Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf!

Zo, dat hebben we ook weer gehad, dat was dan het EK 2008. Een toernooi dat me nog lang zal blijven heugen als een toernooi dat het onthouden niet waard was. Natuurlijk, er waren goede wedstrijden bij. Nederland verraste me tweemaal heel erg positief. Driemaal in totaal, maar ik had het over goede wedstrijden.

En slechts driemaal werd het 0-0. Dan denk je toch al gauw dat het wel snor zat met de strijd en de kijkbaarheid. Dat viel zwaar tegen. Voor mij was EK 2008 een toernooi waar het gevoel nooit echt bij boven is gekomen. En dat kwam niet door de Nederlandse uitschakeling, dat kwam niet door mijn dramatische ontwikkelingen in diverse pools. Dat kwam gewoon omdat het voetbal maar al te vaak om te janken was. Zweden-Griekenland, Frankrijk-Roemenië waren om te huilen. Wat een ongelooflijke baggerzooi!

OK, dat waren nog groepswedstrijden, dat mag dan nog als argument worden gebruikt. Maar de halve finale Spanje-Rusland was ook geen reclame voor de sport, al kan ik alleen maar oordelen over de eerste helft, omdat ik daarna afgehaakt ben. Maar dat zegt denk ik genoeg. En het feit dat een halve finale zo vergankelijk is (noem mij 3 memorabele momenten), en het feit dat ik hem niet eens volledig gekeken heb, geeft al aan dat dit niet mijn toernooi was.

Al met al geen topper dus als je het mij vraagt. En voor het eerst sinds mijn melktanden, vind ik het nu eens níet jammer dat een toernooi voorbij is. Alle andere jaren was er na de finale altijd zoiets van 'en wat nu?'. Dat heb ik nu ab-so-luut niet. Ik ben eerlijk gezegd wel blij dat het voorbij is, en dat komende week de zomer er écht aan schijnt te komen. Veel&vaak&lang op het terras, beetje zwemmen, beetje bbq'en, beetje ijs eten in Arcen...

Dan wordt het vanzelf weer begin augustus, kan ik me dan weer lekker op gaan maken voor 'n seizoen eerstedivisie met VVV. En daar zal ik zeer zeker slechtere wedstrijden zien dan tijdens dit EK, maar toch kijk ik er naar uit, wetende dat ik waarschijnlijk veel meer ga genieten. Maar dat is na dit suffe EK ook niet zo moeilijk. Afgelopen&uit. Gelukkig!

Vanavond de finale. Finale? Ooh ja, er is ook nog ergens een EK aan de gang. Spanje-Duitsland. Of Duitsland-Spanje, ik weet het niet eens ganz genau, zoals ik zoveel bij dit EK niet ganz genau wist. Want qua voorspellingen in de diverse pools doe ik het uitermate dramatisch.

Allereerst was er de pool van Funs Pu.'s werk. Omdat dat een landelijke pool was, ben ik voor de meest rare opties gegaan, want met een 'normale/logische' invuloefening heb je misschien wel meer kans, maar win je ook met meer man. En bovendien: wat is logisch tijdens dit EK? Tsjechië derhalve EK, Nederland naar huis met 0 goals en 1 punt. Mis, mis en nog eens mis.

In de pools van de Locomotief ben ik voor Itakkia en Duitsland gegaan. Ik was er namelijk van uit gegaan, dat één van de finalisten in elk geval uit de Groep des Doods zou komen. Omdat ik Nederland en Frankrijk er niet toe in staat achtte, moest het wel Itakkia worden. Dat kón toch niet anders bij zo'n sterke pool? Blablabla, geen enkele van deze vier uit groep C zat bij de laatste 4 van dit EK. Dag pool.

Duitsland was en is mijn enige hoop. Niet in de Loco-pool (zelfs niet met het Duitsland-formulier), daarvoor sta ik inmiddels te ver achter. Is ook niet zo raar wanneer je getipte Torschütze-König 0x (lees: nul keer) heeft gescoord. Dat scoren gaat ook moeilijk overigens vanaf de bank, maar dat is weer een heel ander verhaal. Maar er is hoop! Niet dat Gomez ineens am laufenden Band gaat scoren, daar durf ik zelfs op de dag van de heiligverklaring van zuster Josepha niet op te hopen.

Mijn enige kans ligt in de pool van Vixens werk. Daar kan ik bij een overwinning van de Pruus nog derde worden. En aangezien er bij die pool geen geld verdeeld mag worden, zijn de prijzen van een andere aard: ik heb een kofferset in het vizier. Niet dat ik daar wat aan heb, maar dan heb ik in elk geval nog iets ergens gewonnen. Nu maar hopen dat de Duitsers gewoon hun ding doen, en dan komt het nog allemaal redelijk goed.

