Zometeen even lekker uitgebreid ontbijten en dan kunnen we op ons gemak op koopjesjacht. Het is toch lekker rustig vandaag, want het is een gewone werkdag. Ja, morgen, morgen dan heeft iedereen vrij. Een van de grootste feestdagen van het land. Maar vandaag is er overal genoeg plek om te parkeren en even lekker te genieten.

En nee, Vixen en ik hoeven niet 'extra vroeg' te gaan, omdat anders de beste spulletjes weg zijn. Het wordt de hele dag door aangevuld, zo professioneel zijn ze wel hoor. En ik weet dat we heel veel dingen die we gaan kopen zeker niet echt of zelfs echt niet nodig hebben, maar dat is met alles zo.

Of ik gisteren soms teveel gedronken heb? Waarom ik zo'n onzin loop uit te kramen? Wat ik nou lul met mijn 'lekker rustig vandaag'? Omdat het zo is! Vixen en ik rijden zometeen namelijk naar Düsseldorf om daar lekker een dagje te gaan winkelen, in alle relatieve rust. Voor het oranje-gevoel heb ik vanochtend wél even de vlag (met wimpel) opgehangen...

Grote namen zijn ook vaak grote doden. Wanneer een (groot) acteur komt te overlijden, dan is dat wereldnieuws. Zo zag ik op het journaal dat Robert de Niro gestorven is. Al veertien keer! Er is namelijk een overzichtje gemaakt van het aantal keren dat acteurs in hun rol zijn gestorven. And the winner is... Robert de Niro.

In datzelfde overzicht staan genoeg bekende namen en wat leuke achtergrondinfo. Zo sterft Bruce Willis 11 keer (waarvan 2x door zijn echte ex-vrouw), Johnny Depp 9 1/2(!) keer en Brad Pitt 11 keer maar eigenlijk maar 9 keer (omdat hij een keer als cartoon terugkomt en een keer bestaat hij eigenlijk niet eens...).

Toch weet ik zeker dat er acteurs zijn die vaker zijn gestorven dan de 14 keer van Robert de Niro. Er zal toch wel ergens een figurant/stuntman zijn die in elke film waarin hij een rol(letje) heeft, een sterfscene moet spelen. Nou is een 'sterfscene' een groot woord wanneer je in een Braveheart-speer loopt, een Eastwood-kogel krijgt, neergezwikt wordt door een Orc in LOTR of even met een phaser gebraden wordt door een stormtrooper. Maar je speelt wel in die film en je gaat dood.

En wanneer men het cartoongebeuren van Brad Pitt mee gaat tellen, dan is er natuurlijk maar één Dode Oscar winnaar. En dat is natuurlijk Kenny van South Park. Die gaat namelijk el-ke aflevering waarin hij meedoet dood. Op de meest verschrikkelijke, onnodige en onverwachte manieren, die meestal helemaal niets met de aflevering te maken hebben. Soms zelfs wanneer de aftiteling al loopt. Vaak een kwestie van "ooh wacht, Kenny moet nog sterven!". Ooh mein Gott, sie haben Kenny getötet!

Nadat ik afgelopen donderdag eerst met Roy en Tomba een en vooral ander naar binnen had gewerkt bij de vreetschuur met de gouden M, ben ik aansluitend met Roy nog even naar de bibliotheek gegaan. In de bieb was er namelijk een lezing van Herman Koch. Voorheen een van de Jiskefet-mannen, tegenwoordig serieus schrijverT.

Maar voordat het zover was zijn we eerst nog even naar de boekhandel gelopen. Ik wilde het boek van Koch (Het Diner) graag hebben, en gaf Roy de voorzet dat het "misschien wel een leuk idee was om dat mij als verjaardagscadeau te kopen en het even door de schrijver te laten signeren". Een half uur later liepen we met boek en stift richting de bieb.

In de bovenzaal aangekomen waren we de eerste gasten. De organisatie en de schrijver zelf stonden er rustig een frisje te drinken. Mooie gelegenheid voor Roy om het boek te laten signeren. De oorspronkelijke missie was daarmee al geslaagd, maar het werd alleen maar leuker: Koch droeg voor uit eigen werk en gaf aansluitend aantwoord op vragen uit het publiek over zijn boek. Maar die mochten volgens hem ook over "tv-programma's gaan die al lang niet meer op tv zijn!".

Het vreemde was dat er toen mensen in de zaal zaten die geen vragen gingen stellen, maar die een losse flodder de zaal inschoten: "ja, en dan heb je ook nog die ene oom in dat boek!". Koch kijkt de vragenstelster onbegrijpelijk aan en weet even niet wat hij moet zeggen, maar je merkt dat hij er niet blij mee is. Buiten het feit dat die opmerking blijkbaar een deel van het plot verraadt kan niemand er wat mee. "Kijk mij dat boek eens gelezen hebben!". Nou, knap hoor!

Al met al was het een zeer leuke avond en ik kreeg antwoord op enkele vragen. Ik stelde waarschijnlijk ook vragen die hem al honderdduizend keer gevraagd zijn, maar ik kreeg wel antwoord, en soms zelfs een minutenlang, waarbij ik het gevoel had dat Koch met mij aan het praten was in plaats van tegen de zaal. Natuurlijk had ik (ook) vragen over Jiskefet, maar die wist ik netjes te relateren aan zijn huidige werkzaamheden. Over het boek kon ik niets vragen en/of verraden. Ik ben namelijk nog lang niet jarig...

