Aldus Vixen, op de vraag 'wat er nou eigenlijk voorbijkomt op het stadsstrand?'...

Mijn moeder is meer dan 45 jaar geleden getrouwd. Een van de cadeaus (naast mijn lollige vader natuurlijk) was een pannenset. Merk: Sola. Model: Elite. Was er toch nog iets elitairs aan het gezin in die tijd! Vijfenveertig jaar later moet mijn moeder het ondertussen zonder mijn vader doen, maar de pannenset is er nog steeds.

Vixen en ik zijn niet getrouwd, maar waren wel toe aan een nieuwe pannenset. Toen ik voorbij de Sola-outlet liep en ik zag dat Sola nog steeds hetzelfde modelletje had en dat het deze keer ook nog eens in de superspeciale extralage megaprijspakkerrrrrr aanbieding was, maakte dat de keuze natuurlijk alleen maar aantrekkelijker en eenvoudiger.

Sinds deze week hebben we thuis dus dezelfde set als die er vroeger bij 'ons thuis' was. En het grappige is dat de pannen er niet alleen maar nagenoen hetzelfde uitzien, maar dat ze ook nog steeds hetzelfde klinken! Toen ik de deksels op de pannen deed tijdens het uitpakken/wegzetten, herkende ik het geluid direct.

Mijn moeder vertelde me dat de pannen destijds 'zeker door een man' waren ontworpen. Volgens haar zat er een randje aan de deksel wat je niet goed schoon kon maken. Bij de nieuwe pannen is dat veranderd. Voortschrijdend inzicht, dat mag ook wel met 45 jaar ervaring. Eens kijken of die pannen van ons het ook tot minimaal mijn tweeëntachtigste verjaardag volhouden. Dat moet ik zelf maar eens eerst zien te halen...

"Zet er wel even bij dat mijn pan beslagen is!". Bij deze, mam.

Het lijkt wel supermarktenweek hier op mijn site. Eerst de jokers van Appie, dan de Lidl-machine en vandaag een volgend stukje over de voorraadschuur. Klein leed deze keer. Want een of andere koekwaus heeft in al zijn wijsheid besloten om even een kleine verandering aan te brengen. Assortimentswijziging heet zoiets in mooie woorden...

Enkele maanden geleden berichtte ik hier al dat ik een herherherherontdekking had gedaan. De doosjes met rozijnen waren terug van eigenlijk nooit echt weggeweest. Elke dag stopte ik een doosje in mijn broekzak en dat vergat ik dan meestal de eerste paar uren. Totdat het karton in m'n been prikte en dan werd ik er even aan herinnerd. Hap-slik-weg-klaar.

Gelukkig heb ik nog een paar zakken staan, want het is binnenkort dus uit met de rozijnenpret! In elk geval met de echte rozijnenpret, want ik ga me natuurlijk niet vertonen met die nep-meuk van de Hema, Zonnatura of het huismerk van de Albert Heijn. Voor een keer zou dat niet erg zijn, maar jullie zuipen toch ook niet dagelijks Schultenbrau of eten alleen maar Kimonootjes? Het echte werk, daar gaat het om.

Het valt me op dat er nog maar weinig aan de deur gebedeld wordt. Ik heb al heel erg lang niemand meer aan de deur gehad voor een kleine bijdrage voor de hartstichting, nierstichting, gehandicaptensport of weet ik wat voor fonds. Heel af en toe komt men wat verkopen. Potgrond, wafels, kalender. De laatste die voorbijkwam in die serie was de scouting. Daar kon ik te dure plantjes kopen om de clubkas te spekken, wat ik natuurlijk meteen heb gedaan. Modelburger.

Er zijn landen waar ze andere manieren hebben om poen te sleuren voor het goede doel. Toen ik in Barcelona nog wel eens boodschappen deed bij de Alcampo, had men daar een vrij handig systeem: bij de kassa hingen allerlei kaartjes. Zoals bij 'ons' van die telefoonkaarten hangen. Alleen waren het daar kaartjes met een goed doel erop. Er hingen wel 25 verschillende. Wanneer je zo'n kaartje bij je boodschappen legde, werd dat door de scan getrokken en doneerde je een eypo aan het door jou gekozen goede doel. Prima systeem.

Deze week zag ik bij een andere buitenlandse supermarkt weer een ander snufje. De Lidl doet namelijk ook een duit in het zakje. Nou, eigenlijk geeft de Lidl haar klanten de mogelijkheid om een duit in andermans zakje te doen. Er zijn bij 'mijn' Duitse Lidl in Kaldenkirchen namelijk twee nieuwe legeflessenautomaten geplaatst, met een twee knoppen:

Eén knopje voor een statiegeld-bonnetje, een ander knopje om het bedrag aan een of ander goed doel over te maken. Ik geloof dat het deze keer iets met zieke blinde wezen met een been was of iets dergelijks. Kan mij die 1,50 schelen. Dus druk ik op de Spende-Knopf. Komt er alsnog een bonnetje uit. Met daarop een welgemeend dankjewel. En de uitleg dat ik dit bonnetje kon overleggen aan het Finanzamt. Voor mijn belastingaangifte...

