Ik heb op zich geen hekel aan reclame. De 'leuke' die er tussen zitten maken het allemaal wel te verteren. En anders is het een ideaal moment om even een kleine zapronde te maken, thee te zetten of even te gaan plassen. Het hoort er blijkbaar gewoon bij, die reclame.

Er zijn echter een paar reclames waar ik kriebelig van word. En het vervelende is dat die reclames tot in den treure worden herhaald, of dat er steeds één ding uit terugkomt dat ik niet uit kan staan.

Zo heb ik een verschrikkelijke hekel aan Robijntje. Stinkbeer. Wat een ongelooflijk klotebeest. Ik heb er al een hekel aan sinds hij jaren geleden in een filmpje 'verkleed' was als Franse schilder (baret/palet) en hij een compleet schilderij van een bloemenweide in een keer op het doek gooit. Bahbahbah. Zak.

Er is echter iemand die ik op dit moment nog enger vind dan Robijntje. Of beter gezegd: 'iets' dat ik nog erger vind dan die nepbeer. Haal even de reclame van KPN Internet in gedachte. Niet de 'goeiemoggel-serie' maar dat spotje waar een pas verhuisd stel even snel internet aansluit. Zij doet enkele muisklikken, hij gaat douchen.

Hij komt in zijn blote veter onder de douche vandaan en vraagt 'wat is dat voor rare foto van je moeder?'. Blijkt echter een live-chat-verbinding te zijn en moeders kijkt hem zo op de zak. Wel pasgewassen, dus dat scheelt. Op zich geen slechte reclame, maar ik kan er niet naar kijken. Vanwege die enorme navel van die jongen. Dat is geen gewone navel, dat is een gat in zijn buik. Het lijkt wel een vijver! Vier woorden: GAT-VER-DAM-ME...

De laatste maanden rijden er door bepaalde steden in Nederland van die autootjes met camera's op het dak. Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Groningen meen ik. Foto's maken voor Google-Street View of iets dergelijks. Ik las op diverse webzijdes dat er werd opgeroepen om er voor te zorgen dat je op die foto's te zien was. Beetje in de buurt van die camera-auto rondhangen. En het bewijs even doormailen natuurlijk.

Leuk leuk leuk, maar de gezichten op die foto's worden onherkenbaar gemaakt. Daar heb je dus niets aan. Kun je wel zeggen dat jij het bent, maar zo werkt het niet. Bij Google Earth moet je iets dikker uitpakken om 'herkenbaar' te zijn. Zeker omdat er bijna nergens tot op stoeptegel-niveau ingezoomed kan worden. Toen Vixen en ik ons huis gingen kopen, kreeg ik van Marc een luchtfoto gemaild. Te herkennen aan het blauwe vlekje.

Een jongen in Engeland wilde ook wel dat zijn (ouderlijk) huis zichtbaar was op Google Earth. Nu kun je wel een zwembad graven in de tuin, maar dat kost nogal wat tijd. Bovendien zien je ouders dan ineens iets achterom liggen wat er eerst nog niet was, daar kun je namelijk niet omheen kijken. En misschien was er al een zwembad in de tuin. Dus koos de jongen een andere creatievere oplossing:

Eén jaar lang hadden zijn ouders niets in de gaten. Totdat er een heli wel erg lang boven hun huis bleef hangen (om er fatsoenlijk foto's van te kunnen maken). Toen die foto's in kwaliteitskrant The Sun terecht kwamen, was het duidelijk. Toch maar eventjes zoonlief gebeld. "We staan in de krant, lul!".

"...anders waren er lopers verdronken!"

Aldus Sander B. na mijn opmerking over het geluk dat de enorme regenbuien van maandag niet tijdens de Venloop over trokken...

Deze keer niet in de rij voor voedsel of water, maar voor Funs!

Het is slecht weer. De afgelopen week ben ik twee keer zeiknat geregend op de terugweg. In de ochtend in het prille voorjaarszonnetje op de fiets gesprongen, in de middag de hagelstenen met mijn kale klets wegkoppend. Niet zo zeer de tijd om een vrije dag op te nemen...

Er is even niets te doen. Niets speciaals tenminste. Geen Rock Werchter deze vrijdag, geen Zomerparkfeest, geen vrijdag na Hemelvaart. Zelfs niet de vrijdag dat VVV kampioen kan worden. Want dát zijn allemaal vrijdagen die ik vrij wil hebben en dus ook vrij heb gevraagd. Vandaag is het dus niet zo zeer een vrijdag om vrije dag op te nemen...

Maar omdat wij op het werk een regel hebben dat we in bepaalde periodes een bepaald aantal dagen op moeten maken, heb ik vandaag 'verplicht' vrij. Leuk man: kloteweer, geen zak te doen en ik heb vrij. Nou ja, vrij: Vixen merkte tussen neus en lippen op dat ik bepaalde dingetjes die ik eigenlijk al lang had kunnen&moeten doen dan eindelijk maar eens aan zou pakken. Gelukkig mag ik maandag weer werken...

Gisteren even een beginnetje gemaakt met het invullen van 'de belastingen'. Voor het eerst sinds jaren, want de afgelopen keren kregen we een briefje van onze blauwe vrienden met een heel lang verhaal wat samengevat kon worden in twee woorden: laat maar.

