bosrandman ook nog eens een stuiterbal (mét flitslicht) kregen, was het al meteen kermis. Maar daar zouden we pas zondag naar toe gaan.

Zondag dus op naar Düsseldorfse Kirmes. Alsvanoudsgoed. Lekker weertje, toen we aankwamen nog niet al te druk en zoals gebruikelijk weer genoeg dikke attracties en prima (vr)eettenten. De beide jongens keken hun ogen uit. De enige kermis die zij kenden was die van Oosterbeek. En zonder dat ik die ooit heb gezien, durf ik best te veronderstellen dat die van het niveau van de Tegelse kermis is. Al betwijfel ik of in Oosterbeek ook ooit zo'n mega-mat-partij was als ooit in Tegelen.

De eerste ronde worsten waren bijna in zijn geheel 'van het huis': het meisje achter de theek schrok zo erg van mijn briefje van vijftig en de additionele 1,50 (ik moest namelijk 11,20 afrekenen), dat ik na veel gegraai in de laai uiteindelijk 48,80 aan wisselgeld terugkreeg. En bedankt! Dat 'verdiende' geld waren we aan het einde van de rit (van de vele ritten!) uiteindelijk toch dubbel&dwars kwijt, want het was een aardige aanslag op de portemonnee. Maar nog altijd (nét) goedkoper dan 4 tickets Efteling.

En het allerbelangrijkste): de kinderen vonden het prachtig. Toen we ze 's avonds thuis dumpten, barstten de verhalen los. Ik hoorde alleen maar woorden als vet, gaaf, cool, hard en mega in hun enthousiasme, dus het zal wel goed zijn geweest. Daarna vlug terug. Op weg naar Venlo, met zijn tweetjes in de auto en geen gevulde achterbank. Net na Nijmegen viel Vixen in slaap. Het was een vermoeiend weekend...

Op 20 juni jongstleden mocht ik opnieuw het examen maken voor de laatste van de vijf modules van Apics. Ik was namelijk genomineerd voor een 'her', zoals ik al eerder hier schreef. Normaal gesproken (bij alle andere vijf de keren) duurde het 6 weken en dan kreeg ik op maandag de uitslag. Dus toen ik afgelopen vrijdag thuiskwam verwachtte ik nog niet dat er een brief voor me zou liggen. Maar dat was dus wel het geval...

De andere keren zat de brief ook in een envelop van de Apics-organisatie zelf. Dik logo erop, USA-poststempel en de herkenning was compleet. Nu was het een blanco envelop. Er zat een stickertje in een bovenhoek, met daarop 'Mr. Peter Bos'. Ik las het echter als het Nederlandse 'meester' in plaats van het Amerikaanse 'mister'. En ik vroeg me meteen af waarom ik een brief van een advocaat zou moeten krijgen. Zouden ze dan toch die lijken... Nee, dat kón toch niet?!

Terwijl ik nog in de gang stond, scheurde ik de envelop open. Het Apics-logo schreeuwde me tegemoet. Ojee. Dit was de uitslag. Dé uitslag. DE uitslag! In eerste instantie kwam ik niet verder dan het eerste woord. Maar dat was dan ook genoeg. CONGRATULATIONS. In mijn hoofd werd Cliff Richard ingestart. Congratulations&celebrations. Ik had het blijkbaar gehaald. Mooi! Even verder spieken.

Daar waar ik de vorige keer een puntje te weinig haalde (299 in plaats van de benodigde 300), daar haalde ik nu een prachtige score van 301. Mooimooimooi. Nu heb ik gemiddeld dus precies 300 gehaald. Maar dat maakt me allemaal niet heel erg veel uit. Ik ben dus gewoon geslaagd. Ik ben dus gewoon klaar. Ik ben dus gewoon CPIM. Officieel! In september mag ik het ingelijste diploma op gaan halen. Lekker Amerikaans: speech, goudgekleurde lijst en een dikke hand van een of andere baas. En natuurlijk een foto. En die knal ik natuurlijk hier weer neer...

"...dat is de Spaanse 'Tour de France'!"

Aldus een van de dames op het terras over de Vuelta...

...zou de vlaggenstok wel al verkocht zijn?

Op de zaterdagmiddag staat al jaren de Picknick der Gebroken Harten op het programma van de ZPF. Elk jaar met een semi-thematische aankleding. Dit jaar is er gekozen om voor de hippie-inslag te gaan. En aangezien er in Nederland niet meer al te veel muzikale hippies leven, wordt Armand maar weer eens afgestoft en roodgeverfd. Wereldberoemd in Nederland met zijn 'Ben ik te min' inderdaad. Maar ik (en jullie waarschijnlijk ook) kan geen andere plaat van Armand noemen. En dus 'moet' zijn optreden een beetje omlijst worden met andere hippe hippiemeuk.

Hoewel Joris en ik beiden in de jaren zeventig zijn geboren (begin jaren zeventig, dat dan weer wel), zijn we door de organisatie van het Zomerparkfeest gevraagd om een middagje Sixties-plaatjes te komen draaien. Authentiek plaatjes draaien, want het wordt een middagje vol met vinyl. Zoals we wel vaker echte platen draaien in de Locomotief op koopzondagen, zo maken we nu dus onze opwachting op een echt podium.

Twee platenspelers en een hele berg LP's en klaar. En met een beetje improvisatie wel op de hippie-manier: iedereen mag meedoen!

Waarschijnlijk gaan we de kisten met LP's zo neerzetten dat iedereen die interesse heeft er doorheen mag schuimen en ons een verzoek kan doen. De ultieme manier van een nummertje aanvragen door de plaat letterlijk aan te dragen. Rielekste aksie, weetjewel.

We hebben beiden een redelijke platencollectie. Maar die puilt niet uit met sixties-schijven. Binnenkort gaan we even op 'leenjacht' in de platenschatkamer van Venlo en omstreken, maar daarover later waarschijnlijk meer. Nu eerst even een oproepje. Wil iedereen even bij zijn/haar (groot)ouders vragen of er nog LP's in de aanbieding zijn? Er zullen vast nog wel mensen zijn met een stapel oude LP's waar niets meer mee wordt gedaan. We komen ze graag afhalen. En uiteraard betaal ik er geen cent voor. Zie het als een gratis troep-opruim-actie. Of als een hippie-daad. Want na het draaien gaan deze LP's naar de mensen van de jaarlijkse boeken-&platenmarkt. Voor de arme kindjes. Dus check even die stoffige zolder bij je ((over)groot)ouders!

Omdat iedereen aan mijn kant van de straat geen voortuin heeft, maar een 'parkeerplaats', kan ik bij iedereen zien hoe zij hun onkruid tussen de tegels vandaan houden. Vixen en ik doen er helemaal niets aan, dus af en toe is het een beetje welcome to the jungle. Afgelopen week, met dat groeizaam weer, werd het zelfs mij een beetje teveel. Hier moest wat aan gedaan worden. Liefst met eeuwige duur, dus gewoon verdelgen die kraam.