Vrijdagavond lukte het VVV dan uiteindelijk toch om officieel kampioen te worden. Wat vanaf september verwacht werd, gebeurde dan definitief eind april. Van verwacht naar officieus naar virtueel naar officieel. Leuk, maar niet meer dan dat.

Hoe anders was het 2 jaar geleden. Toen kwam het volledig onverwacht, stond VVV niet het hele jaar bovenaan en was het geen geplande weg. Nu was het niet de vraag óf maar vooral wanneer. Nou, afgelopen vrijdag dus. Na een draak van een wedstrijd tegen Haarlem die geen moment de spanning had van de directe strijd tegen RKC destijds.

En zaterdag was de huldiging. Een dag na de wedstrijd zelf. Het was me een beetje te draaiboekerig. Teveel gepland. Ik weet dat velen het een voordeel vonden dat er al wekenlang rekening werd gehouden met het feest, maar het was daardoor ook een stuk minder spontaan. In 2007 was het een heerlijk chaos, maar het liep uiteindelijk wel als een trein. Wedstrijd, feest in het stadion, ritje naar de stad en feest op het plein. Fa-tas-tisch. Deze keer was het 'mwaoh'. En dat komt natuurlijk ook omdat het 'the day after the night before' was. En misschien wel omdat het nu 2 jaar geleden was dat er gepromoveerd werd (en geen 14 zoals in 2007).

Ik mocht weer muziek draaien op het marktplein voor het stadhuis en het werd uiteindelijk wel een feest, maar het had geen moment het (bijna) magische van 2007. Ik had nu af en toe zelfs even het gevoel dat ik op een receptie stond te draaien. Een receptie op een trouwerij zoals iedereen er zoveel van heeft meegemaakt. Inclusief klagende mensen (lees: oude wijven die nog nooit van hun leven een wedstrijd in de Koel zijn geweest) die zeuren dat de muziek te hard staat.

Zo'n receptie op een trouwerij waar iedereen een stukje komt doen. Met een ceremoniemeester die er maar niet echt de vaart in krijgt en die het af en toe net niet doorheeft. En waar enkele misplaatste stukjes in voorkomen. Zoals het optreden van een bariton met een volstrekt onbekend en ongepast nummer. Prachtig gezongen waarschijnlijk, maar volledig niet op zijn plaats. En een trouwerij waarbij het bruidspaar halverwege het feest naar een andere kroeg gaat en zich de hele avond niet meer buiten laat zien. Jammer. En met een beetje pech staan we er over twee jaar weer...

"...op je rechterkin, achter je oog!"

Aldus een dronken supporter die zijn vriend duidelijk wil maken dat hij een wondje heeft aan zijn linker(!)slaap...

...zegeltjes of airmiles zul je hier wel niet krijgen...

McDonalds en ik zijn geen grote vrienden. Ik vind het niet echt eten, en als snack/tussendoortje/snelle hap eet ik liever iets van de frietkraam, gebakken visje, Subway, Delifrance, sushi, broodje bal bij de Hema of een tosti in de kroeg. Kortom: ze staan niet al te hoog in mijn voedselketen. Zomers wil er er nog wel eens een ijsje scoren, maar verder kom ik daar weinig.

Maar 'weinig' betekent dus niet 'nooit'. Gisteren was het namelijk weer eens zo ver. Net als een paar maanden geleden. Destijds was ik net bezig met abschpecken, nu ben ik al weer wat kilootjes verder. Maar ik had nog een stapeltje kortingsbonnen van de Mc en ik had met Roy afgesproken om eens ongegeneerd te gaan proppen. Wat andere mensen met drank kunnen, kan ik met eten. Bis zum geht nicht mehr.

De vorige McSessie was Tomba toevallig ook aanwezig. In de tijd dat hij een Sundae-ijs naar binnen lepelde, gooiden Roy en ik ieder een goed gevuld tableau McMeuk naar binnen. En wat wilde het toeval: op het moment dat we gisteren naar de Mc wilden gaan, kwam Tomba binnen. "Tomba, wil je een ijsje?". Hij zag de bonnen en wist alweer hoe laat het was...

Twaalf minuten later was het gedaan met de McNuggets 9 (2x BBQ-saus), cheeseburger, 2x McKroket, 2x BigMac, QuarterPounder, 2x frietjes (4x mayo), McChicken en de 7Up&Cola light (natuurlijk light, ik ben toch aan het afvallen!). Roy kreeg zijn deel (de helft) niet helemaal op, en ik hielp hem graag door zijn friet voor mijn rekening te nemen. Inclusief de McMayo, want dat was eigenlijk het hoogtepunt van het menu. Ondertussen had Tomba zijn ijsje ook op en konden we gaan. Ik had het een beetje warm gekregen, dus ik nam nog even snel een ijsje om het geheel af te maken. Dat was weer genoeg Mc voor het komende half jaar.

Laat ik vooropstellen: ik heb geen kinderen. Nu niet, straks niet, nooit niet. Maar ik heb wel een mening. Ook over mensen met kinderen. Mensen met kinderen die liggen te klootviolen dat Sesamstraat naar 18:30 uur moet. Handtekeningen, protestmarsen, kaartenacties, het kon niet op de laatste tijd.