Afgelopen zaterdagochtend even naar de Appie om snel wat rosbief te scoren. Buiten stond een reclamebord om de huidige actie even onder de aandacht te brengen. Het is namelijk jokertijd bij AH en je mag zelfs op dingen die al in de aanbieding zijn nog een joker plakken. Korting op korting derhalve. En alle jokers juichen in de tv-reclame.

Die tv-reclame is al van vorig jaar. Op zich maakt dat niets uit, maar nu is er een detail dat het vermelden waard is: in het reclamefilmpje speelt een fles Pepsi de hoofdrol. Alleen is er bij Albert Heijn al een tijdje geen Pepsi meer te krijgen, omdat er ruzie is met Vrumona. En die 'zijn van' Pepsi. En zolang de ruzie voortduurt, is er geen Pepsi te koop bij Appie...

Maar goed, die 'fout' is niet te voorspellen. Een andere fout echter wel: op het reclamebord staat dat de Hamka's in de aanbieding zijn. Van 0,92 voor 0,74. Goed. En met een 10%-joker slechts 0,64. Sorry? Ik ben misschien geen rekenwonder, maar 10% korting op 0,74 euro is géén duppie. Zelfs 10% van de originele prijs is geen 10 cent. En volgens mij staat er toch écht 10 procent en niet 10 cent korting!

Toen ik binnen even de opmerking maakte tegen de bedrijfs-lijer, merkte ik dat hij na anderhalve zin van mij de draad al volledig kwijt was. Daarna nog even bij de bliep-miep geprobeerd om uit te leggen dat het echt niet klopte, maar dat was tegen beter weten in. "U was wel erg vroeg wakker he meneer?!". Ja, dat klopt, maar wat heeft dat er mee te maken? Alsof die reclame minder fout was wanneer ik later was opgestaan?

Nog geen drie weken geleden schreef ik dat ik het nog wel een tijdje zou gaan duren voordat ik een flipperkast zou hebben. Dat was geen leugen, want nog geen drie weken is eigenlijk best nog wel een hele tijd, toch? Sinds dit weekend is het namelijk zo ver: ik ben de trotse eigenaar van een echte dikke Gottlieb-kast. Het is de Gottlieb-Premier Stargate, gebaseerd op de gelijknamige Kilmer/Spader-film.

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van PH. Hij vroeg me of ik nog steeds een flipperkast zocht. Omdat ik hem even om advies had gevraagd vanwege de richtprijs voor de Nintendo-kast, wist hij dat ik er een beetje mee bezig was. Hij had zelf namelijk een Stargate in de aanbieding en hij had wilde zelf een andere kopen. Maar dan moest hij deze snel kwijt. Ik was natuurlijk een gewillig slachtoffer.

Zaterdag zou hij rond 1600 uur geleverd worden. Dat werd bijna 1800 uur, en ik zat al op hete kolen omdat er een fietstochtje van de spaarkas was. Ik zou al met de auto 'achterop' komen, maar dit werd wel erg laat. Kast geplaatst, even getest en meteen weg. Die avond was ik te laat thuis om nog te spelen, dus zondagmorgen heb ik de eerste spelletjes gespeeld. Heerlijk, ik zat er meteen helemaal in.

Op zondagmiddag was er echter een verjaardagsfeest waar we naar toe gingen, en waar we tot na het eten bleven hangen. En het was ook nog eens te mooi weer om binnen te spelen, dus ik heb er tot nu toe nog weinig van kunnen genieten. Maar dat gaat de komende tijd helemaal goedkomen. Eens even die high-scores kraken! Gelukkig heb ik zelf de sleutels, anders was ik niet alleen aan de kast geld kwijtgeweest, maar hadden de credits mij een fortuin gekost...

Aldus Matje, die vond dat de bediening nogal traag ging bij 'Jagersrust'...

Terwijl de Maasboulevard nog een paar jaar op zich laat wachten, wordt vandaag het stadsstrand in Venlo geopend. Na een jaar afwezigheid (een of ander ondernemers-akkefietje met inmenging van het Bureau Eerlijke Mededinging) is er in 2009 weer een grote-mensen-zandbak aan het einde van de Maaskade. Of aan het begin, als je vanuit de noordkant komt.

In tegenstelling tot andere jaren wordt het niet alleen maar door de Q4-goegemeente geregeld, maar bemoeit de Locomotief er zich nu actief mee. En volgens de laatste berichten zijn de problemen van afgelopen jaar met andere horeca-zaken voldoende afgekaart en juridisch dichtgetimmerd, dus er kan gestrand worden.

Wordt een lastige keuze voor mij wanneer het goed weer wordt: ik zit graag/vaak/lang op het terras. Liefst bij de Locomotief, liefst op de betere scanpositie. Met een knooppunt van 5 wegen voor de deur is er altijd genoeg aanvoer van 'bekijkenswaardig materiaal' en bijna ongelukken. En wanneer het geen denderend weer is, is de stap naar binnen gauw gemaakt.

