In mijn ouderlijk huis stond al zo lang als ik kan herinneren een ijzeren beeldje. Mannetje met kindje, hand in hand. Gemaakt van verroest ijzer, bewerkt met een lasapparaat en een snijbrandert. Toen ik klein was, ging ik er altijd van uit dat het door mijn vader was gemaakt. Hij werkte namelijk bij een bedrijf waar ze zulke apparaten hadden en ik meende het ooit te hebben opgevangen dat dat 'op de zaak' gemaakt was.

Jaren later hoorde ik van mijn moeder, dat het via mijn tante José bij ons terecht was gekomen. En aangezien José de creatieveling in de familie is, dacht ik dat zij het gemaakt had. Maar ook dat bleek niet het geval te zijn. Het was via een jeugdvriendin van José bij haar terechtgekomen. Maar ook die vriendin had het niet zelf gemaakt. Een van haar broers had het als geintje in elkaar gedraaid in de fabriek van hun (o)pa.

Gisteren zag ik José. Ze had voor Vixen en mij een beeldje gemaakt. Dezelfde stijl als een creatie voor mijn moeder. Alleen wilden wij graag een roestbruine versie. Dat past namelijk beter bij onze inrichting. En bij dat verroeste beeldje van de broer van de vriendin van de zus van de vrouw van mijn vader. Ik vroeg haar hoe die maker eigenlijk heette. "Ooh, het was óf Peter óf Stef". Toen ik de achternaam hoorde, bleek er een kortere lijn met mij te zijn dan ik verwachtte.

Het was namelijk of de oom (Peter) of de vader (Stef) van Martijn&Sander. Even bellen. Sander nam (vanzelfsprekend) niet op. Martijn nam (vanzelfsprekend) wel op. Ik vertelde hem het verhaal en hij zei me meteen dat het zeker niet Peter was geweest. Het was dus waarschijnlijk een beeldje van hun vader. Meer dan veertig jaar geleden gefabriceerd! Ik ga binnenkort even langs om het te laten zien. En om het af te geven. Hoe mooi ik het beeldje ook vind, het cirkeltje is veel mooier rond wanneer het terug bij de maker komt. En bij zijn gezin!

Zoals op de zaterdagfoto al te zien was, heb ik een nieuwe telefoon. De Sony-Ericsson Xperia X10. Hele mond vol, maar het is dan ook een groot toestel. Ooh pardon, het schijnt dat ik smartphone moet zeggen. Maar zo smart vind ik die phone op sommige gebieden helemaal niet, maar daar zometeen meer over. Ik was nooit zo voor de grote touch-screen toestellen, maar ik ben nu om.

Toen ik de iPod-touch heb gekocht (vorig jaar september), gebruikte ik hem vooral als dikke 'mp3-spelerT'. Eerst voor de anderhalf uur per dag op de fiets, later voor de anderhalf uur per dag in de auto. Maar steeds meer ontdekte ik de lolligheden van het mobiel internetten en de vele applicaties op de iPod. En toen ik aan een nieuwe telefoon uit mocht zoeken, ben ik eens over een grote met een touchscreen. Een groot touchscreen, want dan heb ik tenminste wat aan dat internet.

Omdat ik bij Yodaphone zit, en daar erg tevreden over ben, verviel daarmee de keuze voor een iPhone. Ik mag namelijk nú een nieuwe telefoon bij Yoda, en anders pas over een half jaar bij een andere provider. En Yoda geeft nog geen iPhones weg, dus werd het een ander. Volgens de geleerden mag de X10 er ook zijn. En hij is inderdaad vrij van het nette: prachtig beeld, dikke batterij, goede opties. En gratis internet (zonder datalimiet) voor de komende twee jaar. En het werkt meer dan goed. Verder zit er een hele scherpe camera op, kan ik smsjes alles op de 8 GB kaart opslaan en werkt het touchscreen voor mijn gevoel beter dan bij de iPod.