Sesamstraat is nu om 17:30 uur en dan zijn de meeste ouders nog aan het werken. En de meeste kinderen nog bij De Bereboot, Het Pummeltje, D'n Bôksenbauter of hoe die kinderdagverblijven allemaal mogen heten. Tja, dan is het natuurlijk lastig kijken. Ik denk dan: neem het op. Videootje, HD recorder en klaar is Pino. Nee, dat is natuurlijk weer te makkelijk gedacht. Op de barricades! Vuur&vlammen voor de staat!

De publieke omroep zegt dat ze andere mensen/groepen voor het hoofd stoten wanneer ze de 18:30 uitzendtijd van een ander programma afpakken. Heb je straks alle That's the Question weer aan de klachtenlijn hangen, dat wil je natuurlijk ook niet. Ik denk dan: zet het nou gewoon om 18:30, want dat wil het volk toch? Nee, dat is natuurlijk weer te makkelijk gedacht. En dus dreigt meneer Aart dat hij er zo geen zin meer in heeft. Axie! Staking!

Maar wat blijkt? Sesamstraat is al 18 jaar niet meer om 18:30! Herhaling: Sesamstraat is al 18 jaar niet meer om 18:30! Die hele flikkerse bende is dus al die tijd al niet meer op dat gewenste tijdstip. De laatsten van de doelgroep die dat op die tijd hebben gezien, zijn nu een jaar of 25. Waarom dan nu ineens dat gezeur&gezanik? Onder welke steen hebben die dwaze moeders al die tijd dan gelegen? Laten we dan ook maar meteen weer eens beginnen over Fred Emmer als journaallezer, Ted de Braak als quizmaster, Op Volle Toeren als muziekprogramma en Ovide als tekenfilm terug op tv. Stelletje kwakbollen!

Ik mag dan wel geen biker zijn, zoals ik hier al eerder vertelde, afgelopen zondag heb ik toch even plaatsgenomen op de Harley van Eva. Die heeft namelijk (nog) geen motorrijbewijs, maar wel een dikke Harley. Ik heb weinig tot geen verstand van motoren, maar ik kan wel zeggen wat ik mooi vind. En dit vind ik mooi.

Terwijl ik even plaatsnam (en daarmee meteen het mietige piep-alarm in werking stelde), maakte Jannie van de gelegenheid gebruik om even twee foto's te maken:

Duidelijke zaak. Ik ben geen biker, ik zal nog altijd worden uitgelachen bij de Gonzo-bar in Tegelen. Eva kan daarentegen meteen bij de Hells Angels. Als groepsleider. Maar die moet nog eerst even haar motorrijbewijs halen...

Op zondagavond is er sinds twee weken een programma op tv dat luistert naar de naam Lekker Slim. De opzet is simpel: twee (slimme) mannen moeten raden wat twee (domme) vrouwen antwoorden op vragen als 'Waar ligt Buenos Aires' en 'Hoe lang duurt een kabinetsperiode'.

Het is natuurlijk keffen wanneer de dames de ene dommigheid na de andere over elkaar heen lepelen om zo tot een antwoord te komen. Voorbeeld? Voorbeeld! "Waar ligt Robbeneiland, de plek waar Nelson Mandela jarenlang gevangen heeft gezeten?". Wereldkaart erbij en prikken maar.

Maar eerst natuurlijk 'overleggen': "Jarenlang gevangen? Dan ben je een seriemoordenaar." "Ja en bij seriemoordenaar heb je het meteen over Amerika!". "Ja inderdaad. Maar waar ligt Amerika?". En dus prikten ze maar op Ijsland... Check hier even voor een beeldvoorbeeld.

Waarschijnlijk is het een geregisseerd programma. En wanneer het niet de dommigheid van de dames is die nep is, dan verwacht ik gewoon dat er 100 vragen gesteld worden en dat de 10 domste antwoorden eruit gehaald worden. Maar dat maakt me niets uit. Het levert geweldige tv op. En je leert er zelf ook wat van.

Ik zat bijvoorbeeld 2000 kilometer naast de lengte van de Chinese muur. Die is namelijk 6200 kilometer (en geen 4200, Lucas!). Volgens de dames was hij "zeker langer dan 100 meter. Want dat zijn 100 voetstappen. En die loop je binnen 10 minuten!". Kijken dus...

Nadat ik woensdag al beschreef hoe iemand uit mijn omgeving ooit zijn arm probeerde te braden, hoorde ik donderdag weer een pijnlijk verhaal. Ik was er niet bij toen het gebeurde, maar het verhaal deed me van binnen ineen krimpen. Je kent die verhalen wel: je kunt je de pijn levendig voorstellen, ook al heb je het zelf nooit gevoeld.

Lars komt de kroeg ingelopen. Beter gezegd: hij komt de kroeg ingestrompeld. Op krukken. Poot in het gips. Van dat hippe ultralichte gips. Er staken een paar teentjes naar buiten. Ik keek hem aan, en stelde de vraag der vragen. Watskeburt?

Lars vertelde dat hij stevig was doorgezakt. Op het terras. Bieren&zo. Lekker lollig liep hij naar huis. Op de zomerse schoentjes. Van die lekkere dunne, stoffen dingskes (belangrijk voor het verhaal). Onderweg ziet hij een leeg blikje staan/liggen. 'Die ga ik even een enorme lel verkopen', dacht dronken Lars.

Zo gezegd, zo gedaan. Althans, gedeeltelijk. Hij had namelijk niet gezien dat het blikje op een licht gekanteld en derhalve uistekend (letterlijk uit-stekend) kinderkopje lag. Met een ferme zwaai van zijn poot haalt Lars uit, en schiet daarbij met volle kracht zijn dikke teen tegen het kinderkopje aan.