Omdat mijn buurman het 'schoonste' pleintje had, heb ik hem even gevraagd wat zijn geheim was. Glyfosaat. Welk? Glyfosaat! Hij gaf me de bon van zijn aankoop van deze mega-verdelger. Gekocht bij Brinkman. 'De Koninklijke Brinkman Groep is wereldwijd totaaltoeleverancier voor de professionele glastuinbouw'. Aldus. Even bellen dat ik eraan kwam. "Vergeet uw legitimatie-bewijs niet!". Blijkbaar is die troep zo giftig dat er bijgehouden wordt wie er wat koopt.

Half uurtje later ben ik de eigenaar van een liter glyfosaat2. Een fles met tekeningen van omgevallen planten, dode vissen en vele oranje waarschuwingsstickers. Jammer dat er geen BIOHAZARD of HIGHLY EXPLOSIVE opstaat. Voor de zekerheid gaat de fles toch maar even rechtop in het kratje dat achter in de kofferbak staat. Zo is de fles tenminste dicht in de buurt van mijn lpg-tank. En die had ik net afgetankt, dus er zit weer 65 liter knalgas achter me...

Thuis aangekomen ging ik even bij de buurman een pomp&spuit te halen. Maar hij vertelde me dat ik even duidelijk de instructies moest lezen. Daar stond namelijk dat ik het spul niet mocht gebruiken wanneer het binnen 4 tot 6 uur zou kunnen gaan regenen. Hmmz, dat betekent dus waarschijnlijk dat ik het de hele Nederlandse zomer niet mag gebruiken. Ik heb de pomp&spuit klaar staan in de garage, en hou het weerbericht in de gaten. Met een beetje geluk ga ik vrijdag de groene meuk te lijf. Operation Cleansweep komt eraan!

Zondagmiddag even bij mijn moeder op bezoek. Mijn broers waren er ook en dan is het kassa. Voor anderen (onze aanhang) vaak niet te volgen. Of juist wél te volgen en daardoor bestempeld als lomp, plat, grof en kort door de bocht. Of juist keihard rechtdoor. Laat ik het zo zeggen: fijnzinnigheid en souplesse zijn al jaren geleden uit onze woordenboeken gescheurd. Volle gaas en nonnevot!

Na het middagprogramma gaat ieder zijn eigen weg. Althans: dat was de planning. De kinderen van Paul&Sandra wilden liever met Vixen en mij mee. Natuurlijk. En dat is niet omdat wíj zo leuk zijn... Maar goed: het addergebroed wilde met ons mee. Spelletjes! TV! Flipperen! Pannenkoeken! En op het flipperen na, kregen ze het allemaal. Ik ben toch zo'n leuke oom...

En ik moet uit gaan kijken dat ik geen kindervriend ga worden, want volgend weekend zijn het twee neefjes van Vixen die komen. En die blijven zelfs een nachtje slapen. Ik had die slaapbank ook nooit moeten installeren op de zolder, want nu kan ik er niet meer onderuit. Het wordt de allereerste keer dat er iemand bij ons logeert. Op de flat hadden we maar één slaapkamer. Daar konden we ons in dit huis niet meer achter verschuilen. Maar tot voor kort hadden we maar één bed. En ook daar kunnen we ons nu niet meer achter verschuilen.

Komende zaterdag krijgen we dus afdeling Arnhem op bezoek. Gelukkig gaan we met zijn vieren iets doen waar ik zelf ook veel zin in heb: we gaan naar de Kirmes in Düsseldorf. Daar had ik afgelopen zaterdag ook naar toe kunnen gaan met de spaarkasleden, maar dat zou ik zeker niet zo leuk hebben gevonden. Te hoog Bayerische Zelt-gehalte. Daar zullen we aanstaande zaterdag zeker niet komen. Net als dat ik (weer) niet op de zaterdagsessie zal verschijnen. Maar ja, je bent een leuke oom of niet. Of niet?

Zoals ik al eerder meldde zijn de vliegreizen en de hotelovernachting in Amsterdam (op de dag voor vertrek) al vastgelegd voor onze komende Amerika-trip die begint eind september. Alle vorige USA-trips heb ik (buiten de eerste overnachting) nooit vantevoren een hotel vastgelegd. Omdat we een los-vast-route hebben, weet ik vantevoren niet waar we zullen zijn en al helemaal niet wanneer. Bovendien is het land gemaakt om te reizen en ook gemaakt om ergens te overnachten zonder dat je het vantevoren hebt geregeld. Hotels&motels te over!

Natuurlijk leidt dat wel eens tot vreemde situaties. Zoals de keer dat Vixen en ik naast de Pacific in Californië over Highway 1 reden en stevige bosbranden er voor zorgden dat we vele vele vele mijlen om moest rijden. En we kwamen maar geen slaapplek tegen. En geen tankstation, maar dat is een ander verhaal. Uiteindelijk vonden we rond middernacht een van de leukste slaapplekken van de hele vakantie, maar dat was meer geluk dan wijsheid.

Deze keer heb ik echter een hotel geboekt voor de laatste 5 dagen (4 nachten). Omdat we namelijk pas halverwege oktober in Vegas zijn, bestond de mogelijkheid dat niet alle hotels hun zwembaden geopend zouden hebben. Ik las in een van de Vegasboekjes dat er in die tijd vaak maintenance aan het zwembad werd gepleegd. En ik wil natuurlijk wel een beetje kielpen wanneer ik in Vegas ben. En derhalve hebben we niet voor een hotel gekozen, maar voor een zwembad: we gaan naar het Mandalay Bay!

Volgens velen het hotel met het beste zwembad van Vegas: op 45.000 vierkante meter liggen 3 grote zwembaden (waarvan eentje met een golfslag waar je op kunt surfen), een lazy river waar je met een band wordt rondgedobberd en een groot strand, inclusief écht strandzand, cabanas, palmen en noem het maar allemaal op. En met de lage dollarkoers blijf je natuurlijk keffen om de prijs. Voor slechts 80 euri per nacht mogen we uitkijken over de strip. Met een kamer die natuurlijk van alle gemakken is voorzien. Ik kijk nu al uit naar het einde van onze vakantie!

UPS had wat sleepkracht nodig om de biervoorraad voor de Kirmes-reis op peil te brengen. Dus vroeg hij of ik even mee wilde gaan naar de 2 Brüder. Daar aangekomen schreeuwden de felle kleuren van het Oilily-servies me tegemoet. Korting! Aanbieding! Kopen! En aangezien 'we' de theekopjes en bijbehorende schoteltjes nog 'moesten' hebben, was dit een mooie gelegenheid.

