Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf!

Toen we tijdens de afgelopen vakantie over enkele 'staatsgrenzen' reden, zag je dat in diverse staten andere regels gelden. Buckle up, it's the law!, wanneer je van een niet-gordelplichtige staat naar een wel-gordelplichtige staat reed. Iedereen meteen de gordel om. Andersom zag je ook dat mensen hun gordel afdeden bij het binnenrijden van Washington, 'het is hier toch niet verplicht?'. Maarmaarmaar, je doet hem toch om voor de veiligheid, niet om de boete te ontlopen...

Het is natuurlijk wel vreemd dat er in één en hetzelfde land andere regels gelden, omdat elke staat op bepaalde punten zélf de wetten&regels mag bepalen. En daar kan nogal wat verschil in zitten. Nou hebben we het hier ook over de Europese Unie, maar dat universele valt hier overigens ook wel mee. Anyway: verschillende boetes voor dezelfde overtredingen dus. En die verschillen waren niet te zuinig.

Zo zagen we in Boston en omstreken dat je maar beter geen pröpke uit je auto kon gooien. De boete kon namelijk oplopen tot $10.000. En dat is zelfs met de huidige koers toch wel eventjes au. Het was er ook wel een stuk schoner dan in andere omliggende staten, waar de boetes dan ook maar rond de $30 waren.

Ik weet echter niet of het alleen maar daar aan ligt. Ik gooi nooit zomaar iets op straat. Dat ligt niet aan de boete, maar aan de opvoeding. Ik geloof dat mijn ouders me een flinke wats om de oren zouden geven wanneer ik iets op straat knikkerde. Al moet ik eerlijk wel toegeven dat ik mijn peuken altijd in de put gooide. Dan leek het netjes, maar volgens mij is dat ook gewoon vervuiling...

In plaats van te dreigen met dikke boetes, kun je het natuurlijk ook met humor proberen. Werkt misschien niet altijd even goed, maar het zorgt wel voor een glimlach bij de (eventuele) vervuiler. En misschien leidt het wel ergens toe:

Na thuiskomst gisteren de gebruikelijke dingen gedaan die bij een thuiskomst horen: wasje(s) draaien, post bijwerken, boodschappen doen en de foto's netjes sorteren.

Vandaag de laatste USA 2008 entry en dan zit de vakantie er ook blogsgewijs op. Vanaf morgen weer de gewone website (met voorals nog nog even een bekende bannerT). Om een beetje een combinatie te maken tussen een USA 2008 entry en een 'gewone' entry, ga ik maar even wat foto's plaatsen die alles met onze vakantie én het financiële nieuws te maken hebben. De picas bij de crisis!

...zij geven een beetje teveel foute kredieten/hypotheken weg...

...zij komen met een $700 billion reddingsplannetje...

...hier wordt opgeroepen om vooral 'yea' te stemmen...

...hier stemt echter een meerderheid 'nay'...

... met als gevolg dat ze hier $1200 billion verliezen in één dag!

Op het moment dat deze entry online komt, zitten wij nog in het vliegtuig van Miami naar Düsseldorf. Ik zag op internet dat het nu in Nederland zo'n 12 graden is, aangevuld met regen en harde wind. Thuiskomen heet dat...

En toch, na 3 weken vakantie ben ik weer blij om thuis te komen. Niet meer (bijna) elke dag weer je koffer inpakken en de auto inladen. Nee, gewoon 's ochtends de deur achter je dicht trekken, wetende dat je vanavond weer daar zal slapen. Alleen het ochtendritueel zal ik erg missen. Terwijl Vixen onder de douche stond en zich aansluitend ging opmaken (...) voor een nieuwe dag, ging ik andere dingen doen. Stukje rijden, boodschappen doen. Of gewoon met thee en een krantje de dag beginnen bij een of ander coffeehouse op de hoek.

Wat ik ook zal missen, is het enorme ge(vr)eet de hele dag door. Amerika nodigt ook uit om dat de hele dag te doen: er is overal&altijd eten. Op elke straathoek liggen 3 of 4 eetmogelijkheden, die waarschijnlijk ook nog eens 24/7 open zijn. Het is er spotgoedkoop en je hebt ongelooflijk veel keuze. Wanneer ik daar zou wonen, dan was ik nóg dikkerder geweest dan dat ik nu al ben. En wanneer ik daar zou wonen, zou ik waarschijnlijk ook zo'n koelkast hebben gehad als die van Peter&Natasha.