Maar omdat Vixen en ik in 2008 een huis hebben gekocht is het nu weer zaak dat we de zooi invullen. De brief die we nu kregen was dan ook dringend&dwingend van toon: u moet, u zal, u bent verplicht. Hup dan, eens even kijken waar ik al die brieven en rekeningen en afrekeningen en jaaropgaves en weet ik wat ik allemaal nodig heb weer verstopt heb.

Nadat ik her en vooral der gezocht heb, denk ik dat ik het meeste wel gevonden heb. Ik vind in elk geval de beide DigiD's. Ik hoorde op het journaal dat half Nederland die kwijt was. Eens even die formuliertjes downloaden. Dat gaat makkelijk.

Hé, een pop-up. Of ik soms al wat gegevens wil downloaden die al bij de belastingdienst bekend zijn? Ehhh, gaan we het nu omdraaien? Ik druk op wat knoppen, vul de DigiD's in en een paar tellen later is meer dan 75% van mijn (en Vixens) aangifte in een klap ingevuld. Hallo, daar heb ik net verdomme de halve hut voor overhoop gehaald en nou blijken ze alles al gewoon te weten. En het ook nog even voor mij alvast op de juiste plaats ingevuld. En bedankt!

Wat mij betreft mogen ze dit nog wel even wat verder doorvoeren: stuur mij een volledig ingevulde belastingaangifte en dan bekijk ík wel of ik het er mee eens ben. Zo ja, dan zet ik mijn digitale poot eronder en anders klaag&verbeter ik wel. Wat nou 'leuker kunnen we het niet maken'?

Een dezer dagen zag ik bij iemand thuis op de laptop een klein klokje staan met een heleboel kleuren als achtergrond en slechts één wijzertje. Ik dacht dat het iets was van Windows i.v.m. het primaire kleurengebruik. Gisteren kwam ik echter een stukje tegen op nu.nl dat me wat meer over dat ding vertelde.

Het blijkt namelijk over de kleurenklok te gaan. De wat? De kleurenklok! Een zogenaamd handig hulpmiddel om kinderen zelfstandig te leren werken (aldus de site).

De opzet is simpel: een kind dat nog geen klok kan kijken, krijgt te horen dat het nog net zo lang iets mag/moet doen als dat die ene wijzer in een bepaalde kleur staat. WTF? Wat is de toegevoegde waarde? Maar OK, ik heb geen kinderen, ben geen kleuterleraar dus wie ben ik om er over te oordelen. Even verder lezen. Aha, hier een moeder die het getest heeft. Ervaringsdeskundige derhalve.

De testmoeder gebruikte de klok tijdens het computergebruik van zoon Danny. Ze legt ook nog even uit dat een kookwekker en een zandloper niet handig zijn. "De welbekende kookwekker tikt met geluid en dat kan erg storend werken, de evenzo bekende zandloper staat naast de computer waardoor de kinderen controlerend hun blik steeds van de computer afwenden om te kijken hoe ver de zandloper is. Wat een onzin.

Maar veel vreemder dan die kookwekker-zandloper-theorie vind ik iets anders: Danny is potdomme 9. Negen! Danny kan dus wél computeren, maar Danny kan geen klok kijken op zijn negende? Ik zou zeggen: eerst even goed studeren op 'Nijntje leert klok kijken', en dan pas chatten, mailen en pr0n downloaden, Danny!

Tijdens het examen van afgelopen week viel het me overigens op wat voor zooi&kraom sommige kandidaten meenemen, op hun tafel plempen en ook daadwerkelijk gebruiken.

In het begeleidend schrijven van de organisatie zit een overzicht wat je bij je moet hebben (dubbele photo-ID, bewijs van inschrijving) en wat je tijdens het examen mag gebruiken. Dat zijn een Engels-woordenboek, een niet-programmeerbare rekenmachine, en zwartschrijvende potloden om het hippe antwoordformulier in te vullen.

Er wordt in de brief geadviseerd om 4 (lees:vier!) potloden mee te nemen. Doe eens even niet zo raar, 4 potloden. Maar ik wil de mensen de kost niet geven die er ook daadwerkelijk vier (of meer) hebben meegenomen, inclusief puntenslijper én reserve puntenslijper! Over kost gesproken: ook daarvan zie ik een karrenvracht voorbij komen. Pakjes Sultana, broodjes, repen chocolade, dropjes, stapels Dextro energy. Hallo, het examen duurt maximaal 3 uur, je hoeft geen noodpakket mee te nemen en we blijven ook niet slapen.

Omdat het gekraak van de verpakkingen ronduit irritant was voor andere kandidaten werd er vorige keer vantevoren omgeroepen dat alles al uit de verpakking gehaald moest worden. Dat zou geritsel&gekraak schelen. Deze keer hoorde ik er niets over, maar kreeg collega Frank wel te horen dat hij zijn appel niet tijdens het examen op mocht eten "want dat op dat geknaag zit niemand te wachten!"...

Maar de topper deze keer was toch wel iemand die een keur aan bovengenoemde artikelen had meegenomen en die bovendien nog iets bij zich had wat ik nog nooit iemand had mee zien nemen naar een examen. Hij had oordopjes bij zich. Nee, niet van die koptelefoondingen die je tegeswoordigs rechtstreeks op je hersenstam schijnt te moeten aansluiten, neen, oorpluggen. Tegen het lawaai. En niet één paar, maar twee! What's next? Dekentje voor extra warmte? Een paar zakken bloed voor het geval dat? Een defibrillator?