Maar ja, wat is gewoon? In 2004 werd Griekenland kampioen tegen Putagal. Nu waren Rusland en Türkiye halve finalisten. Ja, maar de Pruus=de Pruus hoor ik jullie denken. En dat is een toernooiploeg. En die piepen er onterecht in de laatste minuut met een (door een vette Schwalbe verkregen) pingel met de prijs vandoor. Sommige dingen staan immers vast.

Daar ben ik tegenwoordig niet eens meer zo zeker van. Want dingen veranderen. Niet alleen in het voetbal, maar ook om ons heen. Bepaalde zekerheden zijn geen zekerheden meer. Dingen waar je jarenlang blind op kon vertrouwen, worden door de nieuwe werkelijkheid ingehaald. Voorbeeld? Voorbeeld! Kijk maar eens onder de oksels van deze Duitse fan, en je weet dat tijden veranderd zijn. Ook bij de Duitsers!

Ik snap best dat je als hippe ontwerper bij een sportmerk met een probleem zit: hoe kan ik vernieuwend blijven. Zeker wanneer de shirts van de ploegen jaarlijks wisselen, en er op clubniveau ook nog eens vele verschillende varianten in omloop zijn. Vooral de Engelse teams hebben er een handje van om in verschillende shirts te spelen voor de competitie (uit&thuis), de ene beker (uit&thuis), de andere beker (uit&thuis) en de Europese competitie (uit&thuis). En de Engelse fans hebben er een handje van om (bijna) alle shirts van hun team te kopen, dus dat is kassa. Verhalen (al dan niet van Indianen-makelij) over transfer-/salariskosten die voor een groot deel gedekt worden uit de shirtverkoop zijn er dan ook genoeg.

Genoeg reden dus voor de ontwerpers om aan de slag te gaan. We hebben in vele dingen al een variant gezien: zonder mouwen (Kameroen), aparte kraagjes (Nederland, met volksliedregels), ultra-strak (Italia uiteraard) en ouderwets (Nederland, geïnspireerd op 1905-editie). Maar dit EK was het de beurt aan de rugnummers. Wat een draken-ideeën zijn daar uit naar voren gekomen. En het was niet eens alleen maar een idee, neen, Nike en (vooral) Puma kwamen met een walgelijke versie op de markt.

Allereerst die van Nike bij Nederland. Toen ik vroeger coachte bij het hockeyen, hadden we wel eens het probleem van dubbele rugnummers. Vooral bij uitwedstrijden, waar iedereen maar 'iets oranjes' of 'iets donkerblauws' meenam als wedstrijd-shirt. Dan kwam het wel eens voor dat er mensen met hetzelfde rugnummer op het veld stonden. De oplossing was even simpel als doeltreffend: men neme een rol stick-tape (heeft altijd wel iemand in de tas) en men plakke een rechte strook voor of achter het bestaande nummer. Zo, 13 werd 113 of 131. Klaar! Nou, die lelijke rechte stroken zijn waarschijnlijk de inspiratie geweest voor de ontwerpers van Nike bij het ontwikkelen van de Nederlandse rugnummers. Spuuglelijk mijns inziens.

Erger nog, is het bij Puma dit jaar. Kijk, dat je mieten-landen als Zwitserland en Oostenrijk voor lul laat lopen, geen enkel probleem. Ten eerste wil niemand met een shirt van een van deze nep-landen dood gevonden worden, ten tweede kan de vrijwillige drager van zo'n land niet genoeg voor paal lopen. Maar dat zelfs de fashionistas van Itakkia rond moeten lopen met zo'n foeilelijk gebeuren op de rug. Dat dat ooit is goedgekeurd door de mode-politie van het elftal (ik weet zéker dat er iemand belast is met die functie bij de Italiaanse voetbalbond) begrijp ik echt niet:

Kijk, ik begrijp best dat retro in is. Maar om nou een slecht jaren '80 16bit-beeld als uitgangspunt te nemen voor de rugnummers van de nationale teams? Het is niet alleen lelijk, het ziet er ook nog uit als een misdruk. Of alsof men een krantenfoto 100x vergroot heeft, zodat alles eruit ziet als een Ministeck-product. Je kan de pixels gewoon tellen!

