Sinds kort heb ik persoonlijk een Nokia. Na jarenlang een Sony Ericsson-adept te zijn geweest heb ik nu dan een Nokia. Met een oplader met een klein plugje. Ik had van/voor mijn werk al een ouderwetserdere Nokia. En die heeft een oplader met een dik plugje. Zelfde merk, andere adapter. Idioten.

Omdat ik veel&vaak in de auto aan het bellen ben, heb ik onlangs maar eens een bluetooth gekocht. Kosten niets meer, dus voor minder dan twee tienen had ik een echte Nokia bluetooth met een echte Nokia-adapter. Eentje met een heel klein plugje. Dat is dus de derde Nokia-oplader die op dit moment in de keukenla ligt. Mafketels.

En naast die drie opladers van mij, ligt er ook nog de Sony Ericsson-oplader van Vixen in de la. Het is langzamerhand echt te gek voor woorden. En gelukkig zijn er mensen die wél wat te zeggen hebben die het ook van de belachelijke vinden. Een of andere eurocommissaris die ik niet ken (ik ken er geeneen overigens) heeft de moeite genomen om met een boete te dreigen, en ineens blijkt nu dat het wel kan.

Het vreemde aan het verhaaltje vind ik echter dat de eurocommissaris heel trots zegt dat er geen regelgeving nodig was, maar dat de producenten 'tot zelfregulering' bereid bleken. "Voor een liberaal is het ideaal als je iets zonder regelgeving voor elkaar kunt krijgen." Ja, er moest alleen wel even gedreigd worden met een dikke boete. Knuppel. Maar hoe het ook zij, eindelijk komen er universele opladers op de markt. Kan ik de rest tenminste in een keer wegknikkeren. Of was dát nou net niet de bedoeling van het geheel?

Net na de wolkbreuk van afgelopen zaterdag belt Vixen me op. Ze was bijna thuis na een autorit vanuit Apeldoorn die volledig begeleid was met zware neerslag en donkere wolken. Net als in een tekenfilm, waarbij je gevolgd wordt door zo'n 'eigen' regenbui. Bijna thuis, want in de straat voor de onze lagen twee stevige bomen over de weg. Omgeregend, want het waaide nauwelijks. "Bel me zometeen maar even om te vertellen of er bij ons achterom niets naar beneden is gekomen!'.

Na 15 minuten weer telefoon. Vixen. De deur ging niet meer open. Dat is wel eens eerder gebeurd, maar toen was het omdat de deur zo klemde door de zon die er de hele dag op had geschenen. Dat kon nu dus niet de reden zijn. Snel op de fiets gesprongen en naar huis gereden. Wat bleek: sleutel zat muurvast in het slot. Buiten het feit dat ik hem niet rondgedraaid kreeg, kreeg ik hem er ook met geen mogelijkheid meer uit. Toch een paar keer proberen en krak zei de sleutel. Grrrr!. 1888: mag ik van u de slotenspecialist? Die kon er gelukkig binnen 20 minuten zijn.

Tijdens die twintig minuten heb ik even gekeken of ik niet op een andere manier naar binnen kon. De achterdeur was ook op slot, boven zaten de rolluiken voor de ramen en het wc-raampje is te klein. Ik had de sleutels van mijn auto niet bij me en die auto stond voor de garagedeur. Misschien dat ik die deur net genoeg open zou krijgen dat ik naar binnen kon glippen. Vixen pakte de afstandbediening, maar er gebeurde niets. Was door het noodweer ook nog de stroom uitgevallen...

De slotenmeneer kwam met een busje vol gereedschap. Eerst de cylinder aan de voorkant helemaal uitgeboord, maar dat lukte niet. De deur was niet alleen 'gesloten' maar ook echt op slot en dat bleef zo, zelfs toen er geen cylinder meer in zat. Daarna de cylinder van een slot achterom uitgeboord. De buren van beide zijden waren ondertussen polshoogte komen nemen, omdat het geboor zo'n ontzettende teringherrie maakte. Attentie: buurtpreventie.

Na een klein half uur waren we eindelijk binnen. Eenmaal binnen moest nog tien minuten aan de voordeur gewerkt worden om die eindelijk open te krijgen. Dat lijkt me wat lang voor een bende Bulgaren, dus ik ga er maar vanuit dat we een redelijk veilige woning hebben. Of zij hebben betere trucs of beter materiaal en zijn wel zo binnen. Volgens slotenmeneer werd er in Venlo op dit moment nauwelijks ingebroken. Ja, door hemzelf in dit geval. En daar was ik uiteindelijk heel erg blij mee!

Aldus Stijn, die even op buienradar kijkt tijdens de enorme wolkbreuk...

Er zijn maar weinig albums waarvan ik werkelijk elk nummer goed vind. Wanneer dat wel al zo is, dan is dat bijna altijd iets tijdelijks. Zo vind ik nu bijvoorbeeld alle nummers van Roosbeef leuk, maar ik weet zeker dat dat album geen houdbaarheidsdatum van vijfentwintig jaar heeft. Animals van Pink Floyd is er eentje die ik he-le-maal goed vind. Staan ook maar 5 nummers op, duurt in totaal 3 kwartier maar is fantastisch.

Nou ben ik een enorme Pink Floyd liefhebber, dus de kans dat een van hun albums die 'compleet goed'-waarde van mij heeft is hoog. Ze hebben misschien wel betere albums gemaakt, maar daar staat dan af&toe een minder nummer op. Net als Led Zeppelin, Black Sabbath en recenter Spinvis ben ik weg van het meeste dat ze maken, maar staan er echte skip-nummers op hun albums. Nummers die ik echt verschrikkelijk vind.

Er zijn ook artiesten waar ik weinig tot niets mee heb, maar die dan 'toevallig' een album hebben dat helemaal klopt. Thriller van Michael Jackson is zo'n album. Ongeveer dezelfde lengte als Animals, alleen verdeeld over negen nummers. Het komt natuurlijk ook omdat ik pas 10 jaar was toen deze LP uitkwam en het mijn eerste 'eigen' muziek was. Ik hoorde in die tijd thuis vooral de muziek van mijn ouders (Harry Belafonte, Count Basie, Demis Roussos) en mijn broers en zus (Pink Floyd, Dead Kennedys, Beatles, Specials). Maar Michael was mijn 'ontdekking'.