Maar ik loop ook graag met de slippers door het strandzand. Ook al kun je niet in de Maas zwemmen (kan wel, maar dan verwacht ik binnen een week een nieuwe variant van het HxNx-virus), het geeft wel echt een strandgevoel. Vooral als je de slippers even uitdoet en lekker met je blote poten door het zand loopt. Lekker loungemuziekje op de achtergrond en klaar.

Alleen is daar natuurlijk een stuk minder te kijken. Keuzes, keuzes. En dan ga ik dit weekend ook nog een nieuw speeltje kopen, waar ik ook de nodige tijd bij/achter door zal brengen. Maar daarover maandag meer!

Sinds een paar jaar is er een trendje merkbaar om sommige dingen uit te spreken in de eigen taal. Of iets wat daar voor door moet gaan. Zo werd Peking heel hip Bejing, Bombay werd Mumbay en meer van die kraam. Men doet maar.

Maar ik zeg nog steeds Peking en Bombay, net als ik Parijs zeg. Ik ben wel inconsequent, want ik noem het wel Kölle i.p.v. Keulen maar daar tegenover weer wel Berlijn en niet Berlin. Gewoon zoals het me uitkomt. De Duitsers zelf komen prachtig met Venedig, Rom und Mailand. Netjes!

Over Duitsers gesproken: in de tijd dat ik op zaterdag nog stond af te wassen bij Prins Hendrik, was het altijd keffen om de Duitsers die nog graag wat kruhhh-puhhhk bij de saté wilden. Aangezien O-Umlaut soms als OE geschreven wordt, is kroepoek natuurlijk een prachtig woord. Net als Ruhhhrmond.

Omgedraaid hebben Nederlanders het over OE wanneer er UHH gezegd moet worden bij Duitse woorden. Zo wist de gehele Nederlandse grensstreek al dat onze Duitse keukendokter gewoon uitgesproken moest worden als Dr. Uhhtker, kwestie van veel ARD/ZDF kijken van jongs af aan. Man nehme Dr. Oetker.... Maar wanneer je dat zo uitsprak, werd je vaak uitgelachen. Zeker omdat de Corken van dat merk in de Nederlandse reclame het over Oeoeoetker hadden.

Jahaa, hádden! Want het is eindelijk zo ver: in elke nieuwe reclame spreken ze het nu zélf uit als Uhhtker. Hieperdepiep, Huhhraah! Telkens wanneer ik dat merk zie, moet ik aan mijn vader denken. Die zei altijd wanneer er weer eens iemand uit zijn nek kletste "As aldehoore pudding waas, dan waas dae Dr. Oetker!"...

Funs is terug uit Nigeria. Kleine 3 maanden weggeweest, en dat heeft onder andere geleid tot een paar mooie foto's hier op de site (onder het kopje 'Ondertussen in Nigeria'). Funs had zelf ook een site met verhalen, maar daar stond vanaf begin april geen nieuws meer op. Dus toen ik hem gisteren voor het eerst weer live zag, zag ik dat er aardig wat kilo's en haar vanaf waren én vroeg ik naar zijn belevenissen. Hij vertelde me het verhaal van Bingo...

Als dank voor bewezen diensten kreeg Funs een afscheidscadeautje. Hij mocht het zelf even uitpakken. Of, nou ja, uitpakken. Het was eigenlijk meer afmaken. Hij kreeg namelijk een ram. Niet voor z'n kanis, maar een levende ram, genaamd Bingo. En een mes. De poten werden bij elkaar gebonden, de ram werd op zijn zij gelegd, een oor over het nog vrije oog gevouwen en heel veel succes met snijden!

Er was ook nog even een kuiltje gegraven. Niet voor de jus, maar voor het bloed. Nou, dat noem ik nog eens een doe-het-zelf-afscheidscadeau. En natuurlijk was Funs zo aangedaan met zo'n prachtcadeau dat hij als een volwaardige baetere slegter de daad bij het woord voegde en Bingo klaarmaakte voor de bbq...

Wanneer je op bijgaande foto van de nog levende Bingo en een soortgenoot klikt, zie je het resultaat. Wees gewaarschuwd, want het zijn geen Sesamstraat-foto's. Indien je toch besluit te kijken, ben dan blij dat er geen geluid bij zit. Want Funs vertelde het me en het jongen rechts op de eerste foto heeft niet voor niets zijn vingers in de oren...

Toen ik begin jaren negentig in Maastricht woonde, was er een onbekend iemand (of een groepje iemanden) die de moeite nam om heel veel (en dan bedoel ik écht heel veel) P-borden met een dikke stift aan te vullen met 'OEP'. Simpele humor, maar ik moest telkens weer lachen wanneer ik op een parkeerplaats een bord zag met 'Poep' erop. Sorry.

In diezelfde tijd had MC Hammer een hit met 'U can't touch this'. In het nummer komt het tekstfragment "Stop... Hammertime!" voor. In die tijd vonden enkele grapjassen onder ons het grappig om wanneer iemand 'Stop' zei, dat te beantwoorden met 'Hammertime!'. Ernstigere variant was in 1993 en veel later 'pizza!' roepen als reactie op 'effe wachten'...