Nou heb je met voetbalschoenen al weinig dikketeenbescherming, maar met je zomerse patas aan ben je natuurlijk helemaal de spreekwoordelijke lul. Krak zei zijn dikke teen, in de lengte-richting gesplitst/gescheurd/gebroken. En dat doet pijn. Zelfs bij mij, zelfs wanneer ik dit verhaaltje aan het typen ben...

"...lekker hè? Heeft je moeder zelf geslingerd!"

Aldus Sams vader over een zelfgemaakt toetje...

...op zo'n golfbaan ligt hij nooit op de 'green'...

Het definitieve programma van Rock Werchter is bekend. Er komt veel, er komt heel veel. Er komt heel erg veel. En nog belangrijker: er komt heel erg veel wat ik graag wil zien. Al zal ik soms keuzes moeten maken, omdat er natuurlijk een en ander 'tegenover elkaar' geprogrammeerd sta. Even de dagen doornemen:

Donderdags begint het kalm (hoewel de naam anders doet vermoeden) met The Eagles of Death Metal, gevolgd door Lilly Allen. Die wint het vooralsnog van de tegelijk geprogrammeerde Emiliana Torrini. Hopelijk doet de laatstgenoemde in haar laatste 10 minuten en/of toegift de leuke nummers, dan mis ik niet alles. Dan Fleet Foxes. Van die hoesprijs. Waarschijnlijk net zo prachtig als op cd. Even de heupen losmaken met&bij Laurent Garnier (of depri worden bij Placebo, kan ook) en dan rustig eten en wachten totdat Oasis komt. Als ze komen. Behoudens familieruzie, broedermoord of gewoon Engelse lamlendigheid. Via Tiga naar The Prodigy en dan zit de eerste dag (en een halve nacht) erop.

De vrijdag hoef ik maar weinig te verhuizen, ik kan bijna de hele dag voor het hoofdpodium blijven staan/hangen en uiteindelijk waarschijnlijk liggen. Just Jack, White Lies, Amy McDonald, Elbow, Bloc Party (even oversteken naar Jason Mraz (die misschien Colbie Caillat wel bij zich heeft)) om dan The Killers en Coldplay af te zien sluiten. Roy, die naar alle waarschijnlijkheid vrij heeft weten te ritselen en meegaat, zal tijdens het optreden van het door hem gehate Coldplay waarschijnlijk met 12 anderen van een privé-optreden staan te genieten van Lady Gaga. Papapapapapapokerface.

Zaterdags is mijn programma met wannasees het kortst. Heb ik even een beetje rust na die twee dagen vol krakerTs. Beetje kalmpjes naar Limp Bizkit kijken (bestaan die dan nog?), doorpakken met Franz Ferdinand en collectief zelfmoord plegen met Nick Cave en zijn Bad Seeds (ja, die bestaan nog). Wanneer Nick me te zwaar op de hand wordt, kan ik bij Kate Perry nog altijd opgevrolijkt worden met haar verhaaltjes over meisjes zoenen en vriendjes die niet willen trouwen. De dag wordt afgesloten met The Kings of Leon (helaas voor Grace Jones) en een setje van 2ManyDJs. En dan is er nóg een dag...

Zondag is het rocken. Nog niet met Black Eyed Peas (Fergie, doe es dansen!), maar wel met the Kaiser Chiefs en aansluitend met Nine Inch Nails. Het schijnt dat deze nagelmannen een stevige live-show neerzetten. Mocht dat onverhoopt niet zo (mijn stijl) zijn, kan ik nog altijd op hippe deuntjes van Röyksopp meedeinen (samen met Sletje). Ook geen straf. De avond zelf (en het festival) eindigt met Metallica. Pikken we die ook maar weer eens een keertje mee. Ik ben er toch! Al met al een dik programma waar ik meer dan tevreden mee ben. Eva&Joris gaan op de donderdag mee, met Slet&Joris&Roy maak ik alle vier de dagen vol. Is het al bijna 2 juli?

Soms is het heel makkelijk om met weinig lijntjes iets duidelijk te tekenen. Symbolen, icoontjes, voorbeelden. Zo weet bijna iedereen dat met een 'driehoekje naar rechts' play wordt bedoeld. Zo ook de 'rode stip' voor record. Duidelijk en eenduidig.

Ook de kijkwijzer symbooltjes zijn vrij van het begrijpelijke. Spinnetje voor angst, schreeuwend pöpke voor grof taalgebruik, vier voetjes voor sex. Iedereen begrijpt het, ook al komt er geen spin in de hele horrorfilm voor, zijn er geen voeten maar vooral andere blote delen in beeld of wordt er met viervoeters iets gedaan.

Moelijker wordt het wanneer je iets uit moet beelden dat niet zo makkelijk te vangen is in een klein tekeningetje. Bijvoorbeeld in de handleiding van een IKEA-möbel. Dat luistert vrij nauw en er moet een verschil worden gemaakt tussen schroef 1234 en schroef 1324. Anders staat Ludde op instorten. Maar dan tekent men 'gewoon' die schroef natuurgetrouw na. Maar wanneer dat niet kan? Wat doe je bijvoorbeeld met een icoontje voor 'inbreker'?

Dan kun je blijkbaar een persoontje nemen zonder handen en voeten. Maar mét een helm, een zak van Sinterklaas (of is het een wapperende cape?) en in zijn hand (die hij dus niet heeft) een... ja, wat is dát eigenlijk? Een katapult? Een Martini-glas zonder voetje? Of een wichelroede?