Afgelopen zaterdag was het weer eens examendag. Hopelijk het laatste, dan is het namelijk 5 uit 5 en daar zou ik meer dan blij mee zijn! Omdat collega Frank er eentje van de vijf heeft gemist, had hij er die dag twee. Da's pittig. Zeker wanneer je ook nog eens zit te zweten in een trein met veel vertraging.

Hij was echter op tijd, ik kreeg namelijk 5 minuten voor 'examenaanvang' een smsje. Of ik nog een rekenmachine 'over' had. Was hij blijkbaar vergeten. Ik de kelder in. Daar moest nog ergen mijn oude middelbare school rekenmachine liggen. In de doos met bureauspullen kwam ik hem tegen. De oldskool Casio!

Het was meteen weer eind jaren tachtig. Ik opende het doosje. In het licht van de garage zag ik nog alle 'aantekeningen' in de klep van het doosje staan. Met potlood, zodat de leraren het niet een-twee-drie zagen. Ik herkende nog iets van annuïteiten en standaarddeviatie. Volgens mij heb ik dat spiekgebeuren destijds zo vaak over moeten schrijven, dat ik het op een gegeven moment toch gewoon uit mijn hoofd wist.

Buiten een spiekmiddel was het natuurlijk een leuk ding om je tijd mee te doden. Dit mocht namelijk altijd op tafel liggen. De docenten konden je toch slecht je rekenmachine afnemen?! En dus werd er hoger-lager gespeeld (met de random-toets), geëenentwintigd (met diezelfde toets) en een wedstrijdje gedaan wie er het snelst bij de 100 was (1,+,+ en dan zo snel mogelijk op = rammen). Maar het begon ooit allemaal natuurlijk met oliebol, bloeslos, siegheil, lesbies en lol+lol...

"...nee, ik moet nog werken!"

Aldus de conducteur op een vraag van een reiziger of hij naar Nijmegen ging...

...overstekend wild...

Bij de Appie staat altijd een straatkrantverkoperT. Normaal gesproken loop ik altijd knikkend voorbij. Ik hoef die krant niet. Ik heb niets tegen die man, hij verkoopt tenminste iets (iets legaals) en bedelt niet. Maar toen ik gisteren zag dat hij zijn 'werkplek' aan het schoon maken was (zwerfvuil, haha) dacht ik: op de terugweg koop ik zo'n krantje.

Op de terugweg koop ik zo'n krantje. Kost 1,50. Ik geef een tweetje, en hij wil me 50 cents teruggeven. "Is goed zo". Ik duw het krantje bij de boodschappen en ga naar huis. Eens even lezen.

De eerste grap is de naam van de krant: de Zelfkrant. Binnenin de standaardverhalen over de opvang, het eten, het leven op de straat. En een foto-repo over Afghanistan. Misschien wel om te laten zien dat er mensen zijn die het nóg slechter hebben. Die zouden willen dat ze op straat konden leven, want er zijn daar niet eens straten zie ik op de treurige foto's.

Maar dan zie ik dat die verkoper me beet heeft genomen. Allereerst is het de krant van februari. Kan gebeuren. Maar verder staat er op vermeld dat deze krant alleen in Den Bosch en Tilburg en Arnhem verkocht wordt. Hmm.

Toch neem ik het hem niet kwalijk. Want hij heeft het zwaar. Heel zwaar. Niet omdat hij op straat leeft. Niet omdat hij geen geld heeft. Neen. Hij heeft het zwaar omdat hij enkele uren per dag voor de deur van de Appie staat. En daar staat ook een moderne 'kiddy-ride': een blauw autootje met daarin een hamster. Dat ding laat de hele tijd hetzelfde ééntonige jengelende house-deuntje horen. En daarbij dat schreeuwerige tekenfilm-stemmetje "Een twee drie vier, HAMSTEREN!". Volgens mij zat ik nog liever in Afghanistan...

Een van de bij Amazon.com bestelde vakantie-boeken is 'Oddball Texas'. Dat Oddball-gebeuren is een (in Amerika bekende) serie boeken die je reistips en -info geeft, maar dan nét ietsje anders. De maffere tips voor interessante trips. Gisteren binnengekregen en even snel een blik in geworpen.

Een van de t(r)ips gaat over een steakhouse in Amarillo (jaja, ik zal onderweg 100 keer vragen of ik op de goede weg zit...), genaamd The Big Texan Steak Ranch. Daar zul je er vast veel van hebben in Texas, maar deze is speciaal. Hun webzijde druipt van de oubolligheid, maar daar staat wel een verwijzing naar de reden dat ze in Oddball Texas vermeld staan.

In dat restaurant mag je namelijk een uitdaging aangaan. Wanneer het je namelijk lukt om binnen een uur een feestmaaltje op te peuzelen, hoef je niet af te rekenen. De maaltijd bestaat uit een gepofte aardappel, een salade, een broodje, een garnalen-cocktail en een bieflapje. Detail, de bief weegt 72oz. Dat is een slordige twee kilo. Hatseflats! Lukt het je niet, hoef je slechts $50 af te scheuren.

Op de site van dat restaurant staat ook een linkje naar de zogeheten 72oz. Steak Live webcam. Indien mensen de uitdaging aangaan, komen ze aan een speciale tafel te zitten en kun je live hun verrichtingen volgen. Wanneer er niemand live aan het aanvallen is, er staan genoeg pogingen op JijBuis...