Toen ik gisteren even boodschappen ging doen in Tegelen, zag ik op de kruising van de Munstraat en de Kerkhoflaan een combinatie van verkeersborden-kliederij en liedjesteksten aanhalen. Er stond namelijk een STOP-bord dat iets opgeleukt was.

Ik kon niet lang genoeg stilstaan om een foto te nemen, dus ik heb de auto geparkeerd en ben even teruggelopen om het op beeld vast te leggen. De humor van de jaren negentig is terug van nooit weggeweest:

Half Venlo ligt letterlijk open. Gisteren moest ik even naar Tegelen en dat is van ons thuis uit naar het eindpunt bij mijn moeder bijna constant bouwplaats of file of allebei. Zeker toen dit weekeinde de Stadsbrug van&naar Blerick was afgesloten. Aansluiten&afwachten aub! En juist daar ging het mis gisteren.

Zoals gezegd: het was een puinhoop op de weg. Ter hoogte van het ziekenhuis begon de file al voor de brug. Omdat ik er een hekel aan heb wanneer mensen de kruising 'dichtzetten', wacht ik altijd netjes totdat ik door kan rijden en zo de kruising vrij kan houden. Dat betekent dat ik soms níet rij wanneer ik groen heb. Degene die meent te moeten toeteren heeft dikke pech.

Ik sta voor het verkeerslicht te wachten en het wordt groen. Voor me moet echter nog het van-rechts-komend verkeer aansluiten in de rij. Ik wacht dus. Na een seconde of 10 kan ik optrekken. De man achter me trekt ook op. Meteen ná de kruising moet ik echter weer remmen. Daar rekende de bestuurder achter mij niet op. Boem&pats, gelukkig niet al te hard. Voor mijn gevoel dan.

De bestuurder achter me slaat zijn handen voor de mond, zie ik in de spiegel. We parkeren samen op het grasveldje. Toen ik uitstapte zag ik dat zijn Ford Mondeo het kusje niet geheel ongeschonden had uitgedeeld: de bumper was letterlijk geknakt, een van de verstralers hing uit de oogkas en zijn grille was in tweeën. Potdomme, zo hard was het toch niet gegaan? Ik liep naar de achterkant van mijn auto en zag dat ik alleen maar een afdruk van zijn nummerbord op mijn bumper had staan samen met twee lichte krassen. Voor de rest he-le-maal niets!

De man was niet alleen geschrokken, maar leek ook een beetje teleurgesteld: zijn auto zat goed in elkaar, de mijn had nauwelijks noemenswaardige schade. Met een natte vinger kreeg ik het ergste zelfs zelf al weg, terwijl hij beteuterd de verstraler terug in de bumper probeerde te proppen. We wisselden telefoonnummers uit (je weet maar nooit), stapten in en reden weg. SAAB 1 - Ford 0.

Aldus Roel op mijn vraag waar ergens een brievenbus in de buurt is...

In 2003/2004 mocht ik voor mijn toenmalig werkgeverT enkele maanden naar Barcelona. Niet aan een stuk, maar op maandag heen en op vrijdag terug. Lufthansa was mijn beste vriend. In Barcelona hadden we (groepje van 3 soms 4) een paar etages van een appartementencomplex ter beschikking (letterlijk aan het strand) en een auto. Alles was keurig geregeld.

Erg veel gelachen met de Tegelse collegae van toen. John, Marc en de idiote Belgische Itakker Orlando. Lekker uit eten, beetje stappen, Barcelona verkennen. Ook het contact met de locals was erg leuk. Al met al een hele leuke tijd en we hebben er ook nog eens een goed project gedraaid.

Daarna mocht ik voor het werk nog naar Brugge en recenter naar Orléans. Allemaal minder aansprekend en minder exotisch dan Barcelona natuurlijk, maar het was er al te vaak ontzettend leuk. Vooral ná werktijd uiteraard, wanneer er tijd en ruimte was om de stad zelf te verkennen. Zeker wanneer dat met mensen van daar gebeurde. Ik heb me toch een partij rare tenten van binnen gezien. Die tips deel ik dan ook graag altijd met mensen die naar een van die steden gaan.

En met een beetje geluk kan ik binnenkort een nieuwe échte stad aan het lijstje van werkplekken toevoegen. Als alles gaat zoals gepland mag ik namelijk eind juni/begin juli een project doen in Praag. De Stad van 100 Torens (al schijnen het er in werkelijkheid meer dan 500 te zijn). Alweer eentje van de UNESCO-werelderfgoedlijst. Want (delen van) Barcelona, Brugge en Orléans staan net als Praag op die lijst. Ik zal eens een blik werpen. Iemand nog tips (behalve de tietenbarren, 5-euro-hoeren en andere rommel (want dat weet ik allemaal al))?