Bijna alles wat erna van Michael Jackson uitkwam deed me weinig tot niets. Dat snapte ik zelfs op die leeftijd al. Maar Thriller blijft een apart verhaal. Thriller is mijn lagere schooltijd. Dat is de kermis in Tegelen. Dat zijn de autoritjes met Ben&Karel als we met Irene uit speelden. Dat is de klasse-fuif met sjips&drinke. En ondanks alle bagger die Michael aansluitend uitbracht en de puinhoop die hij van zijn leven en zijn gezicht maakte, wilde ik hem graag nog eens live zien. Gewoon, omdat hij Michael Jackson is. Of was. Want hij is dood. "Vroeger, toen Michael Jackson nog een negerT was" kan dus vervangen worden door "Vroeger, toen Michael Jackson nog leefde". Maakt Thriller denk ik nóg beterder.

Deze week even iets andere boodschappen gescoord. Normaal heb ik een vrij constant lijstje, zeker wat betreft broodbeleg. Vixen eet vooral oude kaas (al dan niet komijn), pindakaas met brokjes en af&toe een jammetje. Voor mij niet zo'n keuze: ik eet nauwelijks brood (ontbijten met havermout, tussen de middag fruit) en de zaterdagse broodjes worden met rookvlees of rosbief belegd. Heerlijk!

Nu zag ik echter in het vak naast de pindakaas ineens een herkenbaar logo staan: Speculoos! De eigenlijk net niet lekkere kroegkoekjes. Beetje de knakenvariant van Bastogne van Lu vond ik het altijd in mijn achter-de-bar-tijd bij de Locomotief. Maar omdat ze destijds met de kilo's tegelijk achter de bar stonden, heb ik er heel wat van weggemalen. Gewoon voor de net niet lekker. Maar het is wel een herkenbare smaak. En met die beroemde smaak hebben ze nu een broodbeleg gemaakt. Speculoospasta. 'Product van het jaar', stond erop. Zal wel 2008 zijn geweest en ik heb het weer eens volledig gemist. Maar toch: meenemen die kraam!

Dat was vooralsnog niet het enige dat er voor het eerst in mijn mandje neerdaalde. De afgelopen weken zag ik op de Duitse reclame weer eens een Toffifee-filmpje voorbijkomen. Die filmpjes zijn al sinds 1812 hetzelfde: in slowmotion zie je een nootje in een choco-kuipje vallen, om daarna dat kuipje vol te storten met caramel. Dikke bruine dop erop en klaar. De eindtune die al van vóór 1812 dateert eronder (Es steckt viel Spass in Toffifee!) en je hebt een gouden reclame.

Gevoed door die reclame en vanwege het feit dat ik continu de Duitse slogan door het huis liep te fluiten en te blèren (inclusief bewust foute tekst, Vixen weer giftig...) heb ik een doosje Toffifee meegenomen. Thuis netjes gewacht tot de avondthee, om daar de doos (die ook al sinds 1812 hetzelfde eruit ziet) voor Vixens neus neer te zetten. Eentje in mijn mond gestopt, en in een klap was ik weer 9 jaar oud en zat ik op de bank bij Stan&Roger...

Vandaag is het 4 jaar geleden dat het eerste stukje op dit weblog verscheen. Mooi mooi, ik doe het met plezier. Beetje verhaaltjes 'vertellen', beetje onzin verkopen, beetje neuzelen. Was altijd al een hobby van me, alleen gebeurt het nu ook geschreven. En niet alleen op deze website. Want gisteren heb ik de landelijke media gehaald met een grap van me!

In de auto op weg naar het werk hoorde ik maandagochtend op Radio1 een hele discussie over Twitter als nieuwsbron (n.a.v. het gebeuren in Iran). Ik dacht: eens kijken of ik ook een dikke hoax op kan zetten via dat geTwitter. Eenmaal op het werk aangekomen was ik 15 minuten later klaar met de Twitterpagina van VVV's ster-Jap Keisuke Honda. Enkele linkjes naar wat Japanse sites (krantje, weerbericht en meer van die onzin) en het feest kon beginnen.

Na wat berichtjes in het Engels (met af&toe een woordje Japans) over de verjaardag en de hond begon ik over een eventueel nieuw contract dat er aan zat te komen. Bladiebla, ik had ineens een paar mensen die me begonnen te volgen. Zoals iemand van een Ajax-fanpagina. Dat ging de goede kant uit. Gisteren voerde ik de spanning wat op en zei ik dat er een doorbraak aan zat te komen, om even later te vertellen dat er een doorbraak was! Pats:

Nadat Omroep Venlo bovenstaand bericht had geplaatst, ging het ineens erg snel: diverse voetbalfora hadden het bericht ook te pakken gekregen (het Twitter-acount had opeens 128 volgers, waaronder opvallend veel Ajacieden) en het stond op Fok en weet ik waar nog meer. Maar de slagroom op de vierjarige verjaardagstaart kwam met het plaatsen van de bericht in de landelijke (semi)serieuze media: Spitsnieuws pakte het bericht op!

Ik had in een van de berichten verteld dat er om 1700 uur (Amsterdamse tijd, middernacht Tokio-tijd) meer nieuws zou komen op de Twitter-pagina. Dat kwam er ook. Ik schreef dat het een dikke hoax was! "Hoax-recept: 1) Maak een twitter acount aan 2) Stuur wat vage tweets de wereld in 3) Wacht rustig het sneeuwbaleffect af. Hahahahahah, HOAX!". Ik veranderde alle foto's op de site in die van een lachende Bassie, en de grap was compleet. En buiten wat zure reacties van mensen die het niet konden waarderen, ben ik er erg trots op dat het me gelukt is. Zo simpel is het dus. Zo simpel ben ik dus.

