Het is vandaag 1 september. Einde transferperiode, maar ook begin van de herfst en officieel het begin van mijn vakantie. Terwijl dat eigenlijk nog de zomervakantie is, maar dat terzijde. Zaterdag gaan we, maar voor die tijd moet er nog wel een en ander gedaan worden. Koffer inpakken is zo gedaan, maar ik heb het hier over de tuin-zaken. Want het is me een beetje een jungle aan het worden.

Het vreemde is, dat het voor mijn gevoel de gehele maand augustus zwaar klote weer is geweest. Niet alleen de laatste week (hallo ZPF), maar eigenlijk de hele maand. Maar de tuin en vooral de daar aanwezige planten, bloemen en struiken denken daar anders over: de vijvertjes zijn volledig dichtgegroeid met waterlelies, het zaaggras is een meter gegroeid en met de bamboe productie van de afgelopen maand kan ik de complete panda-populatie voeren. Groeizaam weer heet dat volgens mij.

Maar door de regen-zon-regen-zon-regen-combi is de biologische klok van enkele dingen ook van slag: de krokussen (of is het soms 'kroki'?) beginnen weer uit de grond te schieten, en ook die ene plant waar ik de naam niet van wist, begint aan zijn tweede bloeironde. Toe maar! Het weer in Nederland kennende vriest het hier over 2 weken, en is het allemaal dood. Ik wam echter nog iets veel mooiers tegen bij een van de planten.

Want in een van de potplanten zat namelijk een rups. Nou heb ik wel eens vaker een rups gezien, maar niet zo dik&groot&lang als deze! Kannnonnnnee! Dit lijkt wel een dikke sigaar. Nou ben ik in de verondertstelling dat elke rups een vlinder wordt (is dat eigenlijk wel zo?), maar hier zit volgens mij een hele zwerm vlinders in. Of een enorme, met de spanwijdte van een keukentafel. Misschien is het wel een genetisch gemanipuleerd gebeuren en blijkt er een vogel in te zitten. Ik wacht af. Of zou ik dan toch echt Rupsje Nooitgenoeg in de tuin hebben?

Vroeger, toen ik nog kleinerder&jongerder was, dacht ik altijd dat volwassen zijn wel met de jaren zou komen. En met volwassen zijn bedoelde ik niet eens zozeer dat je een bepaalde mate van verantwoordelijkheid hebt, maar meer in je gedrag&voorkomen. In je doen en vooral je laten. Valt dát even tegen: ik ben nu achtendertigplus en ik ben op heel veel gebieden nog niet serieus geworden. En dat zal naar alle waarschijnlijkheid ook niet heel erg snel gaan gebeuren.

Neem nou de manier waarop ik me kleed. Of niet kleed. Kijk, op mijn werk heb ik nooit een spijkerbroek aan. Maar altijd van die semi-nette chino’s. Met van die steekzakken en geen zakken op de kont. In veilige kleuren beige, donkerblauw en grijs. Een pantalon gaat me te ver, een spijkerbroek ook. En ik heb op mijn werk ook nooit een t-shirt of een longsleeve aan. Maar altijd een trui, een polo of een overhemd. En nette schoenen. Dus niet mijn Nikes met gevlochten schaakbord-veters in passende kleuren.

Dat doe ik overigens niet omdat dat moet, maar omdat ik het zelf prettiger vind. Er zitten wel eens verrassingsbezoeken aan/van klanten in het dagelijkse gebeuren en dan vind ik het niet zo netjes om met mijn Monopoly-shirt of mijn 1UP-shirt aan te komen zetten om vervolgens een doodserieus gesprek te gaan houden over targets, KPI’s en verbeterprocessen. Kijk, privé draag ik die meuk allemaal wel. En dan word ik er nog raar op aangekeken. ‘Daar ben je toch al veel te oud voor?’.