Op tv zag ik des ochtends regelmatig een reclame voorbijkomen van een of ander "grootste bevolkingsonderzoek ooit in Nederland". Ik vind het normaal altijd vreemd wanneer er gezegd wordt dat "zoveel % van de Nederlanders" iets vindt/denkt/wil, omdat ze mij nooit iets hebben gevraagd, heb ik nu maar eens besloten om mee te doen. Via de 21-minuten-site. Ik was overigens sneller klaar...

Ná die internet-enquête kwam een pop-up of ik ook nog aan een persoonlijkheidsonderzoek (zevenlettergrepenlingo!). Omdat ik voor de 21 minuten er maar 14 nodig had, wilde ik daar best aan mee doen. En buiten het feit dat Nederland nu weet hoe ik over bepaalde dingen denk, weet ik nu ook wat voor type ik ben. Dankzij de mensen van Motivaction weet ik namelijk dat ik een (hou je vast) 'postmoderne hedonist' ben. Zo!

Er staat ook een uitleg bij. Een warrige weliswaar, maar het is een uitleg. Daar gaat'ie: Zij zijn individualistisch en tonen een sterke wil tot zelfbeschikking. Ook hechten zij veel waarde aan zelfontplooiing en persoonlijke groei. Mensen binnen dit milieu hebben een onafhankelijke leefstijl en hechten er veel belang aan zelf te kunnen beslissen over de dingen die hen aangaan. Eensch!

Opvallend is het relatief grote aantal mensen dat zelfstandig een beroep uitoefent. Postmoderne hedonisten genieten van kunst en cultuur (museumbezoek, cabaret en toneel), maar er is ook sprake van een rijk uitgaansleven en er wordt veel aan sport gedaan. BUZZER! WROOOOOOOOOONG! FAIL!

Ik wil juist allesbehalve een zelfstandig beroep, kunst&cultuur doet mij minder dan niets (en dan vooral museum, cabaret en toneel (gat-ver-dam-me)). En 'er wordt veel aan sport gedaan' is ook iets van de laatste 6 maanden, maar nog steeds elke dag met gezonde tegenzin.

Zelf ook een paar minuten over? En wil je ook weten tot welke van de volgende categorieën je behoort:

Klikken en invullen maar! En de resultaten natuurlijk eventjes hier neerplempen in de reacties aub!

Van uitstel komt maar al te vaak afstel. Maar hoe lang ik ook iets uit stel, onder sommige dingen kom ik niet uit. We wonen al meer dan een jaar in dit huis, en toch zijn er nog steeds dingen die ik eigenlijk meteen na de verhuizing had willen/moeten/kunnen doen, maar die er 'nog steeds niet van gekomen zijn'. Om wat voor een reden dan ook. Dikke onzin natuurlijk, want ik heb tijd genoeg. Wat is nou de moeite om even die twee plintjes op maat te zagen en te bevestigen? Of om de zolder op te ruimen?

Dat laatste heeft Vixen vorige week gedaan, waardoor ik niet achter kon blijven. Er stond namelijk al heel erg lang een slaapbankje in de garage. En dat moest naar de zolder toe. Zo lang die nog niet 'klaar' was, kon ik me daar achter verschuilen. Gisteren kwam verhuisbedrijf Roy&UPS even op bezoek en nog geen vijf minuten later stond het bankje op zolder. En de route van de garage naar de zolder bestaat in ons huis uit 3 trappen!

"Je kunt best langskomen, maar niet blijven logeren. We hebben namelijk geen extra slaapplaatsen.". Op die manier kon ik altijd alle neven, nichtjes en weet ik wat nog meer buiten de deur houden. Nu de slaapbank dan eindelijk op zijn eindbestemming staat, kan ik me dus niet langer meer daarachter verschuilen. Deze zomer zal ik dus waarschijnlijk de klos zijn. Misschien helpt het wanneer ik de "terms and conditions" voor de overnachting nogal onaantrekkelijk maak. Of de prijs lekker hoog hou!

Al jaren wordt er door mensen geschermd met de Quetelet-index, beter bekend als BMI. De Body Mass Index, simpel te berekenen door je gewicht te delen door (lengte*lengte), waarbij je gewicht in kilo's is en je lengte in meters. Het getal dat er uit komt zou tussen de 18 en de 25 moeten liggen.

Voordat ik op mijn gewicht ging letten, zat ik op 35. Dat is het donkerrode-alarm-je gaat dood-gebied. Daar had ik geen BMI voor nodig, dat zag en voelde ik zelf ook wel. En omdat ik geen 40 centimeter kan gaan groeien, moest mijn gewicht omlaag.

Nou is dat BMI niet heilig, in elk geval niet voor mij. Om namelijk onder de 25 te komen, zou ik 83 moeten gaan wegen. Beetje weinig. Ik bedoel: het gaat toch niet alleen om de lengte, maar ook om de breedte! Alsof iedereen dezelfde bouw heeft? En nee, ik ga me niet verstoppen achter 'ik heb zware botten', want dat is helemaal onzin.