In het boekje staan overigens wat wetenswaardigheden over degenen die het gelukt is: 1 op de 5 schijnt het te halen, de oudste 'winnaar' is 69 en de jongste is 11. De snelste tijd is onder de 9 minuten. Voor de weblogvolgers: dat is Joey Chestnut, die ooit de hotdogkoning versloeg. Maar de toppers zijn twee mannen die twee keer dit menu in het uur hebben weten te verslinden. Hulde&respect!

Omdat ik nu elke dag na het crosstrainen een shake drink (melk, banaan, ijsblokjes) heb ik nogal wat ijsblokjes nodig. Ik heb enkele weken met zo'n hippe dingen van IKEA lopen klooien. Is allemaal leuk en aardig, die ijsstaafjes, ijssterretjes, ijsflesjes. Maar die rubberen bakjes die zwabberen en die wiebelen. Gevolg: ijsvlaktes in de vriezer.

Nu zag ik in de winkel iets nieuws op ijsblokjes gebied. Voor mij dan tenminste. Het waren zakken die je met water moest vullen. Tot zover niets nieuws, alleen hadden deze zakken een hele hippe uitgekiende manier van afsluiten. Geen klemmetjes, clipjes of knopen. Nee, het water&de zwaartekracht zorgen ervoor dat de zakjes letterlijk waterdicht worden afgesloten.

Goed: je houdt de zak onder de lopende kraan. Je ziet de bolletjes zich met water vullen en op een gegeven moment loopt de zak letterlijk over. Je haalt hem onder de kraan uit en houdt hem op zijn kop. Op een of andere manier loopt het water er niet uit, maar loopt het twee 'flapjes' in en sluit het zo de zak af.

En ook al schud ik stevig met de zak: hij blijft afgesloten. Na het invriezen geen gekloot met uit het bakje slopen zoals bij de ouderwetse manier. Gewoon het aantal wat je nodig hebt 'afscheuren' en klaar. Volgende stap: zo'n kroegmachine. Nóg handiger...

Afgelopen winter was het af en toe vrij van het koude. En soms zelfs van het ijskoude. Ik gelooof bijna 10 dagen aan een stuk (dus dag&nacht) sub-zero was, met diepteknallers van minus 20. Opwarming van de aarde? Haije Al Gore!

Waarom dat ik er nu over begin? In de week dat de lente er aan schijnt te komen? Omdat ik afgelopen weekend pas écht merkte hoe godvergeten koud het blijkbaar is geweest destijds. Ik moest namelijk even in het tuinhuisje zijn. Lente+Intratuin+viooltjes+plantenbakken. Zo'n verhaal dus.

In het tuinhuisje staat behalve het tuingereedschap en de BBQ ook de zwembadpomp. En hoewel ik die keurig 'droog' had laten lopen voor de winter, was er blijkbaar nog genoeg vocht in het filterzand blijven zitten om te bevriezen en daarmee het dikke vat te laten knallen. Dit bedoelen ze dus waarschijnlijk met 'het vriest dat het kraakt'...

Chris adviseerde me dat ik even de verzekering moest bellen, het kon wel eens gedekt worden. Gisterochtend de vrienden van Interpolis aan de pijp, en de vriendelijke stem vertelde me dat het uiteraard (?) gedekt werd. Blijkbaar hebben we een polis die kapotgevroren zwembadpompen dekt. Prima, meteen een afspraak gemaakt met een zwembadmeneer en die komt vandaag op bezoek. Nu maar hopen dat we net zo'n warme zomer krijgen als dat de winter koud was. Kan ik tenminste weer van mijn badje genieten!

Op de brugklas kregen wij van een van de leraren (ik geloof van Nisselrooij) een klein opdrachtje, om te laten zien dat niet alles even makkelijk is als het lijkt. Hij had tien zinnen op het bord geschreven, en wij kregen allemaal een blaadje waarop wij die tien zinnen moesten overschrijven. Niet uit het blote hoofd, niet vertalen, neen, gewoon overschrijven. Normaal gesproken verwacht je dan toch dat dat foutloos gebeurt.

Helaas, er waren toch nog altijd mensen die daar een of meerdere fouten bij maakten. En het is zo simpel. Het staat namelijk al voor geschreven. Wat is er dan makkelijker dan dat gewoon over te nemen? Ook al ben je pas 12 of 13, dat moet toch gewoon lukken. Niet dus.

Maar het kan nog veel erger. Stel je voor dat er een prijsvraag is en dat je iets moet spellen. En dan geen woord als 'Przewalskipaard' of 'minellium', neen, een makkelijk woord. Net zoals bij het brugklasvoorbeeld hierboven is het woord is eigenlijk al goed voorgedaan. Voorgespeld in dit geval. En dan nog falen. Niet één keer, nee een keertje of 10. Te cryptisch? Luister (en kijk) even naar bijgaand JijBuis-filmpje en je snapt waar ik het over heb...

"...ja, vanaf hier nog anderhalf uur!"

Aldus iemand van de vulploeg in een loeidrukke winkel nadat Sander B. een opmerking maakte dat het wel Phantasialand leek...

...geen taxi-ritje voor 25 euro, maar een bike-ride voor 25 eurocent...

Gisterochtend op de radio hoorde ik in een tussenzin dat Ikea Amsterdam 'om onduidelijke' redenen was gesloten. De journaallezer vertelde dat op het telefoonnummer van Ikea een antwoordapparaat liep dat er sprake was van een technische storing. Raar bericht. Dat nieuwsbericht dan, niet dat op dat antwoordapparaat.

