Het is vandaag 1 september. Einde transferperiode, maar ook begin van de herfst en officieel het begin van mijn vakantie. Terwijl dat eigenlijk nog de zomervakantie is, maar dat terzijde. Zaterdag gaan we, maar voor die tijd moet er nog wel een en ander gedaan worden. Koffer inpakken is zo gedaan, maar ik heb het hier over de tuin-zaken. Want het is me een beetje een jungle aan het worden.

Het vreemde is, dat het voor mijn gevoel de gehele maand augustus zwaar klote weer is geweest. Niet alleen de laatste week (hallo ZPF), maar eigenlijk de hele maand. Maar de tuin en vooral de daar aanwezige planten, bloemen en struiken denken daar anders over: de vijvertjes zijn volledig dichtgegroeid met waterlelies, het zaaggras is een meter gegroeid en met de bamboe productie van de afgelopen maand kan ik de complete panda-populatie voeren. Groeizaam weer heet dat volgens mij.

Maar door de regen-zon-regen-zon-regen-combi is de biologische klok van enkele dingen ook van slag: de krokussen (of is het soms 'kroki'?) beginnen weer uit de grond te schieten, en ook die ene plant waar ik de naam niet van wist, begint aan zijn tweede bloeironde. Toe maar! Het weer in Nederland kennende vriest het hier over 2 weken, en is het allemaal dood. Ik wam echter nog iets veel mooiers tegen bij een van de planten.

Want in een van de potplanten zat namelijk een rups. Nou heb ik wel eens vaker een rups gezien, maar niet zo dik&groot&lang als deze! Kannnonnnnee! Dit lijkt wel een dikke sigaar. Nou ben ik in de verondertstelling dat elke rups een vlinder wordt (is dat eigenlijk wel zo?), maar hier zit volgens mij een hele zwerm vlinders in. Of een enorme, met de spanwijdte van een keukentafel. Misschien is het wel een genetisch gemanipuleerd gebeuren en blijkt er een vogel in te zitten. Ik wacht af. Of zou ik dan toch echt Rupsje Nooitgenoeg in de tuin hebben?

Vroeger, toen ik nog kleinerder&jongerder was, dacht ik altijd dat volwassen zijn wel met de jaren zou komen. En met volwassen zijn bedoelde ik niet eens zozeer dat je een bepaalde mate van verantwoordelijkheid hebt, maar meer in je gedrag&voorkomen. In je doen en vooral je laten. Valt dát even tegen: ik ben nu achtendertigplus en ik ben op heel veel gebieden nog niet serieus geworden. En dat zal naar alle waarschijnlijkheid ook niet heel erg snel gaan gebeuren.

Neem nou de manier waarop ik me kleed. Of niet kleed. Kijk, op mijn werk heb ik nooit een spijkerbroek aan. Maar altijd van die semi-nette chino’s. Met van die steekzakken en geen zakken op de kont. In veilige kleuren beige, donkerblauw en grijs. Een pantalon gaat me te ver, een spijkerbroek ook. En ik heb op mijn werk ook nooit een t-shirt of een longsleeve aan. Maar altijd een trui, een polo of een overhemd. En nette schoenen. Dus niet mijn Nikes met gevlochten schaakbord-veters in passende kleuren.

Dat doe ik overigens niet omdat dat moet, maar omdat ik het zelf prettiger vind. Er zitten wel eens verrassingsbezoeken aan/van klanten in het dagelijkse gebeuren en dan vind ik het niet zo netjes om met mijn Monopoly-shirt of mijn 1UP-shirt aan te komen zetten om vervolgens een doodserieus gesprek te gaan houden over targets, KPI’s en verbeterprocessen. Kijk, privé draag ik die meuk allemaal wel. En dan word ik er nog raar op aangekeken. ‘Daar ben je toch al veel te oud voor?’.

Het gekke is dat ik 20 jaar geleden zelf ook zo dacht: wanneer ik als tienerT dan iemand van bijna veertig in spijkerbroek met hip t-shirt en kekke sneakers zag rondlopen, dan dacht ik altijd dat ze dát bedoelden met midlife-crisis. Mensen die niet ouder wilden worden en door zich jong te kleden wanhopig vast probeerden te houden aan hun inmiddels vervlogen jeugd. Ik weet het niet. Ik vind het gewoon leuk. Nog steeds. En ook de komende vakantie zal mijn shirt-verzameling weer uitgebreid worden. Ik ben dan ook nog lang geen veertig…

In mijn ouderlijk huis stond al zo lang als ik kan herinneren een ijzeren beeldje. Mannetje met kindje, hand in hand. Gemaakt van verroest ijzer, bewerkt met een lasapparaat en een snijbrandert. Toen ik klein was, ging ik er altijd van uit dat het door mijn vader was gemaakt. Hij werkte namelijk bij een bedrijf waar ze zulke apparaten hadden en ik meende het ooit te hebben opgevangen dat dat 'op de zaak' gemaakt was.