Terwijl UPS op jacht ging naar de blikken bier, nam ik de 4 kop&schotel-sets en baande mij een weg naar de kassa. De dame aan de kassa begon met inpakken en vertelde me ook nog even dat ik een 'stadsmok' mocht uitzoeken. Een wat? Douwe Egberts heeft van alle plaatsen waar een 'punteninleverpunt' is een mok laten maken. Een stadsmok dus. Bij aankoop vanaf 25 euro was'ie gratis. Ik stond 56 euro af te rekenen, dus ik dacht: dubbel kassa!

Ik zeg tegen de vrouw dat ik er dus twee mocht. Nee, zei de vrouw, want het was 1 mok per aankoop. "Dan reken ik toch eerst 28 euro af en daarna nog een keer 28 euro?! Twee aankopen, twee keer meer dan 25 euro, twee mokken! Toch?". Ja, maar ze had ze nu al op de kassa aangeslagen. "Dan haal er maar weer twee uit!". Ik werd een beetje boos, gelukkig koos de vrouwen eieren voor haar geld. En schoorvoetend werd er gezegd 'dat ik er dan nog maar eentje mocht pakken'. Maar dat beviel me niet. Het was me een beetje teveel 'als het zo moet'...

Vandaar dat ik tegen de dame zeg dat ik toch gewoon gelijk heb? "Als je zo kinderachtig wil zijn?!". Huh? Ik ben niet kinderachtig, ik doe haar juist een plezier. Nu hoeft ze maar een keer af te rekenen. Buiten dat doe ik haar ook nóg een plezier. Ik heb namelijk anderhalve seconde overwogen na het afrekenen en na het verkrijgen van de twee mokken om ze snoeihard tegen elkaar in 56 stukken te slaan. Ik kon me inhouden, deze keer nog wel...

"...ik weet niet precies waar we zijn, maar we zijn er!"

Aldus een van de monteurs die vanuit Nederland naar het nieuwe werk in Praag waren gereden...

...Dixi-land...

Na vier dagen durf ik me geen kennerT te noemen en al helemaal geen ervaringsdeskundige, maar ik zal toch eens een oordeel gaan vellen over Praag&Tsjechen. Ik kom namelijk vandaag terug uit Praag, nadat onder andere ik er een werkgerelateerde verhuizing heb mogen begeleiden. Een bloemlezing:

Het eerste wat me opviel, was dat sommige dingen wel heel erg goedkoop zijn in Tsjechië. Zo kost een halve liter bier in de buitenwijken 29 Zloties/Shekkels/Forint/Kudos (met een koers van 0,0375 maakt dat minder dan 1,20 in eypos) en midden in het centrum 39 van die pingels. Het eten was prima en relatief gezien nog goedkoper. Pizza, pasta en meer van die kraam kost gemiddeld 3 eckies, voorafjes en toetjes de helft.

Praag centrum is OK. Datgene wat ik er van heb meegekregen tenminste. Beetje veel meuk tussen de mooie gebouwen, beetje teveel met de pastelkleuren gesmeerd en een beetje veel gaten in de (kinderkopjes) bestrating. Af&toe nog een beetje erg communisme 1960. Maar dat kan ook zijn charmes hebben. Zo ben ik op een avond naar de betonnen kolos genaamd Strahov-stadium gelopen (ooit 220.000 plaatsen!) en dat is DDR-chique. Kan ik goed zien, zou er alleen niet naast willen wonen.

Mooiste plek die ik bezocht heb was het dak van het U Prince Hotel in het centrum. Op 6 hoog was het dakterras dat je een prachtig uitzicht bood over alle delen van de stad. En het eten was er ook nog eens prettig. Prima plek, zeer zeker aan te bevelen voor toekomstige Praag-gangers.

De mensen die ik heb ontmoet (en waar ik mee heb moeten werken) waren zozo, waarbij ik moet zeggen dat het in deze natuurlijk wel om de mindere goden ging. Ik bedoel: in Nederland waren het ook geen toppers op de vloer, maar hier was het daarnaast ook nog eens échte armoede. Brillen met een barst in de glazen, plakbandje eromheen, nauwelijks tanden in de mond. Ze maakten dan wel geen schrijffouten, maar dat kwam vooral omdat ze gewoonweg niet eens konden schrijven. En de mannen hebben allemaal die typische ‘Oostblokkerige’ gewichthefferskoppen. Van dat Boheemse geboefte, met die ogen zo dicht bij elkaar en zo’n moordenaarsblik.

Al met al krijgt het geheel van mij een zeseneenhalf. Maar dat kan ook goed komen omdat ik er (nog) niet genoeg van gezien heb. Het volk krijgt van mij vooralsnog een vijf. Iets te nors, iets te akelig en iets te, tja, te wat. Ik denk dat je daarvoor tussen de Tsjechen hebt moeten staan. Ook al was het maar vier dagen, dat heb ik nu wel al in de gaten. Om over die taal nog meer te zwijgen. Duidelijke geen-touw-kwestie. En het mooie is: wanneer ze merken dat je ze niet verstaat, gaan ze harder praten. Daarvoor liggen ze waarschijnlijk dicht bij Duitsland...

Ik weet als geen ander dat ik vele tekortkomingen heb. Veel kleine, maar ook enkele grote. Eentje uit de laatste categorie is dat ik, wanneer ik mensen/situaties kök ben, dat ook duidelijk laat merken. Ik kan best wel lang rustig blijven, maar wanneer ik iets of iemand meer dan zat ben, dan is het ook gewoon klaar. Gisteren was zo'n gevalletje waarbij én de mensen én de situatie me d'n babbelaer oéthonge! Ik ben gewoon geen mensenmens.

Vanwege een project ben ik de afgelopen dagen veel in de weer met eenzelfde groep mensen. Lange dagen (8-8), warm, alleen maar ontbijt, moe, niet al te leuke mensen. Dat gaat lang goed, maar gisteren was het even boem. Of beter gezegd: boem=ho. Na 13 uur samen in een (kleine) ruimte kreeg ik even een klassieke wegtrekker. Ik voelde hem aankomen, dus ik ben maar een blikje drinken uit de automaat gaan halen. Dat was voldoende om even letterlijk&figuurlijk af te koelen.

Maar na die 13 uur werken, gingen we met precies diezelfde mensen nog GEZELLIG een hapje eten. En nog voordat het voorgerecht geserveerd was, hoopten enkele mensen aan tafel al dat de rekening er bijna aan zat te komen. Ik had vooraf mijn twijfels, wilde eigenlijk niet meegaan, maar iets in me zei dat ik dat niet kon maken. Had ik nou maar gewoon naar dat duiveltje in me geluisterd, want ik vond het werkelijk um zum kotzen en dan heb ik het niet over het eten. Er werd me weer veelteveel over (het) werk gepraat en daar hou ik sowieso al niet van en al helemaal niet wanneer ik na drie dagen al een hele werkweek aan uren erop heb zitten.

