klik op de foto voor de geplande route

Trip: Venlo-Frankfurt
Afstand: 300 kilometer
Slapen: Hilton, Frankfurt

Zometeen de auto in, op weg naar Frankfurt. Zojuist een bult kabels uitgesorteerd (iPod, gsm Vixen, mijn gsm, LAN kabel, koptelefoons, camera) en samen met de connectors (voor in het vliegtuig een beetje normaal geluid te hebben) en de 100miljoenmiljard opladers (in zowel Europese als Amerikaanse varianten) in de handbagage geduwd. Nog even de laatste restjes uit de ijskast opgegeten (tomaat-mozarella als ontbijt) of weggegooid (ik kon echt geen 6 eieren op vanochtend).

De koffers wegen minder dan 23 kilo per stuk, dus ik verwacht weinig tot geen problemen wat inchecken betreft. Maar dat is morgen pas. Eerst een middagje/avondje Frankfurt. Eens kijken of dat hotelletje aldaar met recht tweede staat op de lijst met hotels aldaar. U hoort nog van ons. Bis später!

Zoals je kunt zien is de site ook weer in de vakantie-modus. Bannertje van Roy (al heb ik hem wel het idee van 'Elvis achter het stuur van de General Lee' uit het hoofd moeten halen) erop en de vakantie is bijna begonnen. Bijna, want er moet nog een en ander gebeuren. En dan bedoel ik niet de laatste dingetjes kopen&inpakken, maar ik heb het natuurlijk over de digitale voorbereidingen. Want op deze site wordt natuurlijk weer een reisverslag bijgehouden.

Ik ga zometeen alvast de (voorlopige) route op dag-tot-dag-kaartjes zetten. Net als voorgaande jaren wordt dat de basis van de dagelijkse entries. Beetje bijhouden waar we rijden, hoeveel miles we maken en waar we op dat moment zijn en gaan slapen. Ook handig voor mezelf, want zoals ik al eerder meldde maak ik na de vakantie altijd graag wat beoordelingen voor de bezochte hotels en motels. Hebben 'onbekenden' ook nog wat aan onze ervaringen.

De route gaat er grofweg als volgt uitzien: Charlotte > Boone (Blue Ridge Parkway) > Asheville (Great Smoky Mountains) > Knoxville > Nashville > Memphis > Birmingham > Atlanta > Savannah > Charleston > Myrtle Beach > Charlotte. Op papier dan, want uit ervaring weet ik dat er nogal wat aangepast kan worden onderweg. Vooralsnog is dit echter een beetje de los-vast-planning. Eigenlijk staat alleen 9/11 in Knoxville vast, want dan 'moeten' we naar het American Football. En morgen 'mogen' we naar Frankfurt, want daar vertrekt zondagochtend de vliegerT naar North Carolina. Nou maar hopen dat we Hurricane Earl niet tegenkomen onderweg...

Anders dan andere jaren, is het feit dat ik een twitter-account heb aangemaakt: @USAreis2010 (mam en andere niet twitteraars: ga naar www.twitter.com/USAreis2010). Via Twitter kan ik namelijk direct foto's plaatsen vanaf mijn GSM überkekke smartphone. Omdat ik op deze site de verhaaltjes en wat foto's plaats, kan ik daar alle andere foto-zooi neerkwakken (mam en andere niet twitteraars: op de twitterpagina gewoon op de blauwe linkjes klikken). Gelukkig zit er ook WiFi op de phone, anders zou ik me scheel betalen aan de data-verbinding. Vanaf morgen dus geen voorpret meer, maar het begin van de trip. Overal te volgen!

Ik begrijp dat je als stedenbouwkundige op een gegeven moment met een probleem zit. Alle nieuwe straten zijn klaar (op de tekentafel dan) en de huizen en de boompjes zijn ingekleurd. De (nieuwe) wijk heeft een belachelijke naam gekregen (vooral iets met 'sch', 'ae' of iets anders oud-Nederlandsch) en dan komt het. Er moeten straatnamen verzonnen worden.