En ook de applicaties zijn vaak prima en soms zelfs regelrecht fantastisch! Google Goggles is bijna James Bond: ik maak een foto van een object (flesje Fanta bijvoorbeeld) en na het scannen van de foto geeft hij me wat links naar de website van Fanta en laat hij andere foto's van flessen Fanta zien. CSI op mijn telefoon! Maar het is geen Apple, en daar ben ik wat gewend met de apps. En wat dat betreft haalt deze X10 het niet. Maar het internetten gaat rakettensnel en ik ben niet afhanelijk van WiFi. Overal&altijd dus nu. En dat was voor mij het belangrijkste. Enige nadeel is dat hij niet zo smart is met phonen: het duurt 6 handelingen voordat ik überhaupt iemand aan de lijn kan krijgen. Is natuurlijk ook gewoon wennen, maar ik heb (hoe vreemd het ook klinkt) deze telefoon écht niet gekocht om te bellen. Dat is namelijk verleden tijd. Dat internet gaat nog eens heel groot worden!

Vorige week kreeg ik op het mailadres dat bij deze website hoort een mailtje. Normaal gesproken is het altijd spammerdebam, maar deze keer was de naam van de afzendster en het onderwerp voor mij genoeg om meteen te klikken. Het was namelijk lagere school klasgenoot Susan die reageerde op een stukje waarbij de naam van mijn lagere school leraar Langendonck werd genoemd. Ik had haar sinds 1984 niet meer gezien. Leuk om weer eens wat van haar te horen en via haar eigen website ook nog eens een foto te zien.

Het vreemde is, en dat is precies wat haar ook overkomen was, dat ik he-le-maal niemand meer zie van mijn lagere school. En ik ben niet eens naar de andere kant van de wereld verhuisd: de Maria Immaculataschool (en later de veilige niet-godsdienstige naam 'de Mulbeek') ligt in Tegelen en zo ver is dat nou ook weer niet. Maar ik die dus nooit meer iemand. Ja, wanneer er verkiezingen zijn voor de gemeenteraad zie ik een verkiezingsposter van Roy Konings (VVD) en heel soms zie ik Cecile Cootjans bij haar ouders (nog steeds de overburen van mijn moeder) naar binnen schieten. Maar dat is het dan ook.

Van mijn Thomascollege-tijd zie ik ook nog maar weinig mensen. Maar dat is anders. Daar zijn weinig mensen bij waar ik echt zes (en in mijn geval) zeven jaar in de klas heb gezeten. Bovendien kwamen mijn klasgenoten van de middelbare school van Beesel tot aan Wellerlooi. En bij sommigen zat je dan uiteindelijk een jaar voor twee uur per week bij biologie. Tja, dat zegt me dan dus niks. Maar de lagere school is iets anders. Je woont allemaal in een cirkel van een paar honderd meter van de school af (van de Mauritsstraat tot aan de Venloseweg) en je zit zes jaar elke dag bij elkaar in de klas.

Omdat de leerlingen van the class of '84 nu allemaal langzaam tegen de veertig aanlopen, kwam uiteindelijk het hoge woord eruit. Samen met Susan zal ik eens gaan peilen bij de klasgenootjes van toen of er een draagvlak is om eens een keer een middag of een avond samen te komen. Even bijpraten. Waar&wanneer komt later allemaal wel, het gaat in eerste instantie om 'wie'. Kijk, ik kan het natuurlijk wel allemaal heel erg grappig vinden om 26 jaar later met mijn dikke kale kop ten tonele te verschijnen, maar wie zegt dat anderen dat willen? Ik zal na mijn vakantie eens aan de Twitter/Hyves/Google gaan. Eens even zien hoe lang het duurt voor de 25 namen aangevuld zijn met mailadressen en een antwoord of ze het leuk zouden vinden. Jullie horen nog van mij!

Joris en ik mogen (want dat vind ik het) op het Zomerparkfeest 2010 weer plaatjes gaan draaien. Na de valse start van vorig jaar, waarbij de organisatie vergeten was dat platenspelers misschien wel handig waren voor twee jongens die een paar honderd LP's bij zich hadden, krijgen zij (en wij) een herkansing. Deze keer gaan we voor ceedees iepeevee elpees, dus ik verwacht geen problemen. Bovendien hebben we de rider!

Want als echte echte 'artisten' zijn we natuurlijk in een prettige positie. We kregen namelijk via de organisatie een officieel mailtje, waarin we onze wensen kenbaar konden maken. Natuurlijk onze technische benodigdheden. Podiumverlichting. Kabels. CeedeespelerTs. De platenspelers van vorig jaar. Maar ook de randzaken kunnen we kenbaar maken. Of we willen dineren. Of we een hotelovernachting nodig hebben. En of we onze bankrekeningen door willen geven. "Het ZPF wil het liefst zo weinig mogelijk met contant geld doen". Misschien kunnen we ons in bonnen laten uitbetalen?