Het gekke is dat ik 20 jaar geleden zelf ook zo dacht: wanneer ik als tienerT dan iemand van bijna veertig in spijkerbroek met hip t-shirt en kekke sneakers zag rondlopen, dan dacht ik altijd dat ze dát bedoelden met midlife-crisis. Mensen die niet ouder wilden worden en door zich jong te kleden wanhopig vast probeerden te houden aan hun inmiddels vervlogen jeugd. Ik weet het niet. Ik vind het gewoon leuk. Nog steeds. En ook de komende vakantie zal mijn shirt-verzameling weer uitgebreid worden. Ik ben dan ook nog lang geen veertig…

In mijn ouderlijk huis stond al zo lang als ik kan herinneren een ijzeren beeldje. Mannetje met kindje, hand in hand. Gemaakt van verroest ijzer, bewerkt met een lasapparaat en een snijbrandert. Toen ik klein was, ging ik er altijd van uit dat het door mijn vader was gemaakt. Hij werkte namelijk bij een bedrijf waar ze zulke apparaten hadden en ik meende het ooit te hebben opgevangen dat dat 'op de zaak' gemaakt was.

Jaren later hoorde ik van mijn moeder, dat het via mijn tante José bij ons terecht was gekomen. En aangezien José de creatieveling in de familie is, dacht ik dat zij het gemaakt had. Maar ook dat bleek niet het geval te zijn. Het was via een jeugdvriendin van José bij haar terechtgekomen. Maar ook die vriendin had het niet zelf gemaakt. Een van haar broers had het als geintje in elkaar gedraaid in de fabriek van hun (o)pa.

Gisteren zag ik José. Ze had voor Vixen en mij een beeldje gemaakt. Dezelfde stijl als een creatie voor mijn moeder. Alleen wilden wij graag een roestbruine versie. Dat past namelijk beter bij onze inrichting. En bij dat verroeste beeldje van de broer van de vriendin van de zus van de vrouw van mijn vader. Ik vroeg haar hoe die maker eigenlijk heette. "Ooh, het was óf Peter óf Stef". Toen ik de achternaam hoorde, bleek er een kortere lijn met mij te zijn dan ik verwachtte.

Het was namelijk of de oom (Peter) of de vader (Stef) van Martijn&Sander. Even bellen. Sander nam (vanzelfsprekend) niet op. Martijn nam (vanzelfsprekend) wel op. Ik vertelde hem het verhaal en hij zei me meteen dat het zeker niet Peter was geweest. Het was dus waarschijnlijk een beeldje van hun vader. Meer dan veertig jaar geleden gefabriceerd! Ik ga binnenkort even langs om het te laten zien. En om het af te geven. Hoe mooi ik het beeldje ook vind, het cirkeltje is veel mooier rond wanneer het terug bij de maker komt. En bij zijn gezin!

Aldus een Ierse collega die zich een ander type bij mijn stem had voorgesteld...

Tijdens elke USA-trip proberen Vixen en ik naast enkele sportwedstrijden ook wat andere activiteiten in te plannen. We zijn allebei niet zo van de musea: ik kan me geen enkel museumbezoek in Amerika voor de geest halen. Of je moet het pakhuis van waaruit JFK zou zijn neergeknald als serieus museum beschouwen. Of de expositie van de geprepareerde lichamen van 'Bodies: The Exhibition'. Als dat telt, dan hebben we heel wat musea bezocht. Wij zijn meer van de podium-kunsten. En daar is altijd genoeg van in de aanbieding.

Zo gingen we twee jaar geleden naar Jeff Dunham. De buiksprekerT. In een of andere mega-sporthal in New Jersey met 10.000 mensen (!) kijken naar iemand met een pop naast zich. Cultureel verantwoord? Vast niet! Leuk? Wij vonden van wel. Vorig jaar naar een optreden van Moby in Dallas. In een duistere club speelde hij het dak eraf en zong een dikke negerin de door hem gejatte samples live met een kippenvellerige zuiverheid. Top-optreden. Net als de show van Penn&Teller in Las Vegas. Of het muziekfestival in San Francisco waar we per ongeluk op terecht kwamen. ZPF, maar dan aan de baai van SF.