Maar neem nou die 25 jarige Duitser die niet bij de politie mag. Hij is namelijk 1 meter 84 en weegt 97 kilo. Volgens de BMI lijst een Duits spekzwijntje. Afgewezen voor de politiekeuring derhalve, hij hoefde niet eens naar de keuringsarts te komen. Alleen is die jongen een of andere bodybuilding-freak en heeft hij een heel laag vetpercentage.

Ondanks de herhaalde aanmeldingen en begeleidende brieven van zijn huisarts, wil de politie er niet aan. Hij mag nog steeds niet op gesprek komen. Hij kreeg wél een advies: 'val nou maar eens eerst minimaal 13 kilo af!'...

Vixen had afgelopen week al een stukje uit de krant gescheurd met een mooie moederdagtriptip: er was een rommelmarkt bij de paters&zusters in Steyl op Sjteyl. Snel even Roy gebeld (die kent de weg daar) en om 1200 uur afgesproken. In het zonnetje op weg naar de 'devotionalia'. Maar eerst aan de poort een eurootje peepee afescheuren...

Eenmaal binnen viel het aanbod een beetje tegen. Veelteveel échte troep. Al scoorde ik gelukkig wel een echt oldskool Duits Mensch ärgere Dich nicht! voor 50 centen. Verder noch een flink aantal kruisbeelden, maar weinig wat de moeite waard was. Of het moesten de kisten zijn die vanuit de missielanden naar de paters werden gestuurd. Mooie ouwe meuk, met de ouderwetsche adressering erop gekalkt. Maar wat moet je er mee?

Er was ook nog een veiling later in de middag in de binnenzaal. Daar stonden de grote kasten, bureaux, orgels en vele fauteuils, waaronder een mooie Chesterfield, die helaas al verkocht was. Natuurlijk was er ook een aantal eettentjes. Fillipijnse sateetjes naast Sjteylerse kloosterfriet. En daar genoten zelfs de inmates van:

Minder dan een uurtje later stonden we weer buiten. Omdat de zon nog steeds hoog aan de hemel stond en het terras aan het maasveer ons uitnodigde, zijn we daar even wat gaan drinken. En natuurlijk meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om even het zojuist aangeschafte spel uit te proberen. Niet nodig om te vermelden dat Vixen natuurlijk won en Roy uiteraard verloor. Daarna op naar moeder.

Aldus een doodserieuze collega die tijdens een presentatie het woord NEWSPAPER een beetje verkeerd leest...

Mixor Chicken Nigeria

Klik op de foto voor een vergroting, klik daarna op die vergroting voor een nog grotere vergroting en je ziet dat die zwarte stipjes inderdaad de vliegen zijn...

Vanavond de laatste wedstrijd van VVV dit seizoen. Voorlopig ook de laatste wedstrijd van VVV in de Jupiler League/eerstedivisie. Minimaal één seizoen zal VVV deel uit gaan maken van de grote mensen competitie. Eindelijk komen er weer ploegen als AZ, Twente, PSV en Ajax van die trap afgelopen. En niet FC Eindhoven, Telstar, AGOVV en (zoals vanavond) Omniworld.

Op zich is VVV-Omniworld wel een mooie afsluiter van de Jupiler Leaugue-periode: de meest scorende tegen de minst scorende. De vaakst winnende tegen de vaakst verliezende. De kampioen tegen de nummer allerlaatst. Minder dan 10 jaar geleden werd VVV nog allerlaatste, dus er is hoop voor Omniworld!

Volgend jaar dus eredivisie. Niet meer voetballen op vrijdagavond, niet meer in de samenvatting op RTL 7 op een onchristelijk tijdstip. Elke wedstrijd live op tv. Weliswaar op de betaalzender, maar die betaalt de kroeg wel. Maar met een beetje pech ook niet meer live op Omroep Venlo FM. Want er zitten nogal wat haken&ogen aan live-verslagen van eredivisie clubs. Het gaat niet alleen om gunnen, maar vooral om geld. En dat laatste is nou net het probleem...

Maar er is hoop. Misschien wil L1 komend seizoen niet meer. Want wanneer Roda degradeert, is er voor deze op Zuid-Limburg gerichte omroep weinig te zoeken in de eredivisie. Misschien wil L1 wel samen met Omroep Venlo 'iets' doen. Ik wacht het wel af, er is nog niets zeker wat betreft volgend seizoen. Volgens mij zullen er de komende weken gesprekken zijn tussen de betrokkenen.

En dus ga ik er maar vanuit dat het vanavond de laatste keer is dat ik live verslag mag doen van een thuiswedstrijd van VVV. Als dat zou betekenen dat VVV de komende jaren in de eredivisie blijft, ben ik er ongelooflijk blij mee. Ik vrees echter dat ik er in de voetbaljaargang 2010-2011 gewoon weer met een microfoon voor mijn snufferd zit. Als Emmen weer van die trap af komt gelopen....

Iets meer dan twee jaar geleden ben ik begonnen bij mijn huidige werkgeverT. Een van de eerste dingen die ik aangeboden kreeg (volgens mij was het bijna een verplichting), was een APICS cursus. Daar zei ik uiteraard geen nee tegen. Buiten het feit dat ik het daadwerkelijk een toevoeging vind, was ik vooral blij met het feit dat ik het nu niet zelf hoefde te betalen.