Dus bij de zoveelste keer de grappige vraag of ik nog steeds écht geen biertje wilde drinken, reageerde ik iets te fel/lomp/geïrriteerd/kwaad/giftig. Mijn fout, weeddik. Maar ik had er even geen zin meer in. Dus ik ging voor de taktiek van de verschroeide aarde. Take no prisoners, just kill'm all. Even de zaken kraken, stelletje idioten. Daarna natuurlijk de sfeer van een overlijden waar niet eens een erfenis te verdelen viel, maar dat maakte me niet uit. Kon ik tenminste in alle rust mijn gebraden eend opeten. Vreemd genoeg wilde niemand meer een nagerecht en konden we zelfs zonder koffie/thee weer weg. Op naar morgen, op naar de laatste projectdag. Eens zien wat dat weer allemaal voor leuks gaat brengen...

Op de vloer bij 'ons' werken echt hele toffe mensen. Omdat het werk am laufenden Band natuurlijk te geestdodend is voor deze pientere types, vervelen ze zich vaak te pletter. En dus worden ze een beetje ballorig. Gaan ze dingen op de tafel kliederen. Zoals Wendy. Die wil iedereen die het leest wel even de groetjes doen. Lief toch?

Maar omdat 'De groetjes van Wendy' natuurlijk niet hippe shizzle manizzle is, moet er even iets toffers neergekalkt worden. En dus worden 'groetjes' natuurlijk 'greets'. Maar omdat bij de BrE3zAAh-ladies een S op het einde een Z wordt, is het eindproduct 'Greetz from wendy'. Met kleine 'w' inderdaad. Kringel eronder en klaar. Hahaha, die Wendy. Malle meid!

Vervolgens komt Erna aan die tafel te zitten. En Erna wil natuurlijk ook wat mensen de groeten doen. Maar Erna is niet zo behept met talent. Daarom zit ze waarschijnlijk ook achter die tafel, maar dat is een heel ander verhaal. Goed, Erna wil dus ook wat schrijven. Ze snapt echter niet helemaal wat Wendy nou bedoelde. 'Groetjes', ok. 'Greets', duidelijk. Maar WTF is 'Greet2'? Waarom begint ze niet gewoon bij '1' met nummeren? Die Wendy snapt er ook écht niets van.

En dus schrijft Erna met haar ronde lolly-handschrift er een zwierige groet onder. Zij zal de fout van Wendy wel even herstellen. Door natuurlijk haar eigen naam wél met een hoofdletter te schrijven. En aansluitend uiteraard te 'beginnen' met groetje nummer 1. Ze heet dan wel Erna, maar op deze manier komt ze wel mooi ervoor! (Jajajaja, die pak ik even mee). En vandaar dat een van de werktafels op de vloer tegenwoordig er zo uit ziet...

Ik weet niet of ze echt het zwaarst wegen, ze zijn er wel het moeilijkst vanaf te krijgen: de laatste loodjes. In mijn geval de laatste kilootjes. Ik ben op weg om de magische 89,99999 te gaan halen. Voor het eerst onder de 90, nou ja: volgens mij voor het eerst sinds mijn Eerste Heilige Communie... Al maanden hang ik rond de 94-95 kilo. Soms een uitschietertje naar beneden (93,2) en soms even de 96 aantikkend. Er komt niets bij, maar er gaat ook nauwelijks meer iets af.

De afgelopen weken ben ik ook niet meer zo streng voor mezelf. Op eetgebied that is. Af en toe gewoon weer wel een koekje bij de thee. Of een nougatje. Of een toffifee. Of twee. En op Werchter bakken/pakken friet, vette worst en dikke ballen. Op dat gebied niet meer zo streng. Maar ondertussen wél stevig blijven sporten. ‘Gewoon’ zes keer in de week op die crosstrainerT. Elke dag, behalve op zaterdag. Zelfs tijdens Werchter heb ik me daaraan gehouden. En juist dankzij dat ‘sporten’ kan ik me nu weer veroorloven om wat minder op te letten. Ik heb de balans gevonden en kom niet meer aan.

Maar ik val dus ook niet meer echt af. En eigenlijk wil ik voor de vakantie toch dat magische getal van ‘minder dan negentig’ gehaald hebben. Gewoon, omdat ik het (hopelijk) kan. Ik weet dat ik nu in staat ben om mijn gewicht al sinds oktober 2008 op een postieve (of juist negatieve?) manier te beïnvloeden. En geloof me, ik vind het (bijna) dagelijkse cross-ritueel nog elke keer ver-schrik-ke-lijk, maar het helpt gewoon wel.

Na deze week maar weer eens wat strenger zijn. Pizza en friet weer even overboord. Flink weer aan het water. Op jacht naar de schat. Dat van die communie hierboven was natuurlijk sterk overtrokken, maar ik kan het me echt niet meer heugen dat ik minder dan negentig heb gewogen. Iets eronder, en dan is het goed. Ik kan me overigens ook niet meer herinneren dat er ‘vroeger’ mensen tegen me zeiden dat het genoeg was met dat afvallen, dat ik nu genoeg ‘vermagerd’ (moehahaha) was. En dat heb ik de afgelopen tijd al een paar keer gehoord. Stelletje leugenaars!

Afgelopen week hebben we de vliegreis geboekt. Herstel: de vliegreizen. Amsterdam-Houston. Houston-Vegas. Vegas-Amsterdam. Helaas is het Amsterdam als vertrek en eindpunt geworden, en niet Düsseldorf. Dat had meerdere redenen. Allereerst de prijs (uiteraard). Verder is Amsterdam-Houston een directe vlucht. En terug is het Vegas-Houston-Amsterdam. 2 uur en dan 10 uur. Vind ik prettiger dan eerst 10 uur en dan 2 uur. En de derde reden om Amsterdam als uitvalsbasis te nemen is de vertrektijd.

Nu vliegen we namelijk om 10:10 uur. De Billig-Flüge van Düsseldorf waren allemaal vertrektijd 07:00 uur, of nog vroeger. Dat betekent om 05:00 uur inchecken, om 04:00 uur wegrijden en om 03:00 uur opstaan. Boeit mij niet heel erg veel, maar we reizen met zijn tweetjes en Vixen is niet zo van het hele vroege opstaan/helemaal niet slapen. Schiphol it is!

Omdat we nu iets na 08:00 uur mogen inchecken, hebben we besloten om een hotel in Amsterdam te nemen. Scheelt weer twee uur reizen en derhalve ook twee uur langer slapen. Vixen blij en daarmee dus ook ik blij. Viavia hoorden we dat het CitizenM hotel op Schiphol (waarschuwing: zeer trage site!) nogal handig was. Het ligt namelijk écht op Schiphol. Via een (overdekt) pad is het 300 meter naar de vertrekhal. En dat voor 89 eypo. Nog steeds goedkoper dan Düsseldorf, en uitgeslapen op reis. Bovendien begint onze vakantie op deze manier eigenlijk al een dag eerder. Keurig!