Een tijdje geleden was het prijs in de keuken. Sissend maakte mijn onderarm kennis met de zijkant van de wok. Herstel: met de kokendhete zijkant van de wok. De brandstreep is ondertussen mooi paars geworden. Doet in elk geval geen pijn meer.

De afgelopen week was het echter weer prijs in de keuken. Ditmaal niet met iets heets, maar met iets scherps. Tot tweemaal toe. Allereerst ben ik weer iets te gehaast met het in blokjes snijden van een courgette. Tsjakkerdetsjakkerdetsjak. En daar was het einde van de courgette en het begin van mijn duim. Ik vóel het een stukje in mijn vleesje gaan en mijn nagel raken. Bloeden als een rund, maar na het afspoelen en afdrogen is er slechts een flintertje vanaf. Gelukkig maar.

Een dag later liet ik een fileermes uit mijn hand schieten. Ik was een ananas aan het schoonmaken en door het sappige sap schoot het mes uit mijn hand. In een reflex grijp ik er naar. En ik zet het keurig rechtop. Maar wel met het heft op het aanrechtblad en het mespuntje in mijn handpalm. Au&schelden. Ook hier gelukkig niets aan de hand (letterlijk), maar het deed me wel even aan iets denken. Ook een reflexbeweging, maar iets akeliger.

Het is lang lang geleden en toenmalige kroegkennis Quirijn (Kiwi voor intimi) werkt in een frietkraam. Hij knikkert wat friet&snacks in het vet voor een bestelling en zet de zakjes&bakjes vast klaar bovenop de ongebakken friet. U kent dat wel van uw eigen lokale frietboer. Maar dan: windvlaag komt de tent in en laat een van de plastic bakjes met een sierlijke boog in een van de vetpannen belanden. En wat doet Kiwi? In een reflex grijpt hij naar het bakje.

Hij pakt het, maar steekt daarbij zijn hand&arm tot aan de pols in het vettige vet. 180 graden naar ik meen. Hatseflats, daar heb je wat. Maar het vreemde was: hij had niets! Tien minuten zijn arm onder de kraan (water-later) en dat was het. Geen brandwonden, geen hangende vellen, helemaal niets. Net als ik. Ja, ik heb een miniscuul gaatje in mijn hand en een pleister op mijn duim...

Jarenlang heb ik gezegd dat ik geen tuin wilde. Teveel werk voor te weinig plezier. De jaren op de beide flats hadden dat idee alleen maar versterkt: ik genoot erg van het balkon. Tuinsetje, barbecue, bakje met bloemen aan de rand en klaar. Niet teveel gedoe, toch lekker buiten zitten en genieten. Zeker met dat uitzicht aan/over de Maas destijds.

Sinds een jaar hebben we geen flat meer maar een huis. En geen balkon meer maar een tuin. Gelukkig alleen een achtertuin, want een voortuin is in mijn ogen nog steeds onzinnig. Daar heb je weinig aan. Maar over de achtertuin ben ik 180 graden gedraaid: heerlijk, ik zou niet meer zonder willen. Het werk erin en eraan vind ik nog steeds niet je van het, maar ik kan wel écht van die tuin genieten. En dan heb ik er die paar uurtjes werk wel voor over. Zoals gisteren. Onkruid wieden. Gras maaien. Terras vegen.

Gisteren ook eventjes het zwembad zwemklaar gemaakt. Nou ja, zwemklaar. Ik heb de voorbereidingen getroffen om er over een aantal weken in te kunnen zwemmen. Nou mag de zon er voor gaan zorgen dat er ook écht in te zwemmen is. Want de thermometer gaf nét de dubbele cijfers aan, eleven degrees. Eventjes ter vergelijking: de 'ijskoude' dompelbadjes in de diverse zwemparadijzen zijn over het algemeen 15 graden.

Goed, zwemmen zit er voorlopig niet in, maar we hebben deze paasdagen wel al lekker buiten gezeten en gehangen/gelegen in de mat. Al werd het des avonds af en toe een beetje fris, voor mij is het buitenseizoen nu echt begonnen. Nou maar hopen dat ik deze vrije week nog veel&vaak mag genieten in de tuin. Ik zag trouwens dat tweede paasdag vorig jaar een iets ander weerbeeld had...

...is niet gek. Maar wie dit leest heeft in elk geval contact weten te leggen met mijn site. Dan is het blijkbaar allemaal goed gegaan. Want tussen de paaseitjes door werd er even een en ander aan deze site veranderd. Op het achtergrondje dan, door de site-host.

Ik kreeg een tijdje geleden namelijk een mail. Dat mijn webruimte lucasbremmers.nl op 12-04-2009 zou worden geupgrade van PHP4 naar PHP5. Nou, dan zijn ze mij al kwijt. Dus snel even Roy een mailtje gestuurd. Met de vraag of deze info en de verandering boeide. Roy's antwoord was niet geheel geruststellend.

"Ja dat boeit.

In het gunstigste geval merken we er niks van, in het ongunstigste geval gaat de site plat. Mocht dit gebeuren dan denk ik dat we het programma achter je weblog eraf moeten pleuren en een nieuwe versie moeten installeren... dan ben je een dag, of wellicht 2 offline...".