Toen ik een dezer dagen even wat dood riet en de bijbehorende pluimen ging verwijderen, ben ik na een paar minuten maar opgehouden. Ik was blijkbaar bezig de habitat van enkele gevleugelde vrienden te vernielen. Er bleken namelijk tientallen hommels in het centrum van deze mijn sawgrass-struik te wonen. Geen akelige wespen, nee van die dikke donzige trage hommels. Rustig laten zitten. Net als de helft van de struik...

Liggend in de hangmat ben ik bezig de laatste (her)examenvragen door te nemen. Het is doodstil in de tuin. Totdat ik een paar boertjes hoor. Geen kleine agrariërs, maar andere boertjes. Oprispingen. Ik rol uit de mat en ga op onderzoek uit. Niets te zien, laat staan te horen natuurlijk. Totdat ik na een tijdje erachter kom dat er een kikker (of een pad) in een van de vijvertjes zit. Maar het is geen gekwaak van de kikker (of de pad) zoals je dat op tv ziet, het lijkt echt of de kikker (of de pad) te zwaar getafeld heeft en nu een beetje ruimte in zijn buik probeert te creëren. Bwaaarrp!

De buitenlamp springt aan. Dat betekent dat er waarschijnlijk weer de kat van iemand uit de buurt door onze tuin banjert en door de sensor is gevangen. Meestal schrikt die zo van het licht dat hij snel weg is. Maar het licht blijft aanspringen. Toch maar even kijken. Ik denk eerst dat ik een konijn door de tuin zie rollen, maar daar is het beest te traag voor. Het blijkt een stevige egel te zijn. Die vreet ongedierte, dus alvast bedankt voor het helpen.

Van Dons een tijdje geleden een vogelvoerverdeel-dingske gekregen. Zoals je vroeger netjes een netje met nootjes in de tuin hing, zo is er nu een stevige buis van gaas. Kunnen ook de wat grotere jongens aan gaan hangen. Dus naast de gebruikelijke mezen (pimpel&kool) ook vinken, roodborstjes en de laatste tijd zelfs twee spechten. Keurig. Sinds deze week is er echter nog een nootjesliefhebber bijgekomen: een eekhoorntje. Zelfs wanneer Vixen en ik buiten zijn, komt hij vliegensvlug aangesneld, loopt via de hangmatstandaard naar het voer en gaat daar ondersteboven nootjes zitten knagen.

Ik heb nooit iets gehad met een tuin, altijd gezegd dat ik er geen wilde. Ik heb ook nooit iets gehad met dieren. En misschien heeft het wel wat met ouder worden te maken, maar ik kan er nu meer&meer van genieten. Want buiten het feit dat ik nu lekker buiten kan zitten, met de bbq in de weer kan, af&toe een plons in het bad kan nemen en gewoon geniet van de rust en de ruimte, begint het hier langzaam op een dierentuin te lijken. En dat is toch best wel mooi!

Gisteren was er een open dag op het Fresh Park (de hippe naam voor de veiling), een informatiemiddag over de komende Floriade én een mogelijkheid om het Floriadeterrein daadwerkelijk te bezoeken. Omdat ik er vaak voorbijrijd maar nooit precies weet waar het nou allemaal gaat gebeuren, besloten Vixen en ik dan maar eens van de gelegenheid gebruik te maken en zelf een beetje rond te gaan kijken.

Dat rondkijken was in eerste instantie letterlijk te nemen: er stond een hijskraan die een 'uitkijkplateau' 35 meter de lucht in tilde. 20 stoeltjes erop vastgeschroefd en kijken maar. De hijskraan draaide 360 graden, dat noem ik nog eens rondkijken op niveau!

Aansluitend een rondje gelopen tussen de stands door met Floriade-info. Viel een beetje tegen. Er stond bijvoorbeeld ook een stand van het beveiligingsbedrijf, een of andere koelsystemenboer was plastic ballen aan het uitdelen en je kon er een aardbeitje, champignonnetje en een tomaatje proeven. En dan stond er ook nog eens Minsekinder op de achtergrond te blèren. Niets voor mij dus!

Daarna de bus in voor de rondleiding over het terrein zelf. 66 hectares, las ik in 't bukske. Vixen hoopte op een Japanse toer: met de bus het park door, af en toe eruit voor een Kodak-momentje en dan weer de bus in.

Helaas, het was gewoon anderhalf uur rondwandelen. Gelukkig een kundige gids, die de stomme vragen van de mensen uit de groep of niet beantwoordde of met een grap. Wat een stelletje zeveraars, zeikers, zanikers en zure zeurkoppen bij elkaar, die oude mensen. Bah.

"Wie gaat dat allemaal betalen?". "Wat gaat er eigenlijk allemaal met deze dingen gebeuren als het afgelopen is?". "Wel veel geld voor een paar maanden". Op een gegeven moment was ik het zat. Ik trok Vixen naar me toe en siste in haar oor dat een groot gedeelte de opening van de Floriade (april 2012) waarschijnlijk niet eens zou halen...

Aldus Vixen, op de vraag 'waar kun je in godsnaam zo'n broek kopen?'...

Deze keer was ik de vulling voor de wraps aan het maken, dus hoefde er maar snel op één pit gekookt te worden. Wok, beetje olie, (nep)gehakt, amandelen en rozijnen (zinvol geweld) en een kilo kruiden. Binnen een paar minuutjes klaar, beetje schudden en ondertussen de tafel dekken. Buiten de inhoud van de wok gaan er nog groenten, kaas en room op de wrap. En natuurlijk de jalapeños, de lekkere gesneden pepertjes. Heerlijk. Zuur&zout&scherp!

Omdat Vixen en ik de wrap 'live' aan tafel in elkaar knutselen, staat de dis vol met bakjes en schaaltjes. Overal een lepel in en pakken wat je lekker vindt. Het is dus eventjes een druk verkeer van handen die over en weer gaan. En dan gaat er wel eens wat mis. Ik (natuurlijk ik, hortige hork) trek het potje met pepers om. Niet een beetje gaat over de tafel, nee, alles. Gelukkig een nieuw potje, dus bommetjevol. Het vocht loopt over de tafel, zo over me heen.