Een ander groot ding wat ik zeker daar zou kopen, was een enorme auto. Nou woon ik nu in een land waar de niet alleen de auto's een vermogen kosten, maar ook de benzine. Daar is dat het tegenovergestelde, in vergelijking met ons. De auto's zijn hier om te huilen zo goedkoop. Zeker nu het oktober is, en de modellen van 2009 eraan komen. Dat betekent dat die van 2008 gedumpt worden. Met enorme kortingen. Wat ik in Nederland voor een simpel instapmodel Golf betaal, daar koop ik daar een enorme auto voor. Full options, leer, dikke wielen, noem het maar op. En dat de benzine daar dan maar 65 cent per liter kost is mooi meegenomen.

Ondanks dat ben ik blij dat we weer thuis zijn. Dan maar meer betalen. Dan maar een kleinere auto. Want hoe graag ik ook in Amerika op vakantie ga, het blijft toch een idioot land. Neem nou alleen al die prijzen. Allemaal zonder tax. Ik word gek van die tax. Zet nou toch gewoon het eindbedrag op het prijskaartje. Het lijkt wel of het hele land daar één grote Sligro/Makro/Hanos is. Aan de kassa komt die klote BTW erbij! Stelletje mafketels...

Trip: Miami FL - Düsseldorf DE
Afstand: 7835 km
Slapen: Ergens boven de Atlantische Oceaan

Gisteren de laatste 'volle' vakantiedag. Op naar de Florida Keys, na een stevig ontbijt bij de IHOP. Heerlijk, ik zal echt af moeten kicken na thuiskomst. Al was het maar omdat ik thuis niet zal/mag/kan ontbijten met eieren, pannenkoeken en 'gebakke petatte'. Zeker niet nu het abschpecken weer eens voor de deur staat. Maar goed, de Keys.

Na anderhalf uur rijden waren we aan het begin van de serie eilanden die door een lange weg/brug verbonden is. Key Largo. Beetje vergane glorie. Beetje schade door wat windjes die er overheen waren getrokken. Beetje leeg omdat het toersitenseizoen voorbij is en omdat de overwinteraars ('snowbirds', mooie term hier) pas in November komen. Doorrijden dus. Na nog anderhalf uur waren we in Duck Key. Vixen en ik waren het er over eens dat doorrijden naar Key West (het eindpunt) weinig extra's zou brengen, dus na 100 van de 160 mijl vonden we het welletjes. Omdraaien maar, nadat ik eerst even die anderhalve liter Dr. Pepper weg had gezet:

Toen we bijna weer terug in Miami waren, heb ik de auto even op de vluchtstrook gezet. Het was namelijk nog een kleine 10 minuten rijden voordat we de eindbestemming (Florida Mall) zouden bereiken, maar ik durfde de gok (om met de kap open dat laatste stuk te rijden) niet te nemen. Toen we aankwamen bij de Mall, leek het wel nacht te worden:

Die Mall zelf was weer eens een belevenis. Buiten het feit dat er weer enorm veel winkels waren en een vreetplein zo groot als de Koel, hadden ze ook een surfshop genaamd Adrenalina. Op zich niets spectaculairs, ware het niet dat je je surfboard meteen even kon testen. In de winkel was namelijk een stevige golf nagebootst. Herhaling: in de winkel was namelijk een stevige golf nagebootst! Zwembroek aan, plank mee en hang loose, dude!

Na de winkelavonturen reden we nog even naar Fuddruckers, onze favoriete eettent hier in de USA. Bouw-je-eigen-burger. Je broodje wordt gebakken, je burger gegrild en de rest van de meuk (groente, sausjes, kaas, fruit noem maar op) pak je zelf maar. Wat een lekker iets. Ook dat zal ik gaan missen. Op de terugweg zagen we nog dat de donkere lucht weer eens flink leeg was geschud: zelfs in de zwartste buurten van Miami stonden de straten blank (sorry voor de slechte woordgrap)...

Vanavond om 20:00 uur lokale tijd vliegen we ('as God beleef' zou mijn oma zeggen) terug naar huis. Morgenmiddag rond 12:00 zijn we dan in Düsseldorf. Einde van een heerlijke vakantie. Gelukkig hoeven we allebei pas maandag te werken. Dus lekker nog even relaxen thuis...

Trip: Miami FL - Key Largo FL - Miami FL
Afstand: 400 km
Slapen: La Quinta Inn, Miami FL

Gisteren eerst even een tourtje door Naples gemaakt. In het zonnetje lag het dörpke er mooi bij. Het Venetië van Florida wordt het genoemd. Voor wat het waard is, want Giethoorn wordt ook met Venetië in verband gebracht. Ik bedoel maar. Hoe het ook genoemd wordt: het is er erg mooi.