Ik hoor er de rest van de dag niets meer van, totdat ik iets na zessen des avonds door Frank gebeld wordt. Hij zit in de trein op weg naar The Killers in HMH. "Zit je achter een pc?". Neen, ik was in de kroeg. Maar daar staat ook een pc. "Ik hoor net dat The Killers wordt afgelast ivm terreurdreiging, check dat even".

Op de site van HMH vind ik niets. Ja, een telefoonnummer. Met Frank aan de ene kant en Priscilla van de HMH aan de andere kant check ik Franks verhaal. Klopte als een bus. Frank was al in Utrecht. Hmmm. Ik checkte na het telefoongesprek meteen diverse nieuwssites, maar er was niets concreets.

Thuis aangekomen eerst de finale van Wie Is De Mol? gekeken, en daarna nog maar eens her&der gechecked. Via de digitale tv heb ik naar AT5 zitten kijken en werd het verhaal steeds spannender en complexer. Het vreemde is dat ik het gewoon ter kennisgeving aannam. 10 doden in de USA, 16 doden in Duitsland, mogelijke aanslagen in Amsterdam.

Ik word er niet eens meer warm of koud van. Frank baalt dat het concert niet doorgaat, Vixen zit al weer helemaal in een of ander feel-good-programma van de TROS en ik ga internetten om te kijken in welke opstelling VVV gaat spelen. "Terreurdreiging, het zal wel." Misschien is dat wel het ergste van alles...

De late zomervakantie van 2009 wordt langzaam maar zeker duidelijk. Het wordt (weer) de USA, het wordt (weer) een rondreisroute en het eindigt (weer) in Las Vegas. Vertrekdatum zal ergens eind september zijn, en we blijven 3 weken.

Maar waarheen? Vixen is sinds de laatste twee vakanties ook besmet met het USA-virus. En nadat Chili/Argentinië voorlopig was afgevallen, kwam Vixen zélf met de USA op de proppen. Ik durfde het namelijk al niet direct voor te stellen. "Zullen we gewoon weer naar Amerika gaan?". Prima. "Kunnen we dan eindigen in Las Vegas? Lekker een beetje bakken aan het zwembad en genoeg entertainment." Nog primader.

Mijn eerste insteek was om Route 66 af te rijden. Van Chicago naar LA. Buiten het feit dat het nogal prijzig was (auto huren in Chicago en inleveren in LA is prijzig) is het nogal veel rijden voor drie weken. Zeker wanneer er aan het eind nog een paar dagen Vegas vanaf moeten, dan wordt het haastwerk.

De tweede optie was om Tennessee-Louisiana (Memphis-Nashville-New Orleans) en terug te doen. Op zich mooi, maar dan is Las Vegas weer een eindje (te) ver uit de richting. Gelukkig is er nog genoeg moois te zien en te doen in de USA, dus waren er nog genoeg andere keuzes. Texas bijvoorbeeld...

Op verschillende internetfora van Amerika-reizigers las ik namelijk dat Texas niet alleen groot is (groter dan Frankrijk+Zwitserland+Benelux bij elkaar), maar ook heel divers. Dikke kannonnen van steden als Dallas en Houston, iets kleinere maar daarom niet minder interessante stad als San Antonio, mooie kustroutes, bergwegen, woeste woestijnachtige landschappen, de Rio Grande. En natuurlijk de Texanen zelf, met hun taal, kleding, eten en gewoontes.

Tijdens ons weekend Amsterdam kocht ik bij The American Bookstore een dik boek over Texas van Fodor's (Lonely Planet-achtig, maar dan iets losser). Dat heeft ons alleen maar enthousiaster gemaakt. Gisteren heb ik vier andere boeken bij Amazon besteld en aan de hand daarvan gaan we de route samenstellen. Op naar Texas, op naar de koijboijs... Yeeehaah!

Op donderdag 27 augustus 2009 speelt Coldplay in de LTU-Arena in Düsseldorf. Woensdag 9 september 2009 en de dag erna staan ze in het Goffertpark in Nijmegen. En naar een van die concerten wil ik wel gaan. Normaal gesproken ben ik niet zo van de stadion-acts en ga ik liever naar wat kleiners. Maar ik wil Coldplay graag zien, en volgens de geruchten stoppen ze er na deze toer mee. Ook al zou dat niet zo zijn, dan wil ik ze evengoed zien.

Er zijn een serie mensen waar ik vaker mee naar concerten ga. Allereerst natuurlijk met Vixen. Maar die trekt niet zo hard aan Coldplay, dus toen ik haar vertelde dat ze in Düsseldorf en Nijmegen zouden spelen, was haar reactie vrij van het lauwe. "Met wie ga je daar naartoe dan?". OK, duidelijk. Niet met haar dus.

Verder heb ik met Chris al de nodige concerten gezien. Motörhead (x2), Slayer, Roger Waters en laatstelijk nog Iron Maiden. U leest het al, daar past Coldplay nou niet direct tussen. Ik weet eigenlijk niet wat Chris van Coldplay vindt (hij heeft het voornamelijk over 'de band die eerst bekend was als Starfish bedoel je?'), maar volgens mij is dat ook niet de reisgenoot in deze. Correct me if I'm wrong.