Ik ken de grap van de tijgerbalsem aan de deurklink van het herentoilet smeren en de verhalen van mensen die zich in hun ogen wrijven na het snijden van de pepertjes. Allemaal verre van prettig, het schijnt dat dat nogal pijn doet. Maar dat waren altijd anderen. Nu was ikzelf dus het haasje. Of de lul, wat jullie willen. Want het werd erger...

Na het schelden en opruimen loop ik even naar boven om een andere broek aan te trekken. De inhoud van het potje is namelijk grotendeels in mijn schoot terecht gekomen. Ondertussen begint het een beetje te jeuken, even later is het vervelend en na 5 minuten is het niet meer uit te houden. Ik heb nog nooit een geslachtsziekte gehad, maar volgens mij moet dat zo voelen: mijn dobber staat in de hens!

Ik maak zelden of nooit 'reclame' voor een cd, maar nu heb ik er eentje die ik toch even onder de aandacht wil brengen. En omdat ik al jaren vrij veel achter loop wat betreft nieuwe muziek, kom ik nu ook weer met iets dat al meer dan een half jaar oud is. December 2008 kwam er namelijk een cd uit die ik pas twee weken geleden volledig hoorde. 'Ze willen wel je hond aaien, maar niet met je praten' van Roosbeef. Prachtig!

Eens in de zoveel maanden sluit ik mijn iPodje aan op de Apple van Joris. In een uurtje ga ik dan door zijn iTunes heen en doe ik me tegoed aan allerlei leuke nieuwe muziekjes. Veel ken ik niet, sommigen ken ik van naam. Omdat Joris wel een beetje weet waar ik van hou en wat ik wél ken, geeft hij bij sommige cd's een commentaartje. Positief ('zet er maar bij, vind je tof') of negatief ('niet doen, vind jij om te kotsen'). Ik luister natuurlijk. Eerst naar hem, dan naar de cd's zelf.

Elke cd krijgt van mij minimaal 40 minuten. Zoveel tijd heb ik namelijk nodig om naar mijn werk te fietsen. En dan zet ik een album aan/op en dat luister ik dan de hele fietstocht. Soms valt het tegen, maar dan moet ik het toch uitzitten. Zo bleken Cat Power, Bon Iver en Benny Sings tóch de moeite waard. En anderen halen de schifting niet en die kets ik op het werk aangekomen dan ook meteen van de iPod af. Zo simpel is het.

Twee weken geleden was Roosbeef aan de beurt. 'Spinvisachtig, maar dan een vrouw. Zeikerige stem, echt iets voor jou'. Aldus Joris' commentaar. En inderdaad! Fantastisch. Net als ik de eerste keer onder de indruk was van Spinvis, 16Horsepower en Chris Chameleon, was ik ook meteen helemaal weg van Roosbeef. In april was ze in Perron55, maar toen kende ik haar nog niet. En speelde VVV zijn kampioenswedstrijd. Op het ZPF een nieuwe kans. En tot die tijd kan ik dag in dag uit haar cd draaien!

Omdat er 3 bands die ik heel graag wil zien 'ontbreken' op het/de affiche van Rock Werchter, ben ik eventjes op zoek gegaan naar hun eigen tourdata. Razorlight gaat allerlei festivals af door heel Europa en Japan, Saybia doet even niks, maar met Keane had ik meer geluk. Die stonden namelijk gisteren in E-werk in Kölle! Ivo en ik waren erbij. En álles was goed, op een dingetje na...

Om 18:30 was Ivo klaar met kassa tellen en toen hij zijn na-het-werk-biertje op had, zijn we naar de Wok To Go gelopen. Als een stel kampeneurs hebben we deze maaltijd leunend op de motorkap van de auto naar binnen gewerkt. Om 19:00 uur de auto in, om 'n uurtje later op zoek te gaan naar een Parkplatz pal naast E-werk. Daar was plek zat: op het bewaakte terrein mochten we voor 3 eypo (keurig!) onze auto neerzetten. Ivo had ondertussen dorst gekregen.

Binnen in de zaal (iets kleiner dan 013) was het goed vol. Er was blijkbaar geen voorprogramma, dus tijd voor een kleine snack en een drankje in de Biergarten. Ook dit was weer allemaal prima voor elkaar bij onze Duitse vrienden: drank was 2,70 voor 0,33 liter, broodje worst voor Ivo en broodje Frikadelle voor mij waren samen 5 eypo en niks munten, bonnetjes, penningen, tokens. Neen, gewoon centjes betalen. Behalve op de toiletten. Die waren gratis. Maar wel brandschoon!

Om 20:30 ging het licht eventjes uit. Om vervolgens met flinke flitsen aan te gaan en 4 zeer energieke bandleden te laten zien. Het geluid was super, het publiek enthousiast, de zanger bijzonder goed bij stem. Een top-optreden! Stevige krakers werden afgewisseld met rustige nummers, af en toe een akoestisch stukje. Publiek deed goed mee, band had er zin in. Alles klopte&klapte. Fijn!

Maar ook bij dit concert gebeurde datgene wat me vaker overkomt. Zoals eerder bij 16Horsepower, Metallica, Slayer, Iron Maiden, Jayhawks en pasgeleden nog bij Novastar. Ik hoop vantevoren dat ze één bepaald liedje (in dit geval 'Nothing in my Way') gaan spelen. En ook deze keer had ik gewoon keihard pech. Maakte het optreden en de avond er niet minder om. Ivo en ik waren blij dat we gegaan waren, want het was gewoon te gek!

Zomerparkfeest 2009. Eind augustus is het zover. Mondjesmaat worden er 'namen' bekend gemaakt. Via de organisatie gaat er zo nu en dan een persbericht uit en dan is te lezen dat bijvoorbeeld Bertolf (stemmige pianopop), Dio & The Madd (rapper met een garageband), De Heideroosjes (punkrock), Kyteman’s Hiphop Orkest (hiphop/jazz/soul/bigband), Lucky Fonz III (singer/songwriter), André Manuel & De Ketterse Fanfare (“Springsteen uit de Achterhoek”), Roosbeef (eigenzinnige nederpop), De Staat (energieke rock) en Zwart Licht(hiphop)er aan staan te komen. Aan de opmerkingen tussen haakjes leest u dat ik ze ook maar van de ZPF-site heb getrokken.