Jaren later hoorde ik van mijn moeder, dat het via mijn tante José bij ons terecht was gekomen. En aangezien José de creatieveling in de familie is, dacht ik dat zij het gemaakt had. Maar ook dat bleek niet het geval te zijn. Het was via een jeugdvriendin van José bij haar terechtgekomen. Maar ook die vriendin had het niet zelf gemaakt. Een van haar broers had het als geintje in elkaar gedraaid in de fabriek van hun (o)pa.

Gisteren zag ik José. Ze had voor Vixen en mij een beeldje gemaakt. Dezelfde stijl als een creatie voor mijn moeder. Alleen wilden wij graag een roestbruine versie. Dat past namelijk beter bij onze inrichting. En bij dat verroeste beeldje van de broer van de vriendin van de zus van de vrouw van mijn vader. Ik vroeg haar hoe die maker eigenlijk heette. "Ooh, het was óf Peter óf Stef". Toen ik de achternaam hoorde, bleek er een kortere lijn met mij te zijn dan ik verwachtte.

Het was namelijk of de oom (Peter) of de vader (Stef) van Martijn&Sander. Even bellen. Sander nam (vanzelfsprekend) niet op. Martijn nam (vanzelfsprekend) wel op. Ik vertelde hem het verhaal en hij zei me meteen dat het zeker niet Peter was geweest. Het was dus waarschijnlijk een beeldje van hun vader. Meer dan veertig jaar geleden gefabriceerd! Ik ga binnenkort even langs om het te laten zien. En om het af te geven. Hoe mooi ik het beeldje ook vind, het cirkeltje is veel mooier rond wanneer het terug bij de maker komt. En bij zijn gezin!

Gisteravond even met Joris gebeld. We moesten nog even snel een en vooral ander bespreken voor 'ons optreden' op het Zomerparkfeest aanstaande zaterdagavond/-nacht. Elkaar bellen ja, want de afgelopen weken zijn we elkaar constant misgelopen. Joris is een van de mensen met wie ik nooit af hoef te spreken, die zie ik ook zonder afspraak regelmatig. Dat komt vooral omdat hij in de Loco werkt en ik daar altijd kom. Maar afgelopen weken was dat niet het geval (VVV, Lowlands, vakantie), dus dan maar bellen. Gelukkig hadden we dezelfde opvatting over aanstaande draai-sessie: niet te moeilijk.

Zaterdagavond mogen wij namelijk op herhaling. Na het niet zo succesvolle optreden van vorig jaar (buiten onze schuld!), mogen we nu in de herkansing. Samen met onze kisten vol met LP's. En volgens de tech-specs zouden er nu wel draaitafels klaar staan. We gaan het zien. Zaterdag van half twaalf tot half twee. Dan lig ik normaal al lang in bed, sterker nog: dan sta ik potdomme alweer bijna op. Volgens het programma-boekje, dat ons met minder dan 10 woorden aankondigde, zijn verzoekjes welkom. Ik denk dat we de kisten met platen dan ook maar voor de set neerzetten, zodat iedereen er in kan neuzen. Ik maak me er niet druk om: het zijn nog geen 40 muziekjes en dan zitten onze uren er al weer op. En kan ik naar bed!

Vandaag begint #ZPF2010 trouwens al, maar als ik de weerberichten mag geloven begint vandaag ook de Zondvloed. Nou is het de laatste dagen sowieso al bagger met het weer, maar dat maakte me bijzonder weinig uit: ik zit toch binnen. Maar de komende dagen was ik eigenlijk van plan om vier dagen achter elkaar in het park te zijn. En dat betekent dus ook buiten. Maar ik ben niet zo'n die hard die in de stromende regen gaat kijken naar een Poolse dichter die de Bijbel hardop aan het boeren is. Achterstevoren. En met een brandende pruik op.

Vanavond wordt er afgetrapt met Bert van den Bergh. Die wordt 127 en zit al 126,5 jaar 'in het vak'. En dus wordt er een hele zwik artiesten opgetrommeld die samen met Bert op het podium hebben gestaan en dat vanavond tijdens de opening van #ZPF2010 weer gaan doen. Jammer dat ze niet de mensen verzameld hebben, die in de andere carrière van Bert (die van barkeeperT) met hem samen hebben gewerkt. Dan had ik namelijk ook mijn opwachting op het hoofdpodium mogen maken! Nu moet&mag ik dus genoegen nemen met een plaatsje op het Vriendenpodium op zaterdag. Prima, want volgens Joris gaat het het hele #ZPF2010 zeiken van de regen, behalve wanneer wij aan de beurt zijn. Gaat dat zien!