Nike waarschijnlijk dus geïnspireerd door de noodoplossing bij dubbele rugnummers, Puma waarschijnlijk geïnspireerd door een andere (nep)Itakker. U weet wel, die loodgieter uit dat nog steeds gespeelde computerspel die die prinses moest redden. Wereldberoemd geworden, ondanks die lelijke eerste versie die ooit van hem is verschenen:

Spanjaarden zijn gek. En bijgelovig als de pest. In combinatie met voetbal is dat een combinatie die maar al te vaak vraagt om moeilijkheden. Het gekke van de Spanjaarden, zit hem vooral in dat alleen de rest van de wereld het heeft over een/de Spanjaard. Zij zelf voelen zich Catalaan, Madrileen, Andalusiër, Bask en meer van die dingen. Maar Spanjaard, dat niet.

Toen ik een paar jaar geleden regelmatig voor mijn werk in Spanje Catalonië Barcelona zat, heb ik dat overdreven trotse chauvinisme meegemaakt. Fede, de Catalaan, die weigerde om ook maar een woord Spaans te spreken ('sol Catalan!'). Laura, die nooit met haar echte naam werd aangesproken maar continu 'maña' werd genoemd (het scheldwoord voor iemand uit Zaragoza) en enkele Madrilenen die me waarschuwden dat ik niet moest praten als een 'maricon' (flikker), wanneer ik enkele woorden uit het Baskisch probeerde te herhalen.

En dat hele gemêleerde zooitje moet nu als een team achter het Spaanse elftal gaan staan. Maar het wordt dan ook bijna nergens het Spaans elftal genoemd in de Spaanse media. De Rode Furie, de roden, onze mannen, onze trots. Maar geen 'Spaans elftal'. En nou was er ook nog eens gesodemieter over dat rood van hun.

Want omdat Spanje gisteren officieel 'uit' speelde, mocht Russia het rode thuisshirt aan. En moest Spanje terugvallen op hun gele shirt. ¡Alarma! ¡Alarma! Geel is een negatieve kleur voor onze Iberische vrienden: dood&verderf&overspel&mislukking&meer van dat. Vandaar dat Adidas ook verzocht werd om het niet hard geel te maken. En dus zit er nu een beetje een ochtend-urine-kleur doorheen gemengd, zodat het als 'goud' door het leven gaat. Die gekke coach Aragones nam ooit een bos bloemen niet aan, omdat er teveel gele bloemen in zaten. (Bijna net zo idioot als Domenech, die Trezeguet niet selecteert vanwege zijn sterrenbeeld. Mafketel!).

Spanje dus in het goud, tegen de Russen. Wat een zaadpot. De eerste helft dan tenminste, want over de rest kan ik niet oordelen. Ik ben gestopt met kijken in de rust. Ongelooflijke baggerpot. Ik zie iets teveel slechte wedstrijden dit toernooi, en (nog erger) ik zie bijna geen écht goede wedstrijden. Volgens Funs waren de goede wedstrijden van dit toernooi op de vingers van Tineke de Nooy te tellen.

Halverwege de eerste helft hoopte ik dat de bliksem tijdens een drukke corner-situatie op het doel in zou slaan. Was er tenminste nog enig vuurwerk op het veld geweest. Want dit was het aanzien niet waard. En dus ben ik maar muziek gaan draaien op mijn pc, terwijl ik dit stukje typ. En aan de sms die ik zojuist van Donz krijg, begrijp ik min of meer dat het 0-1 voor Spanje staat. Het zal wel. Kleur zal deze wedstrijd niet meer krijgen, laat staan dit toernooi. Het wedijvert met het WK 1990 om de slapste eindronde die ik ooit zag. Deze wedstrijd zie ik in elk geval niet af, ik lees wel in de krant wat het geworden is. Welterusten...

Zoals zo vaak leer je in een vreemde taal als eerste de 'verkeerde' woorden. Schelden als een viswijf, elkaar aanspreken als een tuignek en vuilbekken als een porno-acteur, de meeste mensen weten wel hoe het moet in een vreemde taal. Fuck, scheisse, malaka, va fan culo, pédé, coño, zeb, anasekim (door velen verbasterd tot ananas-kiem).

Ik had op de lagere school één Turk in de klas zitten, Ali Oglak, en hij heeft me natuurlijk de beste Turkse scheldwoorden geleerd. Het mooie is, dat ik ze na al die jaren niet vergeten ben. Dat kan natuurlijk ook komen, omdat ik samen met Thijs&Rob jarenlang meerdere malen per week Venloos/Turks heb gepraat. Soms tot ergernis van de mensen om ons heen, maar al te vaak hebben we tot tranen toe gelachen. Vooral wanneer Thijs he-le-maal doordraafde, en écht niet meer kon stoppen. Prachtig! Jammer dat dan ook altijd weer enkele mindere goden van deze spraak zich dachten te kunnen mengen in onze conversatie. Met een "hee, domme ezel" (eşek kötü) werden deze mensen dan even tot de orde geroepen.