Maar goed: de namen die nu bekend zijn, worden uiteindelijk bevestigd door de organisatie, omdat ze al op andere sites genoemd werden. Er zijn namelijk bands die heel erg trots hun komst naar het Julianapark op hun eigen site in het toerschema zetten, nog voordat de ZPF-organisatie het officieel bekend heeft gemaakt. Zo kwam ik Roosbeef tegen en meldde dat even bij Omroep Venlo. Vrije nieuwsgaring ofietsdergelijks...

Omdat ik hier op deze webzijde geen overzicht heb van de 'optredens' (ahum) die ik samen met Joris heb (we staan (bijna) elke koopzondag oud&ouderwets vinyl te draaien in de Locomotief), kan ik derhalve ook niet op die manier bekend maken dat Joris en ik ook geboekt zijn voor de 2009-editie van het ZPF. Dus doe ik het maar zo, door het expliciet in deze entry te noemen. Duidelijker kan ik het niet maken!

Wij mogen namelijk op de zaterdagmiddag de koffers vol met LP's meenemen (in dit geval voornamelijk de hippe hippie-meuk), om op die manier het optreden van 'Neerlands Grootste Hippie Met Eenmalige Hit' muzikaal te omlijsten. Zo, over primeurs gesproken. Over lekken naar de pers gesproken. Doe er je voordeel mee. Maar kom in elk geval die zaterdagmiddag even naar ons kijken en vooral luisteren in het park.

Terwijl voor velen de vakantie nog moet beginnen, zit hij er voor VVV al weer op. Mede vanwege het WK volgend jaar in Zuid-Afrika, moeten de competitie en het daaropvolgende play-off gebeuren snel klaar zijn. En dus wordt er vroeg begonnen: vandaag de eerste training, komende week de VVV zakenmanifestatie.

Tijdens die zakenmanifestatie wordt de selectie aan de pers voorgesteld, met speciale aandacht voor de nieuwelingen. Tot nu toe zijn er twee nauwelijks aansprekende namen aangetrokken (bankzitter bij Kowet en rond-de-duizend-weken-talent van Sittard) en is VVV bezig met een ervaren eredivisiekeeper. Maar om een of andere vage reden is er nog steeds niet getekend. Hopelijk wachten ze gewoon, zodat ze op die manifestatie tenminste één aansprekende naam kunnen voorstellen.

Verder werd het conceptprogramma voor de komende competitie bekendgemaakt. VVV begint met een zware uitwedstrijd tegen PSV. Daar valt weinig te halen, maar waarschijnlijk zijn alle (uit)wedstrijden zwaar. Kunnen de trainer en de spelers vast oefenen op de zinnen die zij in de microfoons vaker mogen herhalen: "Ja, de tegenstander was gewoon veel en veel sterker". "Dit zijn ook niet de wedstrijden waar we de punten moeten halen". "We werden op alle fronten overklast, maar dat was te verwachten". Mediatraining handboek, hoofdstuk 'Keihard Onderuit'...

A propos media: voor Omroep Venlo ziet het er zeer goed uit wat betreft VVV-verslaggeving. Met een beetje geluk (en een U-bocht constructie gecombineerd met wat geritsel links&rechts) mag/kan er dit seizoen uitgebreid verslag gedaan worden voor zowel radio als tv en daar ben ik heel erg blij mee. Want daar waar vorig seizoen eredivisie vanwege de regels en contracten maar mondjesmaat behandeld kon worden, daar wordt er nu (met een beetje geluk) meer aandacht dan ooit aan VVV besteed. En ik mag er aan meedoen!

Aldus Vixen, over de kwaliteit van de vissticks...

Toen ik een klein mensje was van een jaar of 4/5/6, moest ik wel eens naar de logopedist. Ik kan me daar weinig van herinneren. Wel dat ik een boek op mijn borstkast gelegd kreeg met daarop staand een smurfje. Dat pupke mocht niet omvallen tijdens het praten. Iets met buikademhaling. Ik scheen niet goed te ademen en mijn stem niet goed te gebruiken. En wanneer ik er niets aan zou doen zou ik er voor mijn veertigste serieus last van krijgen.

Een paar weken na mijn zevenendertigste verjaardag zit ik aan tafel bij de huisarts. Dat er toch maar eens door een KNO-arts naar mijn stembanden gekeken moet worden, want zo gaat het niet langer. Ik heb al sinds ik me heug een 'Joe Cocker meets Johnny Cash meets Tom Waits'-stem maar de laatste twee maanden wordt het erger en erger. Zelfs wanneer ik een dag nauwelijks heb gepraat (ja, die dagen bestaan), is mijn stem 's avonds bijna weg.

Ik verwacht dat de KNO-deskundige binnenkort snel klaar is. Knobbeltje/bultje/poliep. "Dat ding gaan we maar even vakkundig weghalen, m'neer Bremmers". Kwestie van minuten en klaar. Voor de arts dan, want voor mij begint dan de ellende. Met een beetje pech mag ik een paar weken nauwelijks praten, met als klap op de vuurpijl dat ik vijf tot zeven dagen helemaal niet mag praten. Pardon? PARDON? WATTE?

Kijk, ik ben thuis echt niet zo'n spraekbôks als in de kroeg en op de radio. Vixen is wel gek, maar niet zo gek. Ik kan daar wel de mafketel uithangen, maar dat valt thuis allemaal erg tegen. Of mee, zo je wilt. Maar om nou een week geen woord te zeggen, dat kan ik gewoonweg niet. Maar ik zal waarschijnlijk wel moeten. Begin juli krijg ik het te horen. En jullie ook...

Normaal ligt er alleen maar reclame op de mat. Deze keer zat er echter ook een brief bij. Gebeurt zelden. Ik krijg bijna nooit post. Of het moet geadresseerde reclame zijn. Maar nu was het een brief van het VGZ. Rits rats. Aanmaning. Pardon? Dikke vette letters: AANMANING. Ik lees de brief door en volgens hen had ik de premie van april nooit betaald. In de brief stonden woorden als 'per direct', 'boete' en 'deurwaarderskosten'. Kan niet, ik betaal via automatische overschrijving. En 'ontoereikend saldo' is iets uit de tijd dat ik nog StuFi kreeg.