Ik hoop derhalve dat het hier op de site allemaal zijn gangetje gaat. Kunnen we vandaag weer allemaal met gerust hart aan het ontbijt, de brunch, op familiebezoek, eieren zoeken, eitjes eten, naar de kroeg, funshoppen, de meubelboulevard of naar de tweedehands autohandelaar.

"...die mail is zo groot, die komen ze met de vrachtwagen brengen!"

Aldus een collega over een nogal stevig attachment...

...straatarm...

Vandaag gaan we met 'de zaak' verhuizen. Omdat we (na twee branden in een half jaar tijd) gekozen hebben om niet meer met deze toko verder te gaan, is het vandaag tijd om de dozen te pakken. Herstel: te laten pakken. Er komt namelijk een heus verhuisbedrijf om onze spullen over te huizen.

We gaan hemelsbreed 500 meter verderop zitten. In een nagenoeg nieuw gebouw. Omdat ik tijdens de 'kijkdag' (toen mijn collegae waren gaan spienzen) niet aanwezig was, ben ik afgelopen week even zelf aangewipt. Modern nieuw gebouw, keurig. Heel wat beter dan de aftandse oude meuk die we nu hebben. Het was daar altijd donker&bedompt. Eerlijk gezegd stonk het er gewoon. Bleek te worden veroorzaakt door de vloerbedekking. Die was namelijk een paar keer 'geraakt' door een overlopend riool. En daarna gewoon in laten drogen en niet vervangen...

Nu dus een ander kantoor. Met een schone vloerbedekking, grote ramen over een hele lange zijde en over twee breedtes. Prettig. Enige nadeel is dat de kantine aan de andere kant van het terrein ligt. Maar daar kom ik toch niet al te vaak. Ja, de rokers onder ons klagen ook dat de enige rookplek ook zo ver weg is, maar dat boeit mij dan weer niet. Het ziet er gewoon netjes uit. Leeg dan:

Mijn spullen verhuizen wordt een makkie, al mijn bureautroep past namelijk in een doos(je). Dockingstation, wat kabels, klaar. Verder heb ik nog een tafel en een stoel en that's it. Die hoef ik zoals gezegd niet zelf te verhuizen, maar die hoef ik ook niet zelf uit te pakken en neer te zetten. Ik ben komende week namelijk vrij. Kom ik over anderhalve week in een ingericht en hopelijk volledig aangesloten&functionerende omgeving terecht. Nu al de makkelijkste verhuizing ooit!

Tijdens het plaatjesdraaien afgelopen zondag hadden Joris en ik de ene na de andere mooie platenhoes in de handen. Dat bracht mij erop dat een of andere CD van Fleet Foxes een prijs had gekregen, omdat 'de hoes' zo mooi was. Buiten het feit dat een cd-boekje het natuurlijk niet haalt van de oldskool hoes, vond ik het ook nog eens een rare keuze.

Het ontwerp was namelijk 'gewoon' een afbeelding van een bestaand schilderij. Ik meende er Jeroen Bosch in te herkennen, maar ik weet niet veel op het gebied van beeldende kunst. Ik las echter dat het Pieter Brueghel was. Hmmm. Jeroen Bosch was echter niet zo vreemd 'gegokt', want Joris dacht het ook. En die is beter onderlegd wat dat betreft.

Een dag later een mailtje van Joris. Hij had het voor de zekerheid maar even gechecked. Het was inderdaad Pieter Brueghel de Oudere met z'n spreekwoordenschilderij. Joris had ook een linkje bijgevoegd. Klikkerdeklik en je komt in een grote uitvoering van het schilderij. Inclusief aanklikbare onderdelen, die laten zien welke spreekwoorden er uitgebeeld worden.

Het doet me een beetje denken aan 'Zoek de 50 verschillen' van Bertus, vroeger in de krant. Normaal 10 verschillen, maar met speciale (feest)dagen stond er een grotere versie in met meer foutjes. Het lijkt ook een beetje op zo'n (absoluut niet) grappige legpuzzel van een cartoon met een druk kruispunt waar allerlei (absoluut niet) grappige dingen gebeuren. Alleen is dit van Pieter Brueghel wél kunst...

Gisteren maakten Sjpoezie en Funs er al een opmerking over, vandaag schrijf ik er een stukje over: de boekenlijst (en het genep&gedoe er omheen). En niet alleen voor Nederlands, maar ook voor Duits, Frans en Engels. Rampzalig!

Duits lezen was geen probleem. Venlo über Alles. Frans daarentegen was afschuwelijk. Ik kan me nog 2 boekjes vaag herinneren. Les Jeux Sont Fait ('De Teerling Is Geworpen') en La Diligence ('De Koets'). Natuurlijk had ik (alleen maar) de Nederlandse vertaling gelezen, ik zou wel gek zijn om me door die Franse meuk heen te werken. Enige nadeel was dat ik bij het laatste boek volledig de boot inging. Ik kwam namelijk niet meer op het Franse woord voor 'koets'. Beetje raar als je bedenkt dat dát de titel was...

Voor mijn Nederlandse lijst beperkte ik me tot het lezen van uittreksels. Het daadwerkelijk lezen van de boeken had geen meerwaarde, aangezien de vragen vooral over motieven, thema's en diepere achtergronden gingen. En die moest je gewoon uit je hoofd leren. Je kon namelijk als achtienjarige natuurlijk nooit zelf doorgronden wat de schrijver bedoelde, dus werd er van je verwacht dat je de uittreksels uit kon kotsen tijdens het examen. Dan doen we dat toch?