Deze reis hebben we ook weer enkele mogelijkheden. Via ticket-websites zag ik dat er weer genoeg bands/acts in de buurt optreden van onze rondrit. Van 'ach, als ik dan toch in de buurt ben' (Lady GaGa, KC & The Sunshine Band) tot 'nog niet voor niks' (Nickelback) en 'anders gewoon nog een keer' (ZZ Top, Kings of Leon). Maar er is een concert waar ik wel graag heen zou willen: Tom Petty. Nog nooit gezien (begin jaren negentig kreeg ik niemand mee naar Genk), maar die zou ik wel graag van mijn to-see-lijstje willen afvinken. Wie weet, er zijn een paar momenten dat zijn tour ons (voorlopige) rondje kruist deze reis.

Maar ik denk dat we deze keer heel erg veel onverwachte (en misschien ook wel ongewenste) optredens over ons uitgeschud krijgen. Maar dat kan ook niet anders met Nashville en Memphis als reisbestemmingen. Ik ben niet zo van Elvis, maar het hoort er natuurlijk wel bij. Net als de country die in Nashville uit alle kroegen en restaurants schijnt te komen. En als er nou een leuke Johnny Cash nepperT op het podium staat, heb ik de avond van mijn leven. En misschien staat Lynyrd Skynyrd ons wel toe te zingen als we 'hun staat' binnenrijden. Of krijgen we een wederopstanding van Ray Charles bij een van de andere staten. Of wacht er ons een Limburgse verrassing?

Gisteravond even met Joris gebeld. We moesten nog even snel een en vooral ander bespreken voor 'ons optreden' op het Zomerparkfeest aanstaande zaterdagavond/-nacht. Elkaar bellen ja, want de afgelopen weken zijn we elkaar constant misgelopen. Joris is een van de mensen met wie ik nooit af hoef te spreken, die zie ik ook zonder afspraak regelmatig. Dat komt vooral omdat hij in de Loco werkt en ik daar altijd kom. Maar afgelopen weken was dat niet het geval (VVV, Lowlands, vakantie), dus dan maar bellen. Gelukkig hadden we dezelfde opvatting over aanstaande draai-sessie: niet te moeilijk.

Zaterdagavond mogen wij namelijk op herhaling. Na het niet zo succesvolle optreden van vorig jaar (buiten onze schuld!), mogen we nu in de herkansing. Samen met onze kisten vol met LP's. En volgens de tech-specs zouden er nu wel draaitafels klaar staan. We gaan het zien. Zaterdag van half twaalf tot half twee. Dan lig ik normaal al lang in bed, sterker nog: dan sta ik potdomme alweer bijna op. Volgens het programma-boekje, dat ons met minder dan 10 woorden aankondigde, zijn verzoekjes welkom. Ik denk dat we de kisten met platen dan ook maar voor de set neerzetten, zodat iedereen er in kan neuzen. Ik maak me er niet druk om: het zijn nog geen 40 muziekjes en dan zitten onze uren er al weer op. En kan ik naar bed!

Vandaag begint #ZPF2010 trouwens al, maar als ik de weerberichten mag geloven begint vandaag ook de Zondvloed. Nou is het de laatste dagen sowieso al bagger met het weer, maar dat maakte me bijzonder weinig uit: ik zit toch binnen. Maar de komende dagen was ik eigenlijk van plan om vier dagen achter elkaar in het park te zijn. En dat betekent dus ook buiten. Maar ik ben niet zo'n die hard die in de stromende regen gaat kijken naar een Poolse dichter die de Bijbel hardop aan het boeren is. Achterstevoren. En met een brandende pruik op.

Vanavond wordt er afgetrapt met Bert van den Bergh. Die wordt 127 en zit al 126,5 jaar 'in het vak'. En dus wordt er een hele zwik artiesten opgetrommeld die samen met Bert op het podium hebben gestaan en dat vanavond tijdens de opening van #ZPF2010 weer gaan doen. Jammer dat ze niet de mensen verzameld hebben, die in de andere carrière van Bert (die van barkeeperT) met hem samen hebben gewerkt. Dan had ik namelijk ook mijn opwachting op het hoofdpodium mogen maken! Nu moet&mag ik dus genoegen nemen met een plaatsje op het Vriendenpodium op zaterdag. Prima, want volgens Joris gaat het het hele #ZPF2010 zeiken van de regen, behalve wanneer wij aan de beurt zijn. Gaat dat zien!