Gisterenavond even naar de inschrijving voor het Zomerparkfeest gegaan. Iedere vrijwilligerT krijgt dan een tas met spulletjes (meestal van de sponsoren), een polsbandje van een bepaalde kleur (ik ben 'paars van de pers') en het beroemde ZPF-vrijwilligers-shirt. Ik doe dat shirt nooit aan, maar ik neem het vriendelijk in ontvangst en stop het volgend weekend in het koffer voor de USA-trip. Daar geef ik het met de rest van de overbodige kleding aan een of andere zwerver en zo is iedereen blij. Ik ben nog altijd aan het wachten totdat iemand zegt dat hij in New York/Las Vegas/Miami een zwerver met een ZPF-shirt heeft gezien.

Dat doet me denken aan het verhaal van het Gauloises-shirt, of beter gezegd: het Gauloises-overhemd. Van de sigarettenboer hadden we als Locopersoneel allemaal donkerblauwe bloezen gekregen met het Franse peukenmerk erop gedrukt. Achterop stond dan het destijds nieuwe Loco-logo. Toen we op een donderdag met wat personeelsleden naar The Jayhawks in Noorderligt in Tilburg gingen, ben ik rechtstreeks vanuit het werk gegaan. Met dat overhemd aan. Prima optreden van de band wiens cd's in de Loco kapot werden gedraaid destijds.

Na afloop van het concert hadden we nog honderdmiljoenmiljard munten over, dus werd er aan de bar nog maar eens wat gedronken. Na verloop van tijd kwam de band in vol ornaat ook aan diezelfde bar hangen. Een gesprek was snel aangeknoopt en het werd gezellig en laat. Tijdens een van die gesprekken begon de zanger over mijn Gauloises-hemd. Vondtie prachtig, echt Europees. Ik wilde wel tegen zijn (Jayhawks-)shirt ruilen. Deal! Aan het einde van de avond nodigden we ze nog uit om de dag erna langs te komen in de Locomotief, ze moesten dan wel spelen op Bospop in Weert, maar daarvoor of daarna konden ze toch wel komen? Ze zouden wel kijken...

Die zaterdag kwamen ze niet opdagen, maar de bandmanager was wel zo netjes om even naar de kroeg te bellen dat ze niet konden/wilden/mochten komen. Wat dan ook, toch mooi dat hij ze even afmeldde. Maar het mooiste komt nog. Een week later sta ik weer achter de bar, waarop een jongen (die ik niet kende) aan de bar tegen me zei dat hij dat overhemd eerder had gezien: "Vorig weekend stond er een of andere band op Bospop, en die zanger had op het podium ook zo'n Loco-hemd aan...". WATTE? Had hij dus gewoon met 'mijn' shirt aan op het podium gestaan! Ik heb lang naar foto's gezocht (zelfs via het Lachblad) maar ze nooit kunnen vinden. Het Jayhawks-shirt heb ik ook al niet meer, dat is ooit naar Snufke gegaan. Gelukkig hebben we het verhaal nog...

Zoals op de zaterdagfoto al te zien was, heb ik een nieuwe telefoon. De Sony-Ericsson Xperia X10. Hele mond vol, maar het is dan ook een groot toestel. Ooh pardon, het schijnt dat ik smartphone moet zeggen. Maar zo smart vind ik die phone op sommige gebieden helemaal niet, maar daar zometeen meer over. Ik was nooit zo voor de grote touch-screen toestellen, maar ik ben nu om.

Toen ik de iPod-touch heb gekocht (vorig jaar september), gebruikte ik hem vooral als dikke 'mp3-spelerT'. Eerst voor de anderhalf uur per dag op de fiets, later voor de anderhalf uur per dag in de auto. Maar steeds meer ontdekte ik de lolligheden van het mobiel internetten en de vele applicaties op de iPod. En toen ik aan een nieuwe telefoon uit mocht zoeken, ben ik eens over een grote met een touchscreen. Een groot touchscreen, want dan heb ik tenminste wat aan dat internet.