CitizenM is een uiterst simpel maar doeltreffend hotel. Het zijn eigenlijk een soort slaapcontainers. Beetje ruimteschipachtig. Kamer heeft alles, maar is erg ruimtebesparend ingericht. Ronde douchecabine, ronde wc-zuil, bed van muur tot muur en een raam dat uitkijkt op de landingsbaan. Geheel geluidsdicht, blinderingen voor de ramen voor donkerte in de nacht, grote tv met gratis films on demand, WiFi, moodlights en een dikke airco. Vet begin van de vakantie. Houston, we've had no problem!

"...because my English teacher is a fag!"

Aldus een Belgisch meisje als antwoord op de vraag hoe het komt dat zij zo sophisticated Engels praat...

...schaal 1:1...

Gisteren naar het ziekenhuis. Kaa-En-Ooh-arts. Zoals eerder gemeld waren mijn stem(band)problemen de laatste weken wel heel erg erg. Ik kon des avonds bijna niet meer praten, moest persen om er nog wat uit te krijgen en wanneer ik mensen aan de telefoon had was ik nauwelijks te verstaan. Dat moest maar eens verholpen worden.

De dokter had mijn dossier voor zich liggen (medisch geheim!), de door hem geïntroduceerde 'aanstaande dokter' keek ook even mee. Hé, hoe zit dat met dat medisch geheim? Ondertussen deed de echte dokter zijn mijnwerkerslamp op en ging hij me onderzoeken. Eerst het O-gedeelte. Plastic dopje erin en loeren maar. Ik dacht eerst dat ik op m'n donder zou krijgen voor decennia-lang wat-tip-gebruik, maar hij zei dat de gehoorgang er 'netjes en rustig' uit zag. Yes, ik kan door blijven pulken!

Daarna het N-gedeelte. Met een platbektang werden mijn neusgaten even op standje Magic Johnson gevouwen. Samen met de aanstaande dokter werd er in de gaatjes geloerd. 'Hmmm'. Dat klinkt niet goed wanneer twee mensen die lang gestudeerd hebben naar iets kijken en er alleen maar een Hmmm uit weten te krijgen. Hallo? Nou, de breuk van mijn neus die ik op de lagere school heb opgelopen had blijkbaar voor een erg scheef gegroeid neustussenschot gezorgd. En voor slijmvliesproblemen. En voor een neuspoliep. Allemaal niet gezond voor de stem, omdat ik daardoor voornamelijk via de mond ademhaalde. En dat wist ik (en mijn nabije omgeving ook).

De uitkomst van het K-onderzoek was dan ook weinig verrassend: ik had knobbeltjes op de stembanden. En die moesten eraf geschraapt worden. Die knobbeltjes werden overigens gevonden&bekeken met een lichtslang en een bijbehorend cameraatje die via mijn neus werden ingebracht. Waarom niet door die dikke pijp (genaamd mondopening) een paar centimeter lager? Daar heb je alle ruimte! Nee hoor, via het scheve neustussenschot, de poliep en het opgezette slijmvlies moest het hele Endemol-zaakje naar binnen worden gestouwd...

Ik mocht een afspraak gaan maken met de pré-opname. En dan mag ik nog een keer terugkomen voor een gesprek met de anesthesist. En dan over een maand of twee mag er aan de bandjes geschraapt gaan worden. Werkje van 10 minuten. Daarna twee/drie dagen stilzwijgen en 2/3 weken stemrust. Is te overzien. Maar daarna... Ademhalings-therapie en logopedie. Ik kan al 37 jaar ademen en al 36 jaar praten, maar blijkbaar niet goed (genoeg). En dat zal waarschijnlijk niet binnen 2/3 weken aangeleerd zijn...

Zondag waren Joris en ik de 'laatsten der Mokihanen' (zoals een ex-collega het altijd zei..). Stefan wilde/moest namelijk naar het FFF. En dat is in dit geval niet de Franse voetbalbond, maar het FreeFunkFestival. Daar pikte Joris ook nog even het ontbijt en een uurtje sfeerproeven van mee, want we vertrokken pas om 15:15 uur. Voor de laatste dag op naar de festivalweide in Werchter. De zon lachte ons, net als de eerste drie dagen, tegemoet. Totdat we een paar kilometer voor Werchter waren. Daar was het nacht! Een dikke hoosbui trok over ons heen (standje dubbel voor de ruitenwisser), maar toen we eenmaal geparkeerd hadden, was het weer 'gewoon' zonnig!

De eerste act van die dag die we zagen, waren Black Eyed Peas. Nou is het al niet helemaal mijn muziek en valt zoiets live bijna altijd tegen, maar dit was gewoon verschrikkelijk. Verschrikkelijk slecht gezongen/geschreeuwd. Verschrikkelijk gedaan. Wat een dom geneuzel. Na 5 eigen nummers werd er een DJ-meubel het podium opgerold en ging een van de Peas even een nummertje of 6 muziekjes draaien op het podium. Slechte zaak. Zo krijg je de mensen natuurlijk nooit mee, zeker wanneer er driekwart staat dat eigenlijk voor de metal komt die later die dag geprogrammeerd stond. Dikke onvoldoende. Verreweg het slechtste dat we deze editie van Werchter hebben gezien!

The Kaiser Chiefs daarentegen maakten veel goed. Heel veel goed. Ook geen favorieten van mij, maar op hun optreden was niets aan te merken. Hun frontman ging er volledig voor en wist het publiek goed te bereiken. Meer dan eens letterlijk, want de beveiligingsmannen hebben aardig wat meters gemaakt wanneer hij weer eens een wandeling richting/tussen het publiek ging maken. Enthousiasme dat oversloeg, want het publiek deed goed mee. Vantevoren meende ik niet zoveel werk te kennen van deze Britten, maar daar zat ik mis. Want buiten de hits kende ik toch ook genoeg ander repertoire. Schuld van de kroeg denk ik.

Na het eten werd de kost wat steviger. De industriële grootmachten van Nine Inch Nails kwamen twee uur lang beuken op het hoofdpodium. Afscheidstour. Na 20 jaar kappen ze er (live) mee. Van mij mogen ze. Ik ben best voor hard&heavy&snel, maar dit is duidelijk niet mijn bloedgroep. Industrial, ik heb er niets mee. Gelukkig stonden de mannen van Röyksopp even later in de tent geprogrammeerd en die bouwden er met tienduizend andere bliep&piep-fans een leuk feestje van. En ook al werden ze af en toe letterlijk overstemd door NiN, dat maakte de lol op en rond het podium er niet minder om.