Vervolgens via Highway 41 (The Tamiami Trail) dwars door de Everglades op weg naar Miami. Mooie weg, met links en rechts the Everglades. Het is officieel geen moeras, maar gewoon een rivier. Wel eentje die maar 30 cm diep is, die maar met 2 km/h stroomt en die 80 kilometer breed is. Maar geen moeras dus. Allemaal geleerd tijdens de befaamde airboat-trip. Prachtige ervaring. Met 4 man (en oordoppen!) op van die halfhoge stoeltjes. Bovenop de tennis-scheids-stoel de piloot. En achterop een enorme propellor. En dan maar knallen door het hoge gras, tussen de bomen door:

Niet alleen de snelheid van de boot en de schoonheid van de omgeving waren mooi, maar ik was vooral benieuwd naar de eerste keer dat ik in mijn leven een wilde alligator zou zien. Nou, we hebben er heel wat gezien, maar deze kwam het mooiste op de foto:

Nog voordat we terug aan land waren, was de hemel weer eens opengebarsten. Naat wies op de onderbôks. Wat kwam het er weer eens uit hier in the Sunshine State... Later die dag kwamen we in Miami aan. Omdat het weer weer helemaal opgeklaard was, zijn we nog even met de cabrio een rondje gaan rijden. Over Ocean Drive natuurlijk...

Vandaag naar de Keys. Het begin ervan: we rijden tot aan Key Largo. Is het mooi, dan rijden we nog een stukje door, maar ik denk niet dat we 'helemaal' Key West gaan halen. We zien het wel...

Trip: Naples FL - Everglades City FL - Miami FL
Afstand: 300 km
Slapen: La Quinta Inn, Miami FL

Gisteren vertrokken we met een stralende zon en 30 graden vanuit St. Petersburg naar Naples. In Europa een wereldreis, hier slechts een dikke twee uur rijden. Maar ook de weersomstandigheden waren hier andersom: vanaf het moment dat we de Bay-area van Tampa verlieten, begon het bewolkter te worden. En die bewolking werd regen. En die regen werd stortregen. Mijn god, wat viel het eruit. Ruitenwisser op de hoogste stand en nog niets zien, van dattem. Kutweer dus gewoon, en nog steeds tegen de dertig graden.

In Naples aangekomen snel een slaapplaats gezocht en gevonden. Om 1600 zaten we daar dus. Te wachten op drogere tijden. Het zwembad van het hotel werd voller en voller, dus het zag er niet meer uit dat het droog zou worden. De eerste dag in Florida regende het ook zeikhard, maar dat was een bui: na tien minuten was het weer zonnig. Nu bleef het donker en grijs. En nat.

Internet maar aangeslingerd, op zoek naar een eetgelegenheid. Op een of andere website kwam ik een verhaal tegen over iemand die in Naples een heerlijke authentiek Mexicaans restaurant had gevonden. Nou was 'restaurant' teveel van het goede volgens de schrijver. Het was een omgebouwd woonhuis waar mensen konden eten. Dat wilde ik meemaken. De tien minuten die de autorit duurde, werden de buurten waar we doorheen reden slechter en slechter. Nou is Naples wel een rijke stad, vooral het centrum heeft prachtige villa's aan het water, dus het wordt nogal snel minder dan dat...

Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen (langleveTomTom), dachten we eerst dat we verkeerd zaten. Het leek wel een woonhuis waar mensen konden eten. Ooh wacht, dat zochten we ook. Hoe raar het er van buiten en binnen ook uitzag, zo geweldig was het eten. Gelukkig kon ik me redden met mijn basiskennis Spaans, want er was niemand die Engels sprak, getuige de zpelvaudten in de 8 woorden Engels op de menukaart. Nou ja, menukaart: er hing een kartonnen bord aan de muur met wat er te krijgen was.

Maar het was heerlijk! En spotgoedkoop: de soft taco's waren $1,50, de quesadillas en hard taco's $2,50. En ze smaakten allemaal (ik heb 7 verschillende gegeten!) super. Wat een feest. En op de achtergrond een tv met Mexicaans voetbal, hartstochtelijk van commentaar voorzien door de andere eters. Het slechte weer van deze dag was in een klap vergeten, wat een mooie ervaring was dit. "Do as the locals do!", zeker wanneer het om Mexicanen en eten gaat!