Het geheel bestaat uit 5 modules, elk met een apart examen. De eerste 4 heb ik de afgelopen twee jaar netjes gehaald, en op 21 maart mocht ik naar Utrecht voor het afsluitende gebeuren. Na afloop wist ik niet wat te denken. Had ik het gehaald? Ik durfde dat niet te zeggen. Wat ik wel wist, was dat ik dit niet het moeilijkste van de vijf examens vond, en de vier voorgaande had ik ook in een keer gehaald. Afwachten dus.

Het vervelende is, dat je lang moet wachten op de uitslag. Nergens zijn de antwoorden achteraf te vinden, je hebt dus geen houvast. Zes weken lang wachten op rooksignalen uit de VS. En de puntelling is vrij van het vreemde. Allereerst zijn er antwoorden die meer waard zijn dan andere. Je kunt een vraag dus 'goed' hebben, maar ook 'beter'. En verder houden ze rekening met de score van alle kandidaten, om zo een gewogen gemiddelde te krijgen. Vuistregel is dat je 2/3 goed moet hebben. 300 punten en je bent geslaagd.

Afgelopen week de post. In een keurige 'neutrale' enveloppe. Maar zo vaak krijg ik geen post uit Amerika, dus het was zover: de uitslag. Na een halve zin wist ik genoeg. "We regret to inform you that...". Potverdomme. Ik zei eigenlijk een paar andere woorden, maar mijn moeder leest hier mee. In plaats van de benodigde 300 punten, had ik er slechts 299. Eéntje tekort. Maar net zo hard niet geslaagd als wanneer ik er 30 tekort had. 20 juni mag ik opnieuw. Puntje erbij en ik ben klaar...

Tijdens onze shopdag in Düsseldorf kwamen Vixen en ik terecht in de Carhartt-winkel in de Altstadt. Eenmaal binnen viel mijn oog daar op twee prachtige machines die er als decoratie stonden: twee (functionerende) flipperkasten! Als eerste zag ik de Fun House die ooit in de Locomotief stond. Maar een stukje verder stond de mooiste van de twee. De Super Mario!

In de tijd dat er in de kroegen nog veel vaker een flipperkast te vinden was, was ik een 'grootgebruiker'. Vooral na sluitingstijd in de Locomotief en De Zaak was het kermis: tiental vrije credits erop, het geluid op maximaal en blazen maar. Fantastisch. Al die deuntjes, de extra spelletjes die zo'n kast had.

Topkasten en favorieten in die kroegperiode waren de Guns 'n Roses (Well well wel, my Michelle), Tommy (Tommy can you hear me?), Twilight Zone (tiedie diedie), Apollo 13 (We're going around the moon!) en natuurlijk de Star Trek (To boldly go...). Allemaal terug te vinden in de Internet Pinball Database. Vooral met Joris kon ik dat (letterlijk) nachtenlang doen. En overal waar ik kom en waar zo'n kast staat, moet ik daar aan denken. Daarom zou ik er graag zelf een willen hebben.

Ik zocht contact met de eigenaar via internet (een of andere geflipte DJ uit Düsseldorf) en hij wilde hem best verkopen. Via Piet-Hein (degene die in de gokkasten/photoplays/flipperkasten-handel zit) werd ik al gewaarschuwd dat ik een stevige prijs kon verwachten. En inderdaad: voor 1500 eypo wilde mijn Duitse vriend de kast wel wegdoen. 1500 euro, dat is teveel voor een geintje. En dus zal ik jammer genoeg nog een tijdje langer zonder eigen flipperkast zitten...

Een maand geleden zijn we met de zaak verhuisd. Iedereen heeft ondertussen zijn plek gevonden. En na mijn grappen (stickers op verhuisdozen verwisselen, extra stickers op dozen met rotzooi/planten/kapotte stoelen/pakken papier plakken) heeft iedereen ondertussen ook wel zijn eigen spullen (terug)gevonden. Kantoorhumor, ik hou er wel van. Dat houdt het allemaal wat luchtiger, zelfs met een verhuizing.

Goed, ander kantoor dus. Hemelsbreed 200 meter, maar een wereld van verschil. En dan heb ik het niet over de moderne voorzieningen, een wél-werkend toilet, een keurige koffie-automaat en meer van die gemakken. Die 200 meter schelen me een klein vakantietje per jaar. Even toelichten...

Toen Vixen en ik zelf gingen verhuizen vorig jaar februari, hoopte ik al dat we anderhalve kilometer verderop zouden gaan wonen. Anderhalve kilometer verder van mijn werk. Maar het waren slechts 1200 meter, en daarmee werd de woonwerk-afstand 9,9 kilometer. En wat staat er voor staatje in ons personeelshandboek? Tot en met 9,9 kilometer enkele reis krijg je geen reiskosten vergoeding. Jammer, ik kwam 100 meter tekort.