En dan is er nog Roy. Overal voor in. Chris Chameleon, Spinvis, BZN. Zou dus een geschikte kandidaat kunnen zijn, ware het niet dat ik lieg wanneer ik zeg dat Roy Coldplay niet zo leuk vindt. Roy haat Coldplay. Roy kotst op Coldplay. Roy vindt Coldplay walgelijk. De enige reden dat hij mee zou gaan was om de bandleden met een vlammenwerper in de hens te steken.

Dat zijn de mensen waarvan ik weet dat ze niet mee gaan. Maar daar heb ik op dit moment niets aan. Ik weet echter niet of er mensen onder de lezerTs zijn die wél van Coldplay houden. En die naar een van hun concerten willen gaan. En dat dan ook nog in mijn gezelschap zouden willen doen. Vandaar mijn vraag: wie heeft er zin om op een van de drie genoemde data met mij mee te gaan? Of misschien gaan er al mensen, en kan ik 'aansluiten'. Roeptumaar!

In 1920 besluit Hans Riegel in Bonn een eigen snoepfabriek te beginnen. Een naam is snel gevonden in een acroniem, bestaande uit de eerste twee letters van voornaam, achternaam en stad. HARIBO is geboren. Twee jaar later komt hij met zijn gummie-beertjes (hallo, 1922 en dan snoepjes maken uit koeienbeenderen...), die dan nog Tanzbären heten.

In 1935, de tijd dat Deutschland sowieso al uitblinkt in het verzinnen van slogans en leuzen, komt een tekstschrijver met de kraker 'HARIBO macht Kinder froh'. Mooi, hier heb je 20 Reichsmark en nou aufsalzen. Meer dan 70 jaar oud en nog steeds een knaller. In 1962 uitgebreid met 'und Erwachsnene ebenso'. Je hoort die Duitse mekkerstemmetjes er meteen bij.

Omdat Duits niet overal hip is (zeker niet Duits uit 1935...), is er her&der in de wereld een vertaling van gemaakt. Sommige vallen wel mee, die lopen best lekker:

Kids and grown-ups love it so, the happy world of Haribo
Haribo, c'est beau la vie pour les grands et les petits
Dulces sabores para pequeños y mayores

Maar in het Nederlands werkt het gewoon niet. En dan tóch krampachtig vast proberen te houden aan het gerijm. Met recht 'rijmelarij van likmevestje' getuige de volgende walgelijke verstoethaspeling: Haribo maakt kinderen blij, volwassenen horen ook daarbij.

Voor sommige landen hebben ze het maar gewoon bij het Engels gelaten (check de site maar eens, daar is die Nederlandse zin overigens al niet meer te vinden). Dat had in Nederland ook niet gehoeven. Het had hier namelijk gewoon in het Duits moeten blijven!

Op het moment dat ik dit stukje begin te schrijven (zondagavond 2000 uur), weet ik nog niet waar en hoe het gaat eindigen. Positief hopelijk, positief waarschijnlijk. Het gaat namelijk goed met mijn investering. Zoals ik afgelopen vrijdag al vertelde, heb ik geïnvesteerd in een pokerspelerT. 10%-aandeel van de eventuele winst. We zouden wel zien.

Zaterdagmiddag begon het toernooi in Holland Casino. Ik was nog in het stedje toen ik de eerste sms van de spelerT kreeg. Zoals eerder gezegd begrijp ik weinig van specifieke pokertermen, maar dit smsje was bijna helemaal duidelijk: "Slecht nieuws. Down tot 2.2K. Nut flush vs. full house (dat stukje begreep ik niet helemaal). Beetje kut. Schuifwerk dus".

Hmm, navraag leerde mij dat het 'nut flush'-stukje sloeg op het feit dat zijn goede hand werd verslagen door een betere. Ik smste terug dat ik des avonds even naar HC zou komen (met mijn moeder en Vixen). Daar aangekomen ontmoetten we Robert Vallen. Mijn investering. Het ging niet goed, hij had veel verloren. Maar alles kon nog goedkomen. De dealer aan de tafel zei dat het écht niet goed ging en hij hoopte dat ik niet een te groot aandeel had genomen. We wensten hem succes en gingen zelf aan de gok.

Zondagochtend stuurde ik een sms. Om te vragen of het geheel voorbij was. "Nope. We leven nog. 55.200 wat average is. Om 17:00 uur gaan we verder.". Aha, het kon dus nog. Ik checkte even op de Holland Casino-site wat het prijzengeld was. Vanaf nummer 13 werd er uitgekeerd, maar de weg was nog lang. Iets voor achten kreeg ik een sms van een andere investeerder. "Hij zit bij de laatste 14". Ik kreeg ook meteen te horen dat ik het semi-live kon volgen op internet. Er zit dus blijkbaar iemand mee te typen. En serieus te camera'en, want er worden zelfs interviews in de pauzes gehouden alsof het echte sportmannen zijn. 'Pauze-interview Robert Vallen' staat er boven een van de entries http://www.casinocity.nl

Rond 2100 uur ontdek ik dat er zelfs live beelden worden gemaakt en uitgezonden via die site. Naast de site loopt een chat, waaraan ik natuurlijk mee doe. Ondertussen gaat het beter&beter. Nog 12-11-10 man te gaan. Hij staat op 3450 eypo, ik dus op 345. Op een gegeven moment zegt een van de presentatoren (die de chat blijkbaar mee leest) dat ik naar het casino moet komen. Tijdens de pauze van 21:45 besluit ik dat dan ook maar te doen!

