Nul

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf!

Vandaag weblog entry nummero 999. Eigenlijk weblogentry numero 998, omdat er in de rijke historie van dit weblog ooit één entry door iemand anders is geschreven (toen mijn uitloggen op de Loco-pc niet helemaal vlekkeloos was verlopen). Desalniettemin: vandaag dus 999!

Niet terugkijken, maar juist vooruit: over een dikke 2 weken begint het EK 2008, en ook al heb ik dit jaar geen pool meer in elkaar gedraaid, er blijft natuurlijk genoeg voetbalprietpraat om over te schrijven. Dat gewauwel over het EK 2008 zal hier op de site alweer beginnen op maandag 2 juni. Inclusief een nieuwe banner natuurlijk... (Roy: attentie!)

Een speciaal woord van dank gaat uit naar jou, ja jij, al dan niet trouwe lezerT! Want met een nog steeds stijgend aantal unieke bezoekers, zijn er schijnbaar weinig afhakers. Dank voor het volgen, dank voor het lezen, en dank voor de reacties.

Of ik de volgende 999 entries ga halen weet ik nog niet, maar deze neemt niemand me meer af!

Op 'onze' pakjesavond kreeg ik van Vixen een mysterieus gedicht. Dat er een 'verwijzend' cadeautje in het pakje zat. Ik moest op kleur en instrument letten... Er zat een trommelende smurf in. Hmm, blauw & trommel? Het zei me even helemaal niets. Totdat ik wat dieper nadacht.

Toen we namelijk in Las Vegas waren, wilde ik graag naar The Blue Man Group in The Venetian. Ik had ze al eens op tv gezien, en ik wilde er heel graag naar toe. Alleen waren de kaartjes in Vegas nogal best wel een beetje erg heel erg duur. Nu kwamen ze echter naar Nederland, voor heel wat shows in de Theater Fabriek Amsterdam. Niet ver weg, lang niet zo duur. En daar verwees die trommelende smurf dus naar: Vixen gaat kaartjes bestellen voor de vette show van deze blauweriken!

Ja, het is blauw, maar wat doet het eigenlijk? Performen heet zoiets volgens mij. Het is in elk geval spectaculair, met veel licht- en geluidseffecten. Experience theater las ik ergens in Vegas. Maar ja, daar heb je nog niets aan. Ik zal het jullie vertellen als we begin 2007 geweest zijn!

Soms vind je op vakantie per toeval iets heel erg lekkers. Dan zit je in een restaurant in het buitenland, je gokt door iets (semi)-onbekends te nemen, en dat kan dan goed uitpakken.

Zo heb ik uit de Barcelona-tijd de Catalaanse spinazie overgehouden: verse spinazie, olijfolie, rozijnen, gebakken pijnboompitten en blokjes (ja: blokjes!) knoflook. Heeeeeeee'lijk!

Tijdens onze laatste vakantie had ik tijdens de lange autoritten ook wel eens zin in iets lekker hartigs. Zoetigheid genoeg: de koelbox was gevuld met Dr. Pepper, Cola en water-met-een-smaakje. Alles sugarfree uiteraard. En voor het zoute af en toe een kaasje. Maar dat was niet zo lang houdbaar (zeker als we de auto soms een paar dagen niet gebruikten).

In een van de tankstationwinkels aldaar zag ik echter iets liggen wat ik al langere tijd eens wilde proeven. Ik had er wel eens van gehoord, maar ik had het nog nooit geproefd. En tóch leek het me erg lekker. Volgens Vixen was het hondenvoer, en niet geschikt voor menselijke consumptie. Beef jerky!

Lekker! Gedroogde stukjes bief. De smaak van een goede (gepeperde) tournedos tot de macht 10. Wat een heerlijke oer-smaak. Zo moeten de Neanderthalers zich gevoeld hebben. Of de indianen, als ze gedroogde bison aten.

Vixen vond het goor. Smaken, uitzien, ruiken. Viesjes! Ik genoot er van, en heb vele zakken verorberd. Niet te koop in Nederland. Jammer. Maarrrrrrr, zoals Roy al zegt: op internet is álles te koop. 'Click here to purchase'. Dood rood vlees. Yes!

Tijdens de USA-reis waren we op 11 september bij een honkbalwedstrijd aanwezig. Omdat 'het' 5 jaar geleden was, stond men uitgebreid stil bij de gebeurtenissen van 11 september 2001. Volkslied, filmpje, militairen aanwezig, veel gejuich, veel applaus, en hier en daar een traan.