Thijs en Rob komen van 'oppe Hei' in Tegelen, en daarbij zat Rob ook nog eens op de LTS, dus hun Turkse kennissenkring was veel uitgebreider. Hun kennis van Turkse woorden derhalve ook, en daar maakte ik dan weer dankbaar gebruik van. Je hebt er niets aan CV-technisch gezien, maar ik denk dat wij drieën in de top 10 staan van mensen die deze spraak beheersen. Nou ja, je hebt er niks aan, ik kan me nog wel enkele hachelijke momenten in de kroeg herinneren, die gered werden door een staaltje grappig Venloos/Turks er tegenaan te gooien, waarbij de spanning omsloeg in een wat mildere sfeer. Volgens Vixen trek ik er trouwens ook nog het bijbehorende smoeltje bij, dus dat zit wel goed.

Gisteren zaten we ook goed bij Ivo op de bank. Genoeg 'sjips&drinke' en de wedstrijd van gisteren was een heerlijke partij om naar te kijken voor de (semi)neutrale toeschouwer. Vanuit Ivo's appartement hoorden we regelmatig de Turkse sirenes loeien, en de Bosporus-boys deden het bijna op zijn Duits, door weer eens een paar minuten voor tijd de gelijkmaker erin te nagelen. Maar niemand is Duitser dan de Duitsers zelf, en dus staan zij nu in de finale.

Geen applaus overigens deze keer voor de mensen die de stroomvoorziening voor het EK-beeld moesten regelen. Slechte reclame wanneer er honderden miljoenen mensen voor de bak hangen, en het beeld valt een keer of 4 weg. Domme ezels!

Voor vanavond staat de kraker Duitsland-Turkiye op het programma. Voor de Bild een dubbele moraal-wedstrijd, want de krant verschijnt al sinds een paar toernooien terug in het Turks op internet. Ook dit EK weer. Niet gek, als je bedenkt dat er tweeëneenhelf miljoen Turken binnen de Duitse landsgrenzen wonen, waarvan 160.000 in Berlijn. Even een fabeltje de wereld uit helpen: Berlijn is dus NIET de grootste Turkse stad na Istanbul (12,5 mln inwoners), het zou niet eens bij de top 40 horen. Maar toch 2,5 mln Turken in Duitsland, dus niet gek van Bild.de om ook in het Turks te knallen, omdat deze Turken allemaal voetbalmaf aan het worden zijn:

En daar schuilt namelijk ook een beetje het probleem. De Duitsers zijn ook voetbaldol, zeker omdat ze (weer eens) in de halve finale staan. Probleempje dus, want tienduizenden toeterende Turken worden in Duitsland al met argus-ogen bekeken, laat staan dat de chaos te overzien is wanneer dit gebeurt na een overwinning van de Turken op Duitsland zelf. Hmm, dat kon nog wel eens spannend worden in Kreuzberg en omstreken.

En daar waar Bild normaal vooraan staat om wat olie op het (supporters)vuur te gieten (denk maar eens aan de dagen voor Duitsland-Polen, waarbij het enge woord 'Krieg! weer eens werd afgestoft), daar proberen ze nu al op voorhand de gemoederen te sussen. Ze zijn zelfs een foto-campagne begonnen voor de mooiste Duits-Turkse combi-foto's. "Wie er ook wint, wíj gaan door!". Zelfs Teamchef Löw wordt gebruikt als propaganda woordvoerder van de gezellige gedachte bij deze beladen wedstrijd:

Ik ben benieuwd wat het gaat worden, want volgens de laatste berichten moeten de Turken, die kampen met vele blessures en nog meer schorsingen, uit pure noodzaak misschien wel hun derde doelman als veldspeler op gaan stellen. Ik geloof dat hun fitte&speelgerechtigde selectie op dit moment uit 14 man bestaat, dus dat kan nog wel eens wat gekkigheid opleveren. Ik denk dat ik voor de Turken ben vanavond.

Kijk maar eens hoe hard zij gaan wanneer het volkslied wordt gespeeld. En luister maar eens hoe die supporters hun team aanvuren tijdens de wedstrijd zelf. Daar kan dat lamme oranje-zooitje een voorbeeld aan nemen, zowel naast als op het veld! Eens even een toeter zoeken, mijn Galatasaray-shirt aan, en op naar Café L'Europe! Wie gaat er mee? Toeoeoeoeoeoet!