Vervelende was dat ik mijn apparaatje om e.e.a. bij de bank te checken op het werk had liggen. Ook al wist ik zeker dat ik betaald had, ik wilde het graag even zelf zien. Dat kon dus pas de volgende ochtend. En er was dus ook gewoon betaald. Even bellen met mijn zorgverzekeraar. Hier hou ik namelijk niet van. Keuzemenu, stem op band, muziekje. Kom maar op, ik wil weten hoe het zit.

Ik weet dat de dame die ik aan de lijn krijg er zélf niets aan kan doen. Maar op dat moment vertegenwoordigt zij het VGZ. En ik ben niet tevreden, dus ik wil uitleg. Of ze me terug mocht bellen. Nee. Maar het kon wel even duren. Nou en. Of ik aan de lijn bleef. Ja. Ja? Ja! "Bedankt voor het wachten. We hebben inderdaad een foutje gemaakt, er is gewoon betaald.". Weet ik, daarvoor bel ik ook niet. Ik raak geïrriteerd. Zeg haar dat de toon van de brief me niet bevalt. Met dat gedreig. En dat 'uit onze administratie is gebleken'. Dan heb je je administratie niet op orde!

"Maar meneer, er staat toch dat u geen actie hoeft te ondernemen als u ondertussen al betaald heeft?". Luister, trut. Ik heb niet 'ondertussen' betaald, ik hád gewoon al betaald. "Ja, dan moet u de brief maar als niet geschreven beschouwen". Ik twijfelde even. Zou ik haar nu even verbaal door de hoorn trekken. Inclusief ziektes, lichaamsdelen en een verwijzing naar het vermeende beroep van haar moeder? En wanneer ze dan zou janken dat zíj er niets aan kon doen, kon ik me er mooi van af maken met haar eigen argument: "Och, dan moet u mijn woorden maar als niet gezegd beschouwen"...

Ik had al een paar dagen geleden gezien&gelezen dat het op 9 juni zo ver zou zijn, maar ik was het ondertussen al weer vergeten. Todat Ivo me gisterenochtend een sms stuurde. Dat ze er weer waren. En dat hij geduldig achter de theek stond te wachten. Met een koud glas bier, want ze moesten nat gehouden worden!

Ik meldde hem dat ik rond 17:30 uur in 't stedje zou zijn en ik er een paar mee zou nemen. Om vijf uur fietste ik op het werk weg. Tussen de buien door en met een stevige rugwind was ik eerder dan verwacht aan de toog bij Ivo. Eerst even naar de frietkraam. Ja, het klinkt raar. Maar omdat de enige echte bereider (die ze live voor je ogen schoonmaakt) sinds een paar jaar geen eigen kraam meer heeft, staat hij tijdens 'het seizoen' in de ingang van de Picardie zijn handel te drijven.

De prijs was alleszins redelijk: daar waar ik 3 eypo of hoger verwachtte, mocht ik slechts 'n tientje afscheuren. Voor vijf stuks that is, dus dat is geen prijs. Ik moest me inhouden om er niet stiekem eentje te snoepen, maar aangezien Ivo al die uren op mij had gewacht, konden die 20 minuten er bij mij ook nog wel bij. Om 18:00 was hij klaar, om 18:10 was de kassa geteld en om 18:11 zetten wij onze tanden in de allereerste Hollandse Nieuwe van jaargang 2009!

En ze waren goddelijk! Lekker vettig, lekker zout, lekker zacht. Dat er nog maar velen mogen volgen, de komende zeven/acht weken, want dan is het voorbij. Er zit een goede lijn in: eerst een paar weken asperges. Dan een paar weken haring. Allebei lekker, maar niet het hele jaar door. Daar hebben we sushi voor!

Vorig jaar kwam ik aan het begin van de zomer een van de mensen tegen die jarenlang stukjes had gescheven voor de Parkpraot, de dagelijkse festivalkrant die gedurende het Zomerparkfeest wordt uitgegeven. Hij stopte met zijn werkzaamheden als schrijver en ook een andere schrijver (die tevens redacteur was), moest noodgedwongen stoppen vanwege zijn baan als 'echte' journalist. Kortom: er werden mensen gezocht, of ik interesse had. Zeker!

En dus was ik een paar weken later onderdeel van een team vol enthousiaste fotografen, schrijvers en een redacteur. Taken waren goed verdeeld (voorbeschouwingen, tips, verslagen, foto's... iedereen zijn eigen deel) en dat leidde tot 4 prima krantjes, al zeg ik het zelf. Ik begreep van de oude leden dat er voorgaande jaren vaker tot diep in de nacht/vroeg in de ochtend nog aan de laatste stukjes was gewerkt. Dat was afgelopen jaar niet het geval: wanneer de laatste noten op het hoofdpodium werden gespeeld, was de krant nagenoeg af en kon hij naar de drukker.

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje. Of ik er weer deel uit wilde maken van het Parkpraot-team. Graag! Maar dat bleek niet voor iedereen het geval te zijn. Wederom waren er enkele teamleden die afscheid moesten nemen. Te weining tijd. Klinkt raar, maar het was een valide argument. Ze waren ondertussen betaalde schrijvers/redacteurs geworden, dus dit mocht gewoon niet meer. Jammer, maar leuk voor hen.

Morgen een eerste vergadering voor ZPF 2009. Eens even kijken hoe we de taken dit jaar kunnen verdelen. Wie gaat wat doen. Maar ook: is er misschien een mogelijkheid om het team uit te breiden? Ik heb al voorgesteld om een van de voormalige leden (tegenwoordig werkzaam bij het Lachblad) gewoon weer te laten schrijven. Andere/geen naam boven het artikel en klaar. Zou een goede oplossing zijn. Maar de kans dat hij het doet is klein. Vandaar mijn oproep. Misschien zijn er hier wel wat mensen die zich geroepen voelen om op welke manier dan ook een bijdrage te leveren aan de komende uitgaven van de Parkpraot? Aanbevelingen (ook als je denkt dat iemand anders het kan/wil/moet doen) graag in de reacties of naar info@lucasbremmers.nl

Dit weekend liep ik met Roy en UPS even naar het benefriet-concert (sic!) op de Maaskade. Daar aangekomen liep Nina met een dure dikke digitale camera om haar nek. Aangezien ik die trucjes ken (zelf de camera bedienen, dan kom je nooit zelf op de foto's) nam ik haar het toestel even af en zette ik haar op de plaat. Maar pas nadat ik haar even een halve meter naar links liet stappen. Er groeide namelijk een lantaarnpaal uit haar hoofd.