11 september 2001 is het 22 november 1963 van onze generatie. Iedereen van een slag boven ons, wist waar hij toen was, de dag dat Kennedy werd vermoord. Ik zal nooit vergeten waar ik was op 11 september 2001. Aan het werk. Paul Lücker belde me. Om te vragen of ik al gehoord had. WTC&vliegtuig&zo. Terwijl ik hem aan de lijn heb, vliegt de tweede erin. Ik heb opgehangen en meteen Peter in de USA gebeld. Daar was (nog) weinig aan de hand. Een eng moment.

9 september 2006 zitten we in het vliegtuig. Naar de USA. De Nederlandse zaterdagbijlagen van de 4 door mij gepakte kranten staan bomvol over het aanstaande lustrum. Ik lees ze stuk voor stuk door, bijna de hele vlucht lang. Er wordt vaak verwezen naar een bepaald boek:

Het gaat hier om een boek van hoogleraar Griffin, die de uitkomsten van de onderzoekscommissie behandelt/bekijkt/in twijfel trekt. In de USA een bestseller, en ik ben een zware aanhanger van complottheorieën, zeker als het om de USA gaat.

Ik begin er dit weekend aan. 307 pagina's en een dvd. Nú al goed, want ik heb stiekem zitten neuzen...

Wat was ik graag nog even in vakantiesfeer gebleven. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook hier op het weblog. Nog even wat verhalen over de vakantie. Nog even wat vakantiefoto's. Zoals die van Streets of San Francisco. Want wat zijn dat heuvels zeg. Kijk maar eens hier en hier. Zo, stiekem toch geplaatst. Maar daar blijft het dan bij. Ik heb zelfs mijn banner al aangepast aan de herfst. Danke Roy. (Ctrl+F5 helpt als je nog steeds de USA-hemel ziet).

Mijn vakantie is dus voorbij. En het vakantiegevoel ook. Na de heetste september ooooooit (...zucht...) is het nu gewoon oktober. Koud&nat&donker. 's Middags rij ik nog wel in het licht naar huis, maar 's ochtends rij ik wel in het donker naar mijn werk toe. Niks aan!

Gisteren bij het boodschappen doen, wist ik het echter zeker: het is niet alleen herfst, nee, het is alweer bijna december. De tekenen waren duidelijk aanwezig. Nee, er waren nog net geen kerststerren te koop. Dat nog nét niet. Wel een deur ernaast:

Ongelogen waar! Bij de Appie waren al Choco Kruidnoten te koop. En die neem ik natuurlijk mee. Fuck de actie-fronten die de Sint(-artikelen) uit de schappen willen weren vóór november. Peper- en kruidnoten kunnen altijd. Vooral die met chocolade!

Tijdens de afgelopen vakantie hebben we ons maar één keer tegoed gedaan aan een van de fastfoodketens. Bij aankomst in Los Angeles, zijn we na het inchecken naar Taco Bell gelopen om daar snel wat te scoren. En met Taco Bell heb ik überhaupt geen moeite, want het smaakt me gewoon goed, zeker de hard shell tacos, want die worden live gemaakt met verse sla, verse tomaat en verse kaas. Gewoon lekker.

De andere dagen hebben we van allerlei verschillende soorten restaurants bezocht, en dat vind ik een geweldig aspect van een land als de VS: je hebt er zo ongelooflijk veel keuze aan restaurants. We hebben Italiaans gegeten, Mexicaans, Chinees, Portugees, Cajun, Braziliaans, Frans, Grieks, Soulfood (voor het eerst échte meatloaf), heerlijk!

Toppers waren Korean BBQ in Las Vegas (waar we echt de enige niet-Aziaten en wel-Engels-sprekenden waren...) met een bbq-plaat in de tafel (en een afzuiging erboven)...

...en het toetje bij een Mexicaan in Los Angeles. Sizzling Apples (met een fajita met kaneel, ijs met nootjes, en gebakken appelpartjes in een sissende appel-caramel-saus)! Maar goed dat de serveerster ons er van kon overtuigen dat één genoeg was voor ons tweetjes. Aan de bubbels op de foto kun je zien dat het heel terecht Sizzling Apples heet...

.

Het mooie was dat heel de VS gewend is aan 'buitenlands' eten. Toen we in Las Vegas even een broodje Subway (less than 6 grams of fat...) aan het eten waren, gingen er 2 hoogbejaarde dames naast ons aan de slag met hun Del Taco-bestelling. Als twee volleerde fastfoodjunks werd de sla aan de kant gewipt, en werd er een flinke kledder hot chili sauce in de taco gemikt. En de branderige smaak? Die werd weggeslurpt uit de full size beker Coke. The American Way, ook voor 70-plussers...