De festival-afsluiting was in handen van Metallica. En dan weet je wat je krijgt. Allereerst natuurlijk een half uur extra wachten. Er loopt toch niemand weg. De wei stond vol en bleef vol. Het was de zoveelste keer dat ik ze zag. En evenzoveel keren was het gewoon erg goed. James en de zijnen hadden er zin in, ik zag zelfs af en toe een glimlach op hun gezichten verschijnen. Veel oud werk. Heel veel oud werk, en daar is iedere Metallica-liefhebber blij mee. Van de drie in mijn ogen beste albums (Kill, Ride, Master) werden de vetste tracks gespeeld met letterlijk en figuurlijk vuurwerk. Op zulke momenten snap ik nog steeds waarom de menkes van Metallica een van mijn favorieten zijn, het blijft gewoon heel erg goed, ondanks wat later prutswerk qua albums.

Tevreden liepen Joris en ik terug naar de parkeerplaats. Nog eenmaal langs de overvolle campings, nog eenmaal langs de naar pis meurende slootjes. Alle eet- en drankbonnen netjes op. Anderhalf uur later lag ik thuis in mijn bed. Ondanks de oordopjes had Metallica toch nog voor wat gezoem gezorgd. Een mooie aflsuiter van een mooi festival. Eens kijken wat RW 2010 gaat programmeren, want het wordt moeilijk om dit te evenaren!

Zaterdagmorgen tijd voor een uitgebreid ontbijt thuis, drie kwartier op de crosstrainerT (even die bult Werchter-frieten eruit zweten), aansluitend even dompelen in het zwembad en een uurtje wegdoezelen&opdrogen in de hangmat. We vertrokken die dag namelijk pas om twee uur des middags, want de eerste (in onze ogen) beluisterwaardigheden waren pas om half vijf aan de orde. Op dat tijdstip werd de broer van Sjaak Tebben (aka 'de kaasboer met de rode pet') verwacht: Limp Bizkit, met Fred Durst (aka 'de zanger met de rode pet').

Joris ging naar de zeer salonfähige Yeah Yeah Yeahs in de tent, Stefan en ik stonden klaar om Limp Bizkit uit te checken en eerlijk gezegd ook om ze een beetje uit te lachen. Fred met de pet, Wes Borland met zijn geverfde lichaam en noem alle cliché's maar op. Limp Bizkit, stelletje aanstellers. Een dikke 50 miljoen albums verkocht, poen opgezopen&opgespoten&opgesnoven en nu na 5 jaar weer aan het touren en niet eens nieuw materiaal hebben. Dat kon natuurlijk niks zijn.

Hoe mis konden we het hebben? Fred zong de sterren van de hemel, Wes scheurde zijn gitaar (en onze trommelvliezen) bijna middendoor en de ene na de andere knaller werd in een uur tijd over ons heen gestort. Dikke vinger naar alle critici, dit was gewoon heel erg goed. En toen ze na een uur uitgedampt waren, kon ik ze alleen maar dankbaar zijn dat ze de draak genaamd 'Behind Blue Eyes' niet eens nodig hadden gehad. 'It's all about the Nookie' en 'Break Stuff' hadden niets aan kracht ingeboet. Stefan en ik genoten met volle teugen, Joris was bij de YYY's weggelopen omdat hij niets hoorde door het gebeuk van Limp Bizkit...

Maar het hoogtepunt van de avond moest nog komen. Ik besloot namelijk om naar Grace Jones te gaan kijken. Had even (na Franz Ferdinand en Nick Cave) geen zin in nog meer serieuze gitaarmuziek van de Kings of Leon. Wat een toevalstreffer. Grace liet als een echte diva 45 minuten op zich wachten. Steeds meer mensen vertrokken, waardoor ik uiteindelijk voor aan het podium stond. En daar was de 61 jarige feeks. Ondersteund door een bataljon blazers en andere sessiemensen kwamen alle (disco)classics voorbij. No fillers, just killers!. Bij 'Pull up to the Bumper' stapte La Jones van het podium af en gaf de twee brede beveiligingsbavianen het teken om het hek open te zetten. Pardon? Mannetje of 25 klommen snel het podium op.

Ik stond echter aan de 'verkeerde' kant van het omgeklapte hek. Damnit, zo'n kans krijg ik nooit meer. Ik keek de Belg naast me aan en zei iets in de trant van 'ik help jou, jij helpt mij!'. Hij begreep het meteen en met zijn medewerking stond ik na 3 seconden aan de andere kant van het hek. En even later stond hij naast me. We keken waar we nu naar toe konden, maar daar kwamen al twee apen aangesneld. Ik zag me al gestrekt naar buiten gaan, maar in plaats van ons te hoeken, gaven ze ons een 'kontje' en werden we zo het podium opgeduwd. Te gek! Daar stond ik tegenover duizenden mensen in de tent op het podium. Om de chaos compleet te maken, werden de stroboscopen en het snipperkanon aangezet. En Grace bleef maar zingen. Ik weet dat die mensen er niet voor mij stonden, maar wat een ervaring!

De avond werd afgesloten met een weergaloze dj-set van 2ManyDJ's, de Belgische Soulwax-meneren. Alleen zij kunnen (en mogen) een mix maken waarbij (en ik citeer HUMO) 'de hits du jour worden afgewisseld met de vinnigste klassiekers'. Wie anders dan zij presteren het om Michael Jackson, Sepultura, AC/DC, Fame, Deadmau5 en Dizzee Rascal in een dansbare mix te knikkeren? En dat gelardeerd met videoclips gemaakt van niets anders dan de albumhoezen van de nummers die ze draaiden. Van het beter knipwerk op zijn 'Monthy Python's'. Onbegrijpelijk? Duidelijk eentje in de categorie 'hadjebijmoetenzijn'. Wij waren er. Het was goed!

De tweede dag Werchter begon voor ons om half drie. De eerste paar bands hadden we geskipt, White Lies waren degenen die ons naar België lokten. Ik had om twaalf uur de bus ingeleverd en aansluitend mijn eigen auto opgehaald bij de garage. De eerste dag duurde het nog tot aan de afslag Antwerpen voordat we ons verreden (ondanks twee (TWEE!) TomToms), nu ging het in Venlo zelf al fout. Gewoon afslag Maastricht missen en richting Eindhoven karren. Netjes!

Gelukkig waren we met zijn drietjes (Eva en Joris G. hadden alleen kaarten voor de donderdag) op tijd op het festivalterrein. Het weer was nog steeds uitstekend en het jeugdig enthousiasme van de White Lies werkte aanstekelijk. Tijdens het optreden van Amy McDonald (volgens een Belgische recensie 'Het Schotse antwoord op de vraag die niemand gesteld heeft') was het tijd voor een lekker hapje. We hadden alle tijd en zijn even lekker anderhalf uur aan de picknicktafels gaan zitten. Volgens Stefan en Joris was de Hoegaarden Rosé uitstekend op smaak&temperatuur.