Ik gaf haar het toestel terug en vertelde Roy en UPS dat er een 'echte' term voor was. Voor die slechte compositie, waarbij het lijkt of er een lantaarnpaal/boom/plant uit je hoofd groeit op de foto. Op internet kwam ik bijvoorbeeld het volgende juweeltje tegen van een onbedoeld gewei:

Maar het is natuurlijk heel erg leuk dat ik weet dat er een officiële term voor is en dat ik heel veel fotografie-sites tegenkwam waar dit fenomeen besproken wordt en dat ik er zelfs voorbeeldfoto's van kan vinden. Maar ik heb nog nergens kunnen vinden hoe het nou eigenlijk écht heet!

Vandaar de opdracht voor jullie. Komop, het is maandag, het is rustig op school/werk/thuis. Jullie hebben allemaal niets beters te doen (anders zouden jullie niet op internet rondhangen en al helemaal niet op deze nonsens-site!), dus help me even. Hoe heet het boom-uit-je-hoofd-gebeuren? En wanneer het niet te vinden is (of de door mij gedachte term onverhoopt toch niet blijkt te bestaan), verzin zelf even een leuk iets...

Aldus Ivo op de vraag van Joris of er ook verzoekjes aan de carillon-speler in de Martinuskerk doorgegeven konden worden...

Het is natuurlijk heel erg simpel om te lachen om iemands achternaam. Ik moest er weer aan denken toen ik dhr. Baksteen weer eens voorbij zag komen bij het neergestorte vliegtuig van Air France. Lagge natuurlijk. Net als tandarts Beul in Panningen en de leraar Duits Frans Engels.

Een tijdje geleden had ik problemen met de service van een bedrijf en voor mijn klachten over de toko werd ik doorverwezen naar mevrouw Koekebakker. En een paar weken later had ik bij een andere tent waar ik niet tevreden was een afspraak met de heer Pannekoek. Ja, sorry, maar dan kun je mij wegdragen. Te flauw, maar ik ben daar gevoelig voor.

Nou ging ik gisteren even stemmen. Ik sta op mijn beurt te wachten, want er stond een nogal oudere meneer (zeventigplus) met de loep te klooien om de namen goed te kunnen lezen op het stemformulier. Hij was een paar minuten bezig en ik had al vier dropjes van het schaaltje genomen. Dit duurde wel heel erg lang. Toen de tragerik eindelijk zijn keuze had gemaakt, draaide hij zich om, tikte tegen zijn hoed en keek mij aan. "Die nummer 24 van het CDA mag met recht klootzak genoemd worden". Ook goedemiddag!

De stembusdames en ik keken elkaar verbaasd aan toen de man het pand verliet. Ik liep het hokje in, vouwde mijn formulier open en liet mijn ogen over lijst 1 glijden. Op nummer 24 stond hij. En inderdaad, die ouwe had niet alleen gelijk, hij had ook humor. Op die plek stond namelijk niemand minder dan A.M.M. Kolodziejak. Moehahahaha...

Vandaag is het precies twintig jaar geleden dat er geprotesteerd werd op het Plein van de Hemelse Vrede in China. Ik weet nog dat er destijds op het Thomascollege veel aandacht aan werd besteed. Vooral de leraren geschiedenis waren er veel&vaak over bezig. Het communisme wankelde dat jaar, vooral toen de Muur omkletterde in november van dat jaar.

Het waren destijds studentenprotesten die meer dan een miljoen mensen op de been brachten. Maar dat is relatief gezien hetzelfde als er hier in Nederland 15.000 mensen meeliepen in een protestmars, dus dat valt eigenlijk een beetje tegen. Maar van al die miljoen protesterenden (protestanten?) is er eentje heel beroemd geworden. Tank Man:

Gewapend met een plastic markttasje en een enorme dosis lef (lees: doodsverachting en zelfmoordzin) ging hij even voor de tanks staan. Tanks naar links, hij er weer voor staan. Tanks naar rechts, hij er weer voor staan. Het Chinese leger wist waarschijnlijk dat de wereld mee aan het kijken was, dus hij werd niet ter plekke doorboord door een raket.

Waarschijnlijk gefolterd en in een Chinese kerker geflikkerd om daar rauwe hond en lauwe pis als eten en drinken te krijgen, maar hij ging wel de wereld over. Dood of niet, er is officieel nooit meer iets van hem vernomen. Al schijnen er ook verhalen te zijn dat hij gered is. Hij kan zich de komende tijd echter niet melden via Chinese Facebook of Chinese Twitter, want die hebben de commies maar even geblokt de komende dagen. Vanwege het jubileum zeg maar.

Ik zie op tv regelmatig een ouder echtpaar door het bos lopen. Ondertussen hoor je allemaal mensen het woord 'stemmen' fluisteren. Hahaha, ze horen stemmen omdat ze moeten stemmen. Europese verkiezingen, weetuwel. Morgen mogen we weer eens. "Vergeet niet uw identiteitsbewijs mee te nemen". Hoe kun je dat nou vergeten? Dat moeten we toch altijd bij ons hebben? Maar daar gaat het hier niet om.

Stemmen. Ik ga altijd. Provinciale Staten, gemeenteraad, ik doe altijd mee. Ik ben volgens mij een van die 3,4% die met de waterschappen gestemd heeft. En dat ging ook nog eens via de post. De ene stemt bij X-factor, de andere bij echte verkiezingen. Ook al ben ik nu bijna op het punt dat ik me afvraag waarom en vooral waarvoor ik het doe. Zal wel met de opvoeding te maken hebben. Mijn vader (1931-2003) was er nogal stellig in. Zeldzaam kwaad was hij toen een van mijn broers net iets te provocerend z'n stembewijs verscheurde. Ook een keuze.