En om het echte echte artistengevoel compleet te maken, mogen we een rider invullen. De wish-list waarmee we ons als rasartiesten kunnen onderscheiden. We mogen namelijk onze persoonlijke kleedkamer/podiumwensen doorgeven. Dat we bijvoorbeeld een mandje fruit willen (met alleen rode appels). Een schaal met M&M's (oranje wk-editie), een kast vol met blikken Schultenbrau (immer lauw!). Verder een paar flesjes chocomel (alle etiketten erafgeweekt). En op het podium natuurlijk een pyramide gebouwd van versgebakken friet-ei. Om het Venlo-gevoel uit te stralen!

Onzinnig natuurlijk voor die anderhalf uur dat wij komen draaien. Maar je hebt van die bands/artiesten die helemaal maf worden en zodoende ook een idiote wensenlijst invullen. Zo wil Mariah Carey dat haar thee gezet wordt met Poland Springs water. Beetje thee zetten met Spa Blauw, stomme koe. Maar er zijn ergere dingen gevraagd. Check maar eens even in dit mega-overzicht. Plaatsvervangende schaamte. Wanneer er trouwens mensen zijn die op onze gastenlijst willen, die kunnen dat even in de comments doorgeven. Zorgen Joris en ik wel dat jullie gratis binnen mogen én dat er een meet&greet wordt geregeld. Ondanks alles zijn we zó gewoon gebleven!

Ik doe thuis de boodschappen. En daarmee eigenlijk meteen ook het voorraadbeheer. De dingen die we dagelijks gebruiken, die heb ik altijd op voorraad. Ik zie ze namelijk zelf op/leeg/wegraken, dus dat is een makkie. Bovendien gebruiken we sommige dingen elke dag evenveel. Extra belegen kaas, pindakaas-met-nootjes, melk, boter, brood. Ik kan me niet herinneren dat dat ooit op was en dat er geen nieuw voor het grijpen lag.

Er zijn ook dingen waar ik geen zicht op heb. Schoonmaakmiddelen en -artikelen. Dat is natuurlijk niet zo vreemd, want daar waar ik de man in de keuken ben, daar is Vixen de vrouw in de rest van het huis. En als je nooit poetst&wast, dan weet je ook niet of er nog wc-spul is, of wasmiddel. Of 'van die doekjes weetjewel'. Dan wordt er door Vixen even een melding gemaakt. En aangezien ik dagelijks boodschappen doe, is het er zo weer.

Sommige dingen 'gebruiken' we allebei niet. Koffie. Koffiemelk. Bier. Dat is niet eens zozeer op, maar vaak moeten we dat weggooien omdat de houdbaarheidsdatum verstreken is. En dan heb ik het niet over een paar weken, maar over een paar maanden. In het geval van bier kan het zelfs tegen het jaar aanlopen. Dus wanneer dat op is, dan kan het ook weer even duren voordat ik er überhaupt aan denk om die dingen te kopen.

Maar soms moet ik iets kopen waarvan ik niet begrijp hoe dat op is gegaan. Ik gebruik het eigenlijk nooit en ik kan me niet voorstellen wat Vixen er mee zou moeten (doen). Met enige regelmaat krijg ik namelijk te horen dat de aluminium-folie op is. Zilverpepeer voor mij. Alu-folie op? Daar gebruik ik ongeveer 30 centimeter per jaar van. Waarom moet ik dan om de zoveel weken een nieuwe rol van 30 meter kopen? Afgelopen zaterdag zag ik het: op de douche lag een keurig gevouwen lap alu-folie. Blijkt dat dat nodig is om om je hoofd te draaien. Niet als bescherming tegen aliens, maar 'om het haarmasker er beter in te laten trekken'. Of zoiets. Ik zal eens een paar rollen extra halen...

Zo nu&dan word ik nog wel eens gevraagd om als plaatjesdraaier op te komen draven bij een of ander feestje. Verjaardag, trouwerij, sportclub, promotie van VVV, watdanookvoorpartijtje. Omdat dat niet meer met zo'n grote regelmaat is als ooit, zeg ik zelden nee. Het zijn dan ook meestal de leuke gelegenheden waar ik mag komen draaien en van mensen die ik goed ken. De laatste trouwerij was die van Gijs&Hanneke en 'het publiek' kende ik voor 90%. Prettige avond was het gevolg.