Het begin van de avond werd ingeluid door Elbow. Wat een prachtige muziek, wat een sympathieke zanger en wat een mooi optreden. Ik had al een tijdje geleden een cd van Joris gekregen en daar eerlijk gezegd weinig naar geluisterd. Veel te weinig, want het optreden heeft me er eventjes aan herinnerd dat het toch wel erg mooi is wat deze meneer en zijn kameraden brengen. 'Perfect Weather to Fly' werd opgeluisterd door een ooievaar die boven het publiek zweefde (geen act, puur natuur) en dat maakte het allemaal nog mooier. Top-optreden!

Later op de avond volgden nog The Killers. Deze mannen komen uit Las Vegas, dus die weten hoe ze er een kermis&circus van moeten maken. En ook nu was alles compleet. Jasje met veren, dikke hits en een publiek dat er zin in had. Maar de echte kraker van de dag was toch wel Coldplay. Overtreffende trap. Op de paar duizend mensen na die in de tent bij Lady Gaga stonden, hadden ze het hele terrein in hun zak. Met 75.000 man werd er geklapt, gezongen, geschreeuwd en gezwegen.

Tijdens het optreden keek ik vanuit onze plaats even naar de barren aan de buitenzijde van het terrein. Er werd even niets verkocht, omdat iedereen naar de muziek aan het luisteren was. De light-versie (alleen fluisterzang en piano) van The Hardest Part roerde me tot tranen toe. Breekbaar. Schitterend. Maar ook de stadionknallers deden het fantastisch. De tientallen reuzenballonnen en de snippers die tot over de laatste rijen werden uitgespoten maakten de show compleet. Waardige afsluiter van de tweede dag. En dit was nog maar de helft!

Sinds donderdag staat er een aangepaste banner bovenaan de site. Werchter 2009. Donderdag tot en met zondag ben ik geweest, maar elke dag op&neer gereden. Liever een dik uur per enkele reis in de auto dan dat ik op een smettige camping moet slapen. Brrrrr! Maar wat een feest, wat een ongelooflijk mooie dingen heb ik gezien en vooral gehoord. Deze week een terugblik op het festival. Eens kijken of ik het nog allemaal weet te herinneren...

Op donderdag kwamen we met de gehuurde bus keurig op tijd aan. Eva, Joris G., Stefan, Joris A. en ik. Vanuit de airco smolten we bij aankomst bijna weg aan de bar waar de eerste drankjes (vele volgden) en de eerste frieten (vele volgden) werden genuttigd. Eagles of Death Metal kwamen op met Kool and the Gangs Ladies Night om dat vervolgens met een enorme gitaarpartij weg te slingeren en stevig beukend verder te gaan. De toon was gezet. Een paar uurtjes later nog een klein beetje Emiliana Torrini en iets meer Lily Allen meegepikt. Wel leuk, maar meer ook niet. Bij Fuck You was ik het roerend met Lily eens. Tijd voor wat te gaan eten. En vooral tijd voor Fleet Foxes!

Stefan en ik hadden ons vooraan genesteld in de tent voor deze mannen met de baarden. Achter ons stonden nog eens 20.000 mensen en dat was zelfs voor de band indrukwekkend. Ze waren zichtbaar onder de indruk, zeker toen bleek dat de hele tent alle nummers mee begon te zingen. Het werd bijna een aflevering van Nederland Zingt op zondagmorgen op tv. Terwijl het buiten dertig graden was en het binnen bijna kookte, werd er toch op zeer overtuigende wijze White Winter Hymnal loepzuiver over het publiek heen gesmeerd. Kerstmis, geruite overhemden, zweetdruppels. Het was fantastisch!

Na dit prachtige optreden voegde Eva zich bij ons (Fleet Foxes stond ondertussen in haar 'to buy-list' in haar gsm) om even te gaan swingen op de set van Laurent Garnier. Een Fransoos die, ehh tja, wat draait die eigenlijk? Bliepjes, beats en blazers. Jazz en deep house. Ik ben niet zo van de dj's, maar dit was goed. Live toeters erbij en vooral veel enthousiasme, zowel bij hem als publiek. Mooi dat ik de tent zie opgaan in het close harmony gebeuren van Fleet Foxes om anderhalf uur later het dak eraf te knallen bij Laurent Garnier ('die van de zonnebrand', volgens Joris A.).

Joris A. genoot ondertussen van Placebo op het hoofdpodium, waar ik het staartje van meepikte. Ik kon vooral zeggen dat het heel hard en heel zuiver klonk, de wei was bijzonder enthousiast en het applaus was lang&hard. Placebo werd opgevolgd door Oasis. Ooit was ik helemaal weg van Oasis. Ze maken waarschijnlijk nog steeds net zo'n mooie muziek, maar ik vind het nu 'wel aardig'. Ik kan alleen die twee Engelse zaadhoofden niet lijden, dus na drie kwartier booskijkerij en zingen met de handen in de jaszak geloofde ik het wel. Op naar Tiga dan maar. Daar ken ik vier nummers van en dat waren meteen de eerste vier van de set. Prima!

Na een frietje (met Hot Andalouse) klaar om met Stefan ons naar de voorste regionen van het hoofdpodium te begeven. Nog een keer ouderwets knallen&beuken met The Prodigy. Wat stond die zooi hard zeg. Normaal heb je wel eens bij een concert dat je je broekspijpen voelt wapperen. Dit was erger: ik had het gevoel dat mijn knieschijven aan het wapperen waren. Ik zag deze band in 1996 ook op Werchter en ik had het idee dat er sinds toen maar een noemenswaardig nummer bij hun setlist bij is gekomen. Nog nét geen vergane glorie, maar ze moeten nu wel gewoon maar eens kappen. En zeker met die domme podiumpraat van die geverfde negerT met zijn 'warriors!'.

Iets na drieën stapten we allen tevreden in het busje, om thuis snel het bed in te kruipen. Er wachtte mij nog drie festivaldagen, met hopelijk nog meer hoogtepunten van het niveau van Fleet Foxes en de sfeer van Laurent Garnier. Dag 1 was in elk geval zeer geslaagd en ik was blij dat ik voor alle dagen een kaartje had gekocht!

"...dat ik na drie happen nóg niet bij het nootje ben!"

Aldus Stefan die aangeeft hoe groot zijn droom-Toffifee moet zijn...

...en het zakt verder en verder...

Toen ik twee weken geleden een pakketje op de post ging doen bij het postkantoor, leek het wel of ik de postkantoorvestiging in Dnjepropetrovsk was binnengewandeld: de muren waren kaal, de balie waar ooit de Postbank zat was half afgebroken en de rekken waar de kaarten en aanverwante artikelen in stonden waren leeggehaald. Op een kartonnen bord stond "Wij gaan sluiten". Dat was wel duidelijk.