Engels was alleen maar boekverfilmingen kijken. De tekenfilm van Animal Farm, een toneelstuk van Shakespeare, een urendurende saaie film als A Passage To India. Verder heb ik Catch 22 gezien en een Duitse film die 'ongeveer precies bijna' hetzelfde was als Lord Of The Flies (...The Rings was toen nog niet (zo goed) verfilmd). En natuurlijk zag ik de verfilming van One Flew Over The Cuckoos Nest. Prachtfilm overigens!

Zoals Funs gisteren al opmerkte: er waren maar al te vaak verschillen tussen film en boek. Daar werd je gelukkig onderling over getipt. Zo was bij OFOTCN het perspectief in de film bij de niet gekke patiënt en in het boek bij de Indiaan. En in de film wordt een spoelbak door het raam gegooid en in het boek iets anders. Dat wist iedereen viaviavia.

Alleen maakte iemand ooit de fout (ik meen dat het Floris was), om tijdens de boekbespreking voor het examen Engels enorm door de mand te vallen. Met boter&suiker erin, geen weg terug en niet eens de mogelijk om je er nog uit te lullen. Hij begon namelijk te praten over 'die scene waar Jack Nicholson samen kaart met Danny DeVito'...

Kluun maakte ooit op zijn weblog een aantal jaren geleden een overzicht van de top 20 van on(uit)gelezen boeken. 'De vergeelde boekenlegger'. Wel gekocht, soms zelfs in begonnen maar nooit helemaal uitgelezen. Die top 20 vind je hierrrr.

Wanneer ik die top 20 bekijk, scoor ik niet goed. Of wel, want ik heb er maar weinig van wél in bezit en toch niet gelezen. Het is dus maar hoe je het bekijkt. Van de nummer 1 (Donna Tartt's De Kleine Vriend) heb ik nog nooit gehoord. Nummer 2 staat echter in mijn kast. Nog geen letter van gelezen...

Nummer 3 (Tolkiens dikke bundel) heb ik ook, en ik geloof dat ik daar een bladzijde of 200 van heb weggekauwd op een luie strandvakantie en het daarna heb opgegeven. Jaren later heb ik me met veel pijn en vooral moeite door twee filmdelen geslagen, maar het derde kon ik écht niet meer opbrengen. Zelfs niet voor Vixen.

Maar er zijn ook boeken bij die ik wél helemaal gelezen heb. Sommigen met tegenzin, op de middelbare school bijvoorbeeld. Zoals De Avonden (gaap&geeuw). Of het in mijn ogen zwaar overgewaardeerde Celestijnse Belofte (checkerdecheck). Walgelijke boeken. Maar er staan ook fijne boeken bij, zoals het meer dan mooie In De Naam Van De Roos van Eco. Prachtig. De eerste honderd paginas even doorbijten (daar had Joris me al voor gewaarschuwd), maar aansluitend zeer de moeite waard. Van de rest heb ik zelden of niet(s) gehoord. Laat staan gelezen.

Dit weekend heb ik echter weer een kraker gekocht. Eentje waarvan ik eigenlijk verwachtte dat hij ook wel op die lijst zou staan. Het verzameld werk van Franz Kafka, met daarin natuurlijk Het Proces. Meer dan 1000 bladzijdes ellende, drama, buikpijn en wanhoop. Die is aan de beurt nadat ik me door de 500plus pagina's van Het Ontstaan Der Soorten van Darwin heen heb gelezen. Daar heb ik mezelf dit (Darwin)jaar de tijd voor gegeven...

Sinds anderhalve week heb ik mijn gouwe ouwe platenspelerT weer aangesloten op mijn reserve HiFi-installatie op zolder. Omdat ik met Joris op koopzondagen in de Locomotief gezellig van vinyl draai, banjerde ik toch nog met enige regelmaat door de berg LP's en singles die ik bezit. Daar kon ik thuis ook best wel wat mee, te meer omdat de Technics werkeloos in de garage stond.

Omdat Vixen op zolder regelmatig strijkt, kan ik haar dan gezelschap houden en min of meer de privé discjockey uithangen. Op die manier passeert werkelijk van alles de slipmat: psychedelisch Pink Floyd, jolige Johnny Cash, suikerzoete Sinatra en erstklassich Ernst Mosch und seine original Egerländer Musikanten.

Maar gisteren heb ik haar verrast met een hele aparte LP: een hoorspel met het verhaal van Alice in Wonderland. [Von Paulus] who the fuck is Alice?[/Von Paulus]. Dat deed ik natuurlijk ook voor mezelf. Want ik wist wel waar Alice in Wonderland over ging in grote lijnen, maar niet precies. En dus heb ik even Kant A en Kant B beluisterd en nu zijn we weer helemaal bij. Vreemd verhaal hoor!

Ik ben niet zo van de sprookjes. Ik haal ze ook vaak door elkaar. Vrouw Holle, Repelsteeltje, Sneeuwitje, Assepoester. Het zijn voor mij allemaal van die klok&klepel-verhalen. Giftige appels, boze stiefmoeders, glazen muiltje, kussens uitkloppen, spinnenwielen. Ik ben het totaaloverzicht een beetje kwijt. Ik zal eens kijken of er nergens op wikipedia een overzichtspagina te vinden is met wat korte sprookjes-uittreksels. Of heeft er nog iemand een paar LP's met sprookjes op zolder liggen?

"...had'ie het verkeerde vakje gekozen?"

Aldus Vixen als reactie op de dood van Martin Brozius...