De laatste negen komen aan één tafel te zitten. We staan met zijn dertigen te kijken, zes man van VVV die er voor hem staan. Ik ben uiteraard de enige die geen seconde begrijpt wat er allemaal op die tafel gebeurt. Ik word bedolven onder termen en besluit af en toe een vraag te stellen. Ongewone situatie voor mij om ergens rond te lopen waar ik de allerstomste onwetende ben. Het lijkt hier wel een natuurkunde-olympiade. Wat ik wél begrijp is dat het gewoon goed gaat met Robert. Een voor een verlaten anderen de tafel, al duurt het steeds langer. Wanneer er nog maar 5 mensen zitten, weet ik zeker dat ik minimaal 1000 eypo mag bijschrijven. En dat is na middernacht het geval. Kassa!

Om 0200 uur is het gedaan. Na een paar keer door het oog van de naald te zijn gekropen, moet hij het afleggen en valt hij net buiten de medailles: vierde plaats. Maar dat betekent wél dat hij 146 mensen achter zich heeft gelaten én dat er 11.250 11.150 eypo is verdiend. Maakt mij 1125 1115 euro rijker. Plus de 300 die ik tijdens een pauze in het casino zelf wist te winnen (ik kan wel íets daar) maakt het totaal bijna 1500 euro winst. Hatseflats, geld winnen met pokeren zonder er iets van te snappen. Sterker nog: zonder ook maar één kaart te hebben aangeraakt!

"...jij wil zeker graag kinderen?"

Aldus UPS nadat Ivo bij een sleutel-zoek-actie een uit de verpakking barstend condoom uit zijn binnenzak opdiept...

...brood, boter, telefoonkaarten. Funs' buurtsuper heeft álles...

Zoals de krant ooit blokletterde 'Pollux=Vastelaovend', zo durf ik hier te zeggen 'Bremmers=gokken'. Mijn vader was niet zo'n gokker, maar alles wat nu nog van ons gezin op de aardbodem rondloopt is vrij van het gokkerige. Mijzelf inclusief natuurlijk.

Ik kom graag&vaak in het casino. Brood&spelen. Vooral roulette, soms de kasten, zelden black jack maar nog nooit poker. En als ik zeg nooit, bedoel ik ook nooit. En niet alleen in het casino niet, ook niet bij vrienden thuis of in de kroeg of op internet. Ik heb vroeger namelijk nooit Yahtzee gespeeld, dus ik heb de combinaties niet zo in mijn hoofd. Is een flush nou hoger dan een straat? Ik weet het niet.

Maar toch ga ik dit weekend geld proberen te verdienen met pokeren. In het casino nog wel. En niet eens door zelf te spelen! In het Venlose HC begint dit weekend een groot toernooi waar veel poen te verdelen is. In een bepaalde categorie is het inschrijfgeld 1050 eypo. 1000 voor de pot, 50 voor het casino. Die pot wordt verdeeld onder de toernooitopperTs. De nummer 1 boert goed. Tot 40% van de poet!. Vind ik nogal wat.

Een van de deelnemers (die ik via VVV ken), verkocht 50% van zijn inzet, en daarmee ook 50% van zijn potentiële winst. Ik heb 10% genomen. En nou maar hopen dat hij niet voor niets al die pokerwedstrijden heeft gespeeld, al die dagen in het pokerwalhalla van de wereld (Vegas, baby!) heeft gegrind, al die pokerboeken heeft gelezen. Hopelijk kan ik jullie maandag mededelen dat de gok goed heeft uitgepakt.

Wanneer ik na mijn werk thuis kom, heb ik nog anderhalf uur voordat Vixen thuiskomt. Die begint laat en is dus laat klaar. Geeft mij mooi de tijd om boodschappen te doen, de crosstrainerT op te gaan en te koken. In die volgorde.

Na het 'sporten' heb ik het meestal lang te warm om me nog aan te kleden. In boxershort of trainingsbroek ga ik dan achter de potten&pannen staan. Met mijn blote bovenlichaam. En dat is natuurlijk niet slim. Af en toe een spettertje op mijn tere lijfje wilde me dan eindelijk er toe aan zetten om een schort om/aan te doen. Slimme jongen.

Maar met zo'n schortje om, zijn mijn armen nog steeds van het onbedekte. En toen me een dezer dagen iets in een pannetje overkookte, had ik prijs: ik zette de pan van het vuur, en haalde het rooster van het fornuis. Keurig een overhandschoen aan, want die roosters zijn loeiheet. Aansluitend een nat doekje gepakt en de overkookzooi even wegdeppen. Tot zover niets aan de hand. Totdat ik in de buurt van de wok kwam, die op de vlammenzee ernaast stond.

Voorzichtig laverend probeer ik eromheen te draaien. En natuurlijk ontwijk ik de ene hete warmtebron om vervolgens keurig vol met mijn onderarm op de gloeiende rand van de wok te gaan hangen. Ik hoorde het sissen. Auauauauau! Schelden, boos de zooi aan de kant gooiend en uiteraard de klassieke fout makend om maar 1 nano-seconde onder de kouwe kraan te hangen ('lang zat!'). En des avonds vervolgens een kloppende onderarm en druppels die uit de wondstreep komen. En de volgende dag natuurlijk weer gewoon in de blote pens staan te koken...

Ondanks het feit dat ik nu dagelijks 'sport' op de crosstrainerT en daardoor ook dagelijks een aflevering van een of andere serie zie (op dit moment The Office (USA)), is er toch nog steeds ruimte om af&toe tv te kijken. Daar is weinig op wat ik graag wil zien, en nog minder wat ik volg.