Ik mocht doorlopen naar de balie en daar zat de man die ik al zo lang ik bij het postkantoor kom (her)ken. Die met dat rossige haar en dat vlassige sikje. Die man is voor mij het postkantoor. Ik vroeg hem wat hij ging doen wanneer de tent definitief op slot ging. Niks. 33 jaar postkantoor was voor hem nog niet genoeg, maar ze wilden hem nergens. Hij duwde me nog wel een folder in de handen. Waar ik in de toekomst terecht kon. Bij de drogist, de tijdschriftenboer in de binnenstad en die bij de Plus. "Hier, vergeet je afleverbewijs niet!".

Dinsdag naar 'die bij de Plus'. Pakketje onder de arm en in de rij. Want er stond natuurlijk een rij. Bij het postkantoor was het ook altijd druk, die hadden meestal drie of vier mensen aan het werk. Hier stond er een meisje achter de bar. En die had er moeite mee. Met de drukte, maar ook met de druk. Vervelende vragen over pakketten naar het buitenland, een auto overschrijving en noem het maar allemaal op. "Waar blijft Chantal, want ik heb eigenlijk al pauze?!", kwaakte ze naar de balie van de winkel. Geen reactie. De mevrouw daar had het te druk met niets doen.

Toen de rij voor me was weggewerkt en ik eindelijk aan de beurt was en mijn pakket op de balie zette, kon ik het niet laten om een flauwe opmerking te maken. "Lekker druk hè? Gaat de tijd tenminste wel snel!". Ze begon meteen met haar klaagzang over lastige klanten "met hun domme vragen". Hoe zij dat dan maar eventjes allemaal moest weten. En waarom die mensen niet ergens anders naar toe konden gaan. Duhhuh en zo...

Ik stelde haar voor dat er misschien maar eens een groot gebouw moest worden neergezet waar je speciaal voor al deze moeilijke zaken terecht kon. Waar ze dan mensen lieten werken die er alles van af wisten. "Ja, dat zou wel mooi zijn inderdaad!". Ha, daar was Chantal al. Ik liep naar buiten en bij de auto aangekomen realiseerde ik me dat ik terug kon. Terug de rij in. Afleverbewijs vergeten...

Daar waar Vixen en ik afgelopen weekend nogal wat pech hadden met de combinatie van noodweer+slot+stroomuitval, daar had een van mijn collega's het nog nét ietsje erger. Allereerst verviel haar eerste vlucht in El Paso, waardoor ze zes uur moest wachten op de volgende mogelijkheid om naar Atlanta te vliegen. Uiteraard mist ze haar connecting flight naar Amsterdam en mag ze een nachtje in een airport-hotel doorbrengen.

Nou ja, een half nachtje, want om 05:15 mocht ze zich weer melden voor de volgende vlucht naar Amsterdam. Daar aangekomen bleek haar koffer niet mee te zijn gegaan. En waarschijnlijk nog in Atlanta was. Of in El Paso. Of ergens anders. Maar zelfs dat wisten ze niet zeker. Ik belde voor haar het vermiste-bagage-nummer. Ik kreeg te horen dat ze voor 100 eypo first needs mocht kopen. "Niet de bonnetjes kwijtraken", zei de dame aan de hulplijn van de KLM tegen mij. "Aha, dus niet zoals jullie haar koffer zijn kwijtgeraakt?!". Anders nog iets, mevrouw in het blauw?

De rest van de maandag en ook op dinsdag geen nieuws meer. Koffer was en bleef zoek. Even de KLM maar weer bellen. Of er nog meer kleding gekocht mocht worden. Second and third needs om het zo maar eens te zeggen. Ja, dat mocht, maar daar zat een maximum aan van 250 eypo. Jaja, ik weet het al van de bonnetjes! Snel kleding kopen en dan op naar Praag. Daar waar ik over twee weken ook even langs zal wippen. Maar er was iets mis met de reservering voor de vlucht naar Praag. En dus moest er gebeld en gechecked worden. Maar niet ingechecked. En dus werd de vlucht Amsterdam-Praag ook gemist. Slechts 5 uur later ging de volgende al...

Uiteindelijk net een telefoontje gekregen. Eindelijk in Praag aangekomen. Uitgeput in het hotel. Dat was allemaal goed gegaan. Alleen waren er nu problemen met de gsm. Ze kon wel bellen maar niet meer gebeld worden. Gelukkig zijn deze problemen nog overkomelijk. Ze komt namelijk uit Juarez in Mexico. En buiten de enorme bende-oorlogen in haar buurt vallen de mensen nu bij bosjes neer door de Mexicaanse varkenscholera en vliegende tering met tacohoest en tortillatyphus. Kun je best eens een paar vluchten en een koffertje voor missen!

Gisteren was het de laatste dag van juni en daarmee ook de laatste officiële dag van het contract dat mijn werkgeverT had met de logistieke dienstverlenerT. 'Wij' gaan weg bij 'hen'. Einde verhaal. Omdat ik (en collega Frank) er niet van hou om na tweeëneenhalf jaar de deur achter me dicht te trekken en zonder afscheid te vertrekken, zijn Frank en ik gisteren even een hapje gaan eten. Gauchos!

Met zijn vijven hebben we erg hard gelachen en een enorme bult spare-ribs gegeten. Je kon bijna een dinosaurus in elkaar zetten van het bottenbouwpakket dat er na de schranspartij op de tafel was achtergebleven. Ik heb weer eens ouderwets van het gegrilde vlees genoten. En van de schaele wazel die we aan de tafel hebben uitgekraamd. Mijn god, ik hoop maar dat de serveersters niet alles mee hebben gekregen, want dan worden we vandaag allemaal opgepakt!

Na afloop was het handen schudden en toen scheidden letterlijk onze wegen: op het marktplein in Breda liep ieder zijn eigen kant uit. Gelukkig werd er niet gezegd 'dat we contact zouden houden', want dat is onzin en dat weet iedereen. Ik heb al die tijd intensief met die mensen samen gewerkt, ik zag ze soms meer dan dat ik Vixen zag, maar het waren altijd 'mensen met wie ik werkte', niets meer, niets minder.

En op de weg terug (deze keer reed Frank), moest ik denken aan de bijna 100.000 kilometer die ik de afgelopen jaren van en naar Breda heb afgelegd. Het eerste jaar dagelijks en samen met Frank, het afgelopen jaar alleen. Dat zal ik in elk geval niet gaan missen, want dat begon me op het laatst een beetje d'n babbelaer uit te hangen. Nu maar hopen dat de nieuwe 'collega's' net zo leuk zijn. We wachten af. Vandaag naar België, voor de zoveelste nieuwe kennismaking...