Nu we dus 200 meter westelijker zijn gaan zitten (en ikzelf in Venlo-Oost woon), zit ik sinds kort dus op 10,1 kilometer van mijn werk af. En dan val ik dus in de categorie 10,0-19,9 kilometer. En daar krijg ik nu 3 keiharde klinkende eypo per werkdag voor. Dat zijn er toch een dikke 600 per jaar waar ik niets voor hoef te doen. En in tijden als deze, van crisis en economische rampspoed (heb ik ergens horen zeggen, ik merk er weinig van) is dat toch weer mooi meegenomen. Moet ik alleen niet het komende jaar ontslagen worden...

Zo rond Carnaval dit jaar kwam langzaam maar zeker vast te staan waar&wanneer Vixen en ik op vakantie zouden gaan. Texas&Vegas, veel Amerikaanser krijg je het niet. Omdat we pas in september vertrekken, is er tijd genoeg om te plannen, te organiseren en vooral te wachten.

Eind februari ben ik een beetje gaan checken wat de prijzen waren. Omdat de route nog niet precies vast staat, regelen we de meeste overnachtingen ter plekke. Maar sommige dingen wil ik vantevoren vastgelegd hebben. Huurauto, binnenlandse vlucht, overnachting bij aankomst en het hotel in Las Vegas (daarover later meer). En natuurlijk de vliegreis 'vanhiernaardaarenterug'.

Omdat we een 'rondje Texas' maken, maakt het niet zoveel uit waar we in die 'cirkel' landen. Topografisch gezien dan, want er zit nogal een verschil in de prijs. Bovendien moet ik ook met 'vervolgkosten' rekening houden: zo is Amsterdam (of Düsseldorf)-Dallas erg goedkoop, maar de huurautos aldaar zijn een heel stuk duurder dan bijvoorbeeld in San Antonio. Maar in San Antonio is het weer een heel stuk duurder om naar Las Vegas te vliegen. Vooralsnog is Houston de beste optie. Goedkope vluchten naar Vegas, billige autohuurprijzen.

En de ticketprijzen gaan de laatste weken kei&keihard omlaag. In april was het nog 660plus voor een retourtje, de afgelopen week was het tot onder de 450 euro gezakt. En nee, niet met Onur Air of in de laadruimte van een UPS-kist, maar 'gewoon' met Delta Airlines. Ik weet alleen niet hoe lang ik nog kan/moet/wil wachten. Ik denk dat ik het deze maand maar eens allemaal definitief ga maken. Het duurt dan nog wel meer dan vier maanden voordat we vertrekken, maar dan is het alvast geregeld. Buiten het feit dat er straks misschien geen plaats meer is op die vluchten, denk ik ook niet dat de prijs nog veel verder zal dalen. En als er eenmaal geboekt is, dan rustig wachten totdat die dollar nog verder inzakt...

Aldus een collega als antwoord op de vraag hoe hoog de airco staat...

Terwijl heel Nederland gisteren in de ban was van een Suzuki, waren Vixen en ik in Düsseldorf aan het genieten van een ander bekend Japans exportproduct: sushi! Het schijnt dat de deelstaat Nordrhein-Westfalen de grootste Japanse gemeenschap van Europa heeft, vandaar de vele maar vooral goede sushi-tenten.

Wanneer ik ga uit eten hoeft het echt niet altijd fancy-schmanzy te zijn: ik geniet net zoveel van een goed sateetje bij HC als van een avondje liflafjes bij Valuas (al eet ik vaker het eerste als het laatste). Maar als het even kan, dan eet ik wel iets dat ik thuis niet of niet zo goed kan maken. Ik heb thuis geen vetbak, vandaar dat ik geniet van de eerdergenoemde friet met saté. Kan ik thuis niet maken. Zo eet ik ook zelden asperges in een restaurant. Maak ik zelf namelijk bijna altijd beter klaar (door mam gescheld) en zeker altijd meer van klaar.

Sushi is iets dat ik misschien wel lekker zelf kan maken, en misschien ook wel zelfs lekker kan maken, maar dat is me teveel gepriegel. Bovendien eet ik graag gevarieerde sushi, en ik ga thuis geen lading zalm, garnalen, tonijn, krab, inktvis, paling en meer van dat spul kopen om overal een beetje van te gebruiken. Dus haal ik vaak kant&klaar bij Albert Heijn. Is ook niet het echte spul, maar het voldoet aan mijn behoefte. Maar als ik dan gisteren bij Maruyasu aan het eten ben, dan weet ik weer wat 'goddelijk lekkere sushi' is...

Zelfs Vixen (die af en toe een stokje van de AH-sushi meeprikt) was erg te spreken over de smaak en de enorme keuze bij deze sushi tent. Jammer dat er geen lopende band door de zaak rolde waar men naar believen van kon afnemen, maar het smaakte er niet minder om. Het was meer dan lekker, en zeer zeker het terugkomen waard. En aangezien Roy ook nog een keer zwaar aan de sushi wil, denk ik dat een snel bezoek aan Düsseldorf niet lang op zich laat wachten.