Buiten 'Wie is de Mol' volg ik eigenlijk alleen nog Lost. In de USA is men afgelopen januari begonnen met seizoen 5, het één-na-laatste seizoen. Het is nog steeds niet duidelijk wanneer dat seizoen hier in Nederland wordt uitgezonden. Het is zelfs nog maar de vraag óf het hier wordt uitgezonden. Daar kan en wil ik niet op wachten. Dat hoeft gelukkig sinds dit weekend ook niet meer.

Want daar waar ik met horten&stoten in voorgaande seizoenen af en toe een aflevering meepikte op diverse Chinese sites, daar is de oplossing nu wat makkelijker. En prettiger te kijken. Ik kijk ze namelijk tegenwoordig via de Amerikaanse equivalent van uitzendinggemist.nl! ABC, het station dat Lost uitzendt, heeft namelijk alle uitzendingen online beschikbaar. Enig nadeel: alleen toegankelijk voor mensen in de USA zelf.

Maar daar zijn gelukkig trucjes voor. Wanneer ik voor mijn werk thuis moet inloggen, dan gaat dat via een zogenaamde VPN-connectie. Ik ben dan ineens iemand die vanuit Orléans aan het internetten is, met een Frans IP-adres. Meteen alle pop-ups en reclames en sommige internationale sites in het Frans, maar dat boeit niet.

Nu heb ik sinds dit weekend een programma op mijn laptop thuis dat via eenzelfde VPN mij&mijn IP-adres door het leven laat gaan als een Amerikaan. En daarmee heb ik dus toegang tot de on-demand-sites van ABC (en waarschijnlijk alle andere netwerken), dus voor Vixen en mij is gisteren seizoen 5 van Lost begonnen!

In de film Bruce Almighty mag Jim Carrey voor God spelen. Letterlijk. Hij neemt de taken een week over van 'echte God' Morgan Freeman, nadat hij zich beklaagd heeft. In die film heeft God ook een email-adres (urbi@orbi.com zou een mooie zijn). Carrey wordt gek van de mails en beantwoordt ze allemaal met 'Ja, je gebeden zullen verhoord worden'. Chaos en paniek all over, zeker wanneer blijkt dat íedereen de lotto heeft gewonnen.

In de film komt behalve e-mail ook God's telefoonnummer voor. Bruce krijgt een bericht van God. Met als afzendernummer 776-2323. Dat zou dus het telefoonnumer van God zelf zijn. Daar waar er normaal in Amerikaanse series en films een niet-bestaand 555-nummer wordt gebruikt, is dat nu niet het geval. Met als gevolg dat mensen die écht 776-2323 hebben (met hun eigen area-code ervoor) platgebeld werden.

En nu lees ik gisteren het bericht dat God wel degelijk een eigen nummer heeft. Een Nederlands 06-nummer nog wel. Zin om te bidden, te schelden, iets te vragen of gewoon Gods stem even te horen? 06-44244901. Wel meteen zijn voicemail, jammer...

Dit weekend werd maar weer eens duidelijk dat ik langzaam maar zeker een oude zak aan het worden ben. Ik ben afgelopen zaterdag boodschappen aan het doen bij de Albert Heijn bij ons in de buurt. Ik had andere boodschappen bij me (die ik in de stad had gehaald) en die zet ik netjes bij de service-counter neer. Scheelt een hoop uitleg wanneer er eens per ongeluk in mijn tas gekeken mocht worden.

Bij de kassa staan vier jochies. Te bedelen voor voetbalplaatjes. Ze vragen of ze de mijne mogen hebben. Neen. Ten eerste omdat ik er deze keer geen had (slechts 9,70 besteed), ten tweede omdat ik ze voor mijn neefjes spaar. Maar ik gaf de aanwezige knapen alleen maar mijn derde reden: "Nee, want jullie maken er een troep van. Kijk, overal lege plaatjeszakjes hier op de grond". Beduusd keken de jochies naar de vloer. Ze probeerden de rommel met hun voeten een beetje weg te moffelen.

Ik liep naar buiten en realiseerde me toen dat mijn andere boodschappen nog bij de counter lagen. Terwijl ik terugliep keken de jongetjes me angstig aan. "Ik ga het trouwens maar eens even melden bij de mensen hier!". Bij de counter aangekomen, vroeg ik netjes mijn tas. Ik zeg tegen het meisje aan de kassa dat ik geen zin had om als dief bestempeld te worden "bij dat kassameisje daar", ondertussen wijzend naar de kassa.

Maar die bedelaars dachten natuurlijk dat het om en over hen ging. Binnen enkele seconden zaten ze op hun knietjes om alle rommel op te ruimen. En niet alleen de plaatjeszakjes, nee ook de kassabonnen en andere troep werd meteen vakkundig opgeruimd. Toen ik weer voorbijliep, keken ze me braaf aan. "Kijk meneer, alles netjes!". Keurig.

Op de fiets naar huis realiseerde ik me dat ik nu precies zo iemand was geworden waar ik als lagere-school-jochie een ontzettende hekel aan had. Zo'n bemoeizuchtige, serieuze, stomme volwassene. Ik hoop dat ze me achter mijn rug uit hebben gemaakt voor stomme piemel.

"...is dat soms iets Joods of zo?"

Aldus Vixen nadat bij Wie is de mol? een kandidaat zei 'ik zweer het op mijn Maserati'...