Maar goed, ik heb maar weer eens de StemwijzerT ingevuld. Gewoon voor de smaak. Ik moet toch een beetje weten waar het over gaat. Ik weet het, zo'n stemwijzer is ook niet alles. 'Oneens' is een vaag begrip. Stelling is bijvoorbeeld '50 miljoen naar ontwikkelingshulp', ik vind 0 miljoen en vul 'oneens' in. Brengt me bij de SP, die ook 'oneens' is, maar wel omdat zij 100 miljoen willen. Zum Beispiel. Dus ik tel alleen de 'eenzen', maar dat waren er erg weinig deze keer. En nou weet ik het helemaal niet meer.

Ziet u die vriendelijke meneer hier links? Hij is lijsttrekker van de partij waar ik op moet stemmen. Sympathiek hoofd, is het niet. In eerste instantie dacht ik eerlijk gezegd dat het Wubbo Ockels was. Maar hij is het niet. Het is namelijk Düzgün Yildirim van de Solidara partij. Volgens de Stemwijzer mijn partij, maar wanneer ik de eerste 3 regels van de site lees haak ik al af. Solidara is een partij voor sociaal progressieve mensen. Belangrijke begrippen voor Solidara zijn democratie en integriteit, eerlijke kansen voor iedereen, solidariteit, medemenselijkheid, duurzaamheid en dierenwelzijn. Vooral die laatste 2 zijn juist alles waar ik niet voor ga stemmen.

Misschien moet ik maar gewoon niet meer gaan stemmen. Of misschien moet ik maar gewoon niet meer die stemwijzer invullen. Ik zal vandaag eens even wat partijpuntjes her&der doorlezen. En dan maar eens op zoek naar de stemkaarten. Maar goed dat het oud papier pas aanstaande zaterdag komt. Mijn vader zou me een draai om mijn oren hebben gegeven.

Omdat het nogal lekker weer was gisteren, ben ik weinig binnen geweest. Lekker in de eigen tuin (zwembadje, krantje, hangmat, VI) en aansluitend naar het terras en naar het stadsstrand. Geen radio aan gehad, geen tv gezien en niet achter internet gezeten. Totdat ik des avonds even mijn 'rondje langs de velden' on the internets maakte...

En daar kwam ik op diverse sites het stuk tegen over het vermiste vliegtuig van Air France (en daarmee bedoel ik niet de luchtvaartmaatschappij van meneer Bauer). Vertrokken vanaf Rio de Janeiro op weg naar Parijs en ineens van de radar verdwenen. Huh? Ik zie die mannen al aan het scherm zitten in de verkeerstoren. Beetje verveeld naar al die stippen kijkend, bliep, bliep, bliep,...,....,.... "Hè, was daar boven de Atlantische Oceaan zojuist niet nog een extra stippie?".

228 mensen poter. Weg, van de aardbodem verdwenen. Kan natuurlijk niet, dus waarschijnlijk onder het water verdwenen. Het enige rare vind ik dat niemand precies weet waar het vliegtuig is gebleven. "De zoektocht naar het toestel, een Airbus A330-200 uit 2005, wordt bemoeilijkt door onduidelijkheid over de rampplek. Het vliegtuig vloog ten tijde van de crash boven een gedeelte van de oceaan waar radarsystemen geen bereik hebben.".

Hallo, we zetten mensen op de maan, landen op Mars, hebben telescopen die lichtjaren ver kunnen kijken, we kunnen overal met satelliet-telefoons bellen, maar er zijn nog blijkbaar plekken waar vliegtuigen 'eventjes niet te volgen zijn'. Het lijkt wel een aflevering van Lost: door wat vage oorzaken weten ze daar ook niet precies waar een vliegtuig is neergestort. Met 6 seizoenen kijkplezier als gevolg. Ik denk alleen dat deze 228 mensen echt pech hebben. Ooh ja, er zat 1 Nederlander in het toestel. Dat moet er altijd bij in de Nederlandsche pers...

Gisteravond met z'n zevenen naar Ilse de Lange in D'n Doolhof in Tegelen. Eerst op de fiets er naar toe met z'n vijven en daar voelde ik al enige nattigheid. In mijn neus en ogen welteverstaan. Ik weet uit ervaring dat ik de week rond mijn verjaardag altijd de lul ben wat betreft de hooikoorts. De hooikoortsberichten waren uiterst verontrustend en het kleine fietsritje door bebost gebied hielp goed mee aan de niesexplosies.

Eenmaal in Tegelen aangekomen liepen we de poorten van het overdekte openluchttheater in en werd het zo mogelijk nog erger. Tomba en Roy proestten gezellig mee, we leken wel een fanfare. Dit kon wel eens een lange avond worden. Gelukkig had ik uit voorzorg alvast mijn lenzen uitgedaan, want de tranen biggelden over mijn wangen. Ilse was nog niet eens begonnen en ik was al aangedaan!

Het concert en het geluid waren prima. Met prima doe ik haar eigenlijk tekort. Meer dan dat: het was gewoon uitstekend. Ik vind de muziek van Ilse leuk en haarzelf een stuk leuker, maar gisteren moest ik het met de muziek doen: want buiten mijn vertroebelde blik en mijn beperkte zicht (natuurlijk bleven een paar domme Tegelsen gewoon staan terwijl iedereen netjes ging zitten) zag ze er ook gewoon niet denderend uit.

Al met al een prima avond: muziek goed, gezelschap goed, friet goed (zout), snacks prima en een hoop gelachen. Alleen dat gesnotter en gehuil van mezelf was wel heel erg vermoeiend. In bed ben ik na 5 minuten opgehouden met het proberen om mijn ogen uit hun kassen te wrijven. Daarvan kreeg ik vanochtend de rekening gepresenteerd: er moesten bijna een beitel en een slijptol aan te pas komen om de zaak open te kraken. Gelukkig gaat het dinsdag regenen!