Ik merkte alleen dat ik het liever niet meer alleen doe. Kijk, op een trouwerij waar ik (bijna) iedereen ken, vind ik het niet zo'n probleem. Daar heb je de halve tijd toch mensen bij je aan de apparatuur staan en dan is het snel gezellig. Beetje ouwehoeren, beetje plaatjesdraaien en het is al bijna tijd voor de laatste plaat. Bij de bovengenoemde trouwerij was Roy mijn draaimaatje en dat beviel prima. De plaat van hem leidt weer tot een vervolgplaat van mij en andersom.

Voor de opening van het stadsstrand werd ik door nieuwbakken uitbater Funs gevraagd om de avond van muziek te voorzien, samen met Sander (el B.). Officieel stond Joris ook op de nominatie, maar die had wat belangenverstrengeling dus die meldde zich logischerwijs af. Het werd een bijzonder leuke avond. Normaal gesproken hou ik niet zo van die sta-/zitfeesten, waar de muziek een beetje op de achtergrond (letterlijk) blijft en waar de meeste mensen vooral komen babbelen. Maar deze keer was het een lekkere avond. Ondergaand zonnetje, blote voetjes in het zand en zomerse klanken uit de speakers.

Blijkbaar vonden niet alleen Sander en ik het gezellig, ook de aanwezigen. In elk geval een paar van de aanwezigen, want Funs werd een tijdje later benaderd door iemand van de peeeeeveeeee van een of andere werkgeverT met de vraag of hun bedrijfsfeest op het stadsstrand gehouden kon worden. Barbecuetje erbij. En of dan die twee platenruiters van de opening misschien ook konden&wilden komen. Nou, vooruit dan maar. Het zal wel weer een hele opgave vanavond worden. Want het wordt heerlijk weer, we mogen meehappen met de barbecue, de mensen verwachten hetzelfde als de vorige keer en we krijgen er ook nog voor betaald. Vervelend allemaal...

Afgelopen zondag nam ik met Roy alvast een voorproefje op komende zondag. Wanneer het Nederlands elftal van Uruguay zou winnen, dan zou er zondag 11 juli geschiedenis geschreven gaan worden. Maar dan moest er nog wel 'even' gewonnen worden van Uruguay. En zo zeker als de meesten waren van de uitschakeling tegen Brazilië, zo zeker was iedereen van de winst op de lichtblauwen. De uitslag en de laatste minuut deden anders vermoeden, maar het was uiteindelijk wel zo.

En dan nu zondag dus de finale. Voor de derde keer voor Nederland, voor de eerste keer dat ik het snap&begrijp. In 1974 en 1978 was ik er lijflijk wel al, maar verstandelijk nog niet (jajaja, tik hem maar allemaal binnen). Ik kan me van 1978 als zesjarige nog twee dingen herinneren. De zilveren schijfjes op het veld die er voordat de finale begon op waren gestrooid door het publiek (al kan ik dat ook van latere foto's hebben) én dat ik het vreemd vond dat Nederland door mocht nadat ze verloren hadden met 3-2 van Schotland. Doelsaldo was een onbekend fenomeen voor mij destijds.

Het feit dat ik en vele leeftijdsgenoten met mij nog steeds zoveel weten van 1974 en 1978 zonder dat we het bewust mee hebben gemaakt, geeft al aan wat voor een impact het hele gedoe heeft. 32 jaar geleden en elke keer gaat het er weer over. Maar dat is nu afgelopen. Want nu heeft de vorige, mijn en de huidige generatie een nieuwe/eigen finale. Nu maar hopen dat driemaal ook daadwerkelijk scheepsrecht is, want drie keer een finale spelen en geen enkele keer met de belangrijkste bekerT weglopen wens je je ergste vijand nog niet toe.

Vanavond kunnen we in alle rust gaan gluren wie de tegenstander van Nederland gaat worden. Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven. Nederland staat in de finale van het wereldkampioenschap voetbal. En niet eens met het beste voetbal. Maar dit boeit allemaal niet. Nog een wedstrijd. Dé wedstrijd. Ik heb altijd geroepen dat Nederland nooit wereldkampioen zou worden zolang ik leef. Misschien gaat het nu zondag gebeuren. Misschien dat het nu kan, nu wij een beetje Duits spelen. Ik ben er nog steeds bang voor. Maar het wordt een gedenkwaardige dag. Met een zwart of een gouden randje. Dit wordt er een om nooit meer te vergeten. De grote buikpijn kan beginnen...