...de ene dag onder de klamboe, de andere dag onder de muggenbulten...

Van haar ouders kreeg Vixen vorig jaar een heuse hangmat cadeau. Door haarzelf 'verlangd', dus een zeer welkom cadeau. We waren net verhuisd van tuinloze flat naar grote-mensen-huis. En daarmee ook in het bezit van een tuin. We zouden wel zien waar we de mat (aan) op zouden gaan hangen.

Dat kon niet aan de muren. Kon wel, maar dat is een zonloze plek. Zinloos dus. De tuinafscheiding bestaat verder uit struiken, een iel hekje en een peperkoeken tuinhuisje. We hebben drie vuistdikke boompjes in de tuin staan dus de geschikte lokaties zijn nul.

Omdat we het allebei zonde vonden om de hangmat ook dit zonseizoen (dat gisteren begonnen lijkt!) ongebruikt in de garage te laten liggen, heb ik Vixen dit jaar een beetje een saai cadeau gegeven voor haar verjaardag. Een grote doos met daarin 21 kilo steigerpijp en wat moeren&bouten (niet Robert).

Na 15 minuten sleutelen heeft Vixen een van de grootste verjaardagscadeaux ooit. Maar daar heeft ze dan ook wel twee jaar over gedaan. Zie hier de mobiele hangplek:

Er is weer eens een poll. Ditmaal op de website van de Maasboulevard. Daar mag je stemmen over welke brug er gebouwd gaat worden (twee keuzes) en welke naam de brug moet krijgen (eigen inbreng). Het schijnt dat de gemeente écht de brug laat bouwen waar het meeste op gestemd is.

Gisteren een item daarover op Omroep Venlo. Er werd geroepen dat een of andere kleuterwebsite (niet deze, een andere) voor had gesteld om het de Brulbrug te noemen. Vrij naar Edvard Munch, die zijn inspiratie voor zijn beroemde schilderij 'De Schreeuw' kreeg toe hij in Oslo op een brug stond, en werd gevangen door de omgeving. Jajajaja, het zal wel. Wanneer men even verder het verhaal van dat schilderij in duikt, blijkt dat de omgeving hem zwaar depressief en ongelukkig maakte.

Maar nog mooier was het mensen-op-straat-itempje. Daarvoor werd een dame gevraagd naar haar brugvoorkeur. "Ik kies die Romeinse. Ik hou namelijk van die tijd." Huh&watte&hmmm. Maar de uitsmijter moest nog komen. Nadat zij namelijk haar toelichting had gegeven, mocht haar moeder (denk ik) van vijfenzeventig-plus (denk ik) ook nog even wat zeggen.

"Welke brug zou jij kiezen?". "Nou, dat is mij om het even". Duidelijk. Die oudere mevrouw boeide het blijkbaar niet zo erg. Of ze had haar bril niet op. Of ze houdt niet van keuzes maken. Maar de dochter legt het even uit: "Och, dat maakt haar niets meer uit!". Vooral dat woordje 'meer'. Dat maakt ze toch niet meer mee. Die maakt het niet lang meer. Dan is ze er toch niet meer...

Sinds het begin van dit kalenderjaar hou ik elke week de meterstanden bij: gas-water-electra (2x, want we hebben een dag/nacht-meter). Vixen vindt het onzin, het doet haar aan haar vader denken. Die dan weer begon te klagen wanneer ze thuis te lang onder de douche stond. Ik kan&mag daar niet over klagen. Ik douche namelijk zelf ook veel en vooral veel te lang.

Elke week dus even de meterstanden opnemen en invullen in mijn hippe excel-sheetje. Met een grafiekje en wat doorreken-dingskes zodat ik een geschat jaarverbruik kan zien. En dat kan ik dan een beetje vergelijken met de gemiddelde verbruikswaarden in Nederland. Die staan namelijk op de site van het Nibud.

Ik weet dat je niet na 13 weken een fatsoenlijke schatting kan maken van het jaarverbruik, zeker niet qua gasverbruik. Ik lees namelijk dat wij met onze hoekwoning volgens het overzichtje ongeveer 1750 kuub per jaar kunnen verwachten. Maar met een redelijk straffe winter aan het begin van het jaar zitten wij nu op meer dan 50 kuub per week. Maar binnenkort gaat de verwarming hopelijk voor een paar maanden volledig uit, dus dat komt wel goed.

Stroom gaat redelijk goed, daar zitten we zelfs ónder het te verwachten jaargemiddelde. Maar dat komt natuurlijk omdat Vixen pas laat thuis is en ik vaak of in de stad ben of in het donker achter mijn pc zit. Tot zover alles OK. Maar dan komt het: de afgelopen weken gebruiken wij gemiddeld 3000 liter water per week. Herhaling: 3000 liter per week! Dat is zo'n dikke tweehonderd liter p.p.p.d. (per persoon per dag).

Volgens de redelijke schattingen die ik her&der on the internets tegenkom, is een verbruik van 125 liter normaal. Wij verbruiken dus zo'n 70% meer. En ik weet dat we stevige douchers zijn, maar zoveel? Nadeel is echter dat water (bijna) niets kost. En er dus op dát punt weinig (water)druk is om het gedrag te veranderen. En milieu-technisch gezien ben ik nooit zo'n nadenkerT, dus dat werkt ook al niet besparend. Maar 3000 liter in de week is een beetje heel erg veel. Ik zal er eens wat aan proberen te doen.