Omdat ik bij Yodaphone zit, en daar erg tevreden over ben, verviel daarmee de keuze voor een iPhone. Ik mag namelijk nú een nieuwe telefoon bij Yoda, en anders pas over een half jaar bij een andere provider. En Yoda geeft nog geen iPhones weg, dus werd het een ander. Volgens de geleerden mag de X10 er ook zijn. En hij is inderdaad vrij van het nette: prachtig beeld, dikke batterij, goede opties. En gratis internet (zonder datalimiet) voor de komende twee jaar. En het werkt meer dan goed. Verder zit er een hele scherpe camera op, kan ik smsjes alles op de 8 GB kaart opslaan en werkt het touchscreen voor mijn gevoel beter dan bij de iPod.

En ook de applicaties zijn vaak prima en soms zelfs regelrecht fantastisch! Google Goggles is bijna James Bond: ik maak een foto van een object (flesje Fanta bijvoorbeeld) en na het scannen van de foto geeft hij me wat links naar de website van Fanta en laat hij andere foto's van flessen Fanta zien. CSI op mijn telefoon! Maar het is geen Apple, en daar ben ik wat gewend met de apps. En wat dat betreft haalt deze X10 het niet. Maar het internetten gaat rakettensnel en ik ben niet afhanelijk van WiFi. Overal&altijd dus nu. En dat was voor mij het belangrijkste. Enige nadeel is dat hij niet zo smart is met phonen: het duurt 6 handelingen voordat ik überhaupt iemand aan de lijn kan krijgen. Is natuurlijk ook gewoon wennen, maar ik heb (hoe vreemd het ook klinkt) deze telefoon écht niet gekocht om te bellen. Dat is namelijk verleden tijd. Dat internet gaat nog eens heel groot worden!

Komende week donderdag is het eindelijk zover: het Zomerparkfeest 2010. Ook dit jaar ben ik weer uitgenodigd om deel uit te maken van het team van stukjesschrijvers en fotografen van de Parkpraot. En ook dit jaar verzorg ik louter en alleen de previews van optredende artiesten, waarbij dat 'optredend' varieert van muziekmaken tot een enorme foto-tentoonstelling en het houden van een lezing over de lol (en het nut) van vreemdgaan. Diversiteit genoeg dus, net als het Zomerparkfeest zelf.

Voorafgaand aan de taak- en artiestenverdeling is er altijd een geïmproviseerde redactie-vergadering. Iedereen geeft zijn wensenlijstje door en einredacteur Andy (die een of andere linksdraaiende überhippe cultuurstudie doet), maakt dan de definitieve wie-doet-wat-verdeling. Ik kwam op 75% van mijn wensenlijstje uit. MOSS en Mad Trist werden mij 'afgenomen' en ik kreeg Hausmagger en Carolien Roodvoets erbij. Dat werd dus even zoeken op the interwebs. Via de homepages en via JijBuis kwam ik genoeg info tegen voor een paar prettige stukjes. Dat van sexuologe Roodvoets heb ik haar eerst zelf even voorgelegd, omdat het nogal bot&negatief&lomp was, maar daar gaat haar lezing namelijk ook over. Ze mailde terug dat ze het prima kon waarderen, dus ik hoop dat de eindredactie daar hetzelfde over denkt.

Tijdens het ZPF2010 hoef ik dus niets meer te schrijven, want ik doe alleen maar previews. Of er moet zich natuurlijk iets voordoen (ziekzwakmisselijk bij de beoogde reviewers), dan kan het nog. Maar in principe ben ik klaar. En voor het eerst sinds jaren is er voor mij ook geen radiomakerij op het park bij. Mijn eigen programma en de radio-bijdrages bij Omroep Venlo staan volledig in het teken van VVV. En om dan die 4 dagen weer iets heel anders te gaan doen, zie ik niet zo zitten. Bovendien is radio-maatje Sam er niet meer bij, en voor mij was dát ZPF-radio. Het zij zo. Geeft mij weer meer tijd om zélf naar het park te gaan. Of juist niet.

Ik zit namelijk in dubio. Zondagmiddag. De laatste mogelijkheid voor Vixen en mij om naar dat andere grote openluchtgebeuren te gaan: de Passiespelen in Tegelen. De afgelopen weekenden hadden we een bomvolle agenda. Komende zondag is het VVV-ADO. En de weekenden na het ZPF zijn we op vakantie. Dus 'moet' het op de ZPF-zondag als we willen gaan. En ik ga al heel wat edities, dus eigenlijk zou ik nu ook graag even willen gaan kijken. Half drie tot half zes. Zijn we net op tijd terug voor de Bläck Fööss. Van een gekruisigde Jezus naar een dampend Duits feest, een kleine stap die zondag. Ik schat nog geen 5 kilometer...