Natuurlijk kan niet alles de Markt, de Grote St(r)aat en de Hoogstraat heten. En de verwijzing naar schilders, bloemen&planten en historische figuren hebben we ook al allemaal duizend keer gehad. En soms zelfs in de meest belachelijke vormen. Ik heb dan medelijden met de mensen die in bepaalde straten wonen.

Je zal maar in de Schenk van Nydeggen-straat wonen. Of op het Burgemeester van Soest-Jansbeken-plein. En de laatste jaren is het ook hip om de woorden -straat, -laan, -weg weg te laten. Herderstasje 4, Diamant 2c en Piano 4. Die laatste twee liggen in Den Bosnië naast elkaar. De edelstenen en de muziekinstrumenten.

Maar het kan natuurlijk altijd gekker. Zo heb je in Ainthovuhhh een wijk die ze Het Sprookjesbos hebben genoemd. En jawel hoor, de namen in die wijk zijn daar ook op gebaseerd. Je zal toch maar aangehouden worden door de politie en je adres op moeten geven. "Mijn adres? Ik woon op de Gelaarsde Kat/Roodkapje/Roverbruidgom". Ik kan met het gevatte antwoord van de snorremans al voorstellen: "Wij denken zeker dat ik nog in sprookjes geloof?!"...

Het is vandaag 1 september. Einde transferperiode, maar ook begin van de herfst en officieel het begin van mijn vakantie. Terwijl dat eigenlijk nog de zomervakantie is, maar dat terzijde. Zaterdag gaan we, maar voor die tijd moet er nog wel een en ander gedaan worden. Koffer inpakken is zo gedaan, maar ik heb het hier over de tuin-zaken. Want het is me een beetje een jungle aan het worden.

Het vreemde is, dat het voor mijn gevoel de gehele maand augustus zwaar klote weer is geweest. Niet alleen de laatste week (hallo ZPF), maar eigenlijk de hele maand. Maar de tuin en vooral de daar aanwezige planten, bloemen en struiken denken daar anders over: de vijvertjes zijn volledig dichtgegroeid met waterlelies, het zaaggras is een meter gegroeid en met de bamboe productie van de afgelopen maand kan ik de complete panda-populatie voeren. Groeizaam weer heet dat volgens mij.

Maar door de regen-zon-regen-zon-regen-combi is de biologische klok van enkele dingen ook van slag: de krokussen (of is het soms 'kroki'?) beginnen weer uit de grond te schieten, en ook die ene plant waar ik de naam niet van wist, begint aan zijn tweede bloeironde. Toe maar! Het weer in Nederland kennende vriest het hier over 2 weken, en is het allemaal dood. Ik wam echter nog iets veel mooiers tegen bij een van de planten.

Want in een van de potplanten zat namelijk een rups. Nou heb ik wel eens vaker een rups gezien, maar niet zo dik&groot&lang als deze! Kannnonnnnee! Dit lijkt wel een dikke sigaar. Nou ben ik in de verondertstelling dat elke rups een vlinder wordt (is dat eigenlijk wel zo?), maar hier zit volgens mij een hele zwerm vlinders in. Of een enorme, met de spanwijdte van een keukentafel. Misschien is het wel een genetisch gemanipuleerd gebeuren en blijkt er een vogel in te zitten. Ik wacht af. Of zou ik dan toch echt Rupsje Nooitgenoeg in de tuin hebben?

Vroeger, toen ik nog kleinerder&jongerder was, dacht ik altijd dat volwassen zijn wel met de jaren zou komen. En met volwassen zijn bedoelde ik niet eens zozeer dat je een bepaalde mate van verantwoordelijkheid hebt, maar meer in je gedrag&voorkomen. In je doen en vooral je laten. Valt dát even tegen: ik ben nu achtendertigplus en ik ben op heel veel gebieden nog niet serieus geworden. En dat zal naar alle waarschijnlijkheid ook niet heel erg snel gaan gebeuren.

Neem nou de manier waarop ik me kleed. Of niet kleed. Kijk, op mijn werk heb ik nooit een spijkerbroek aan. Maar altijd van die semi-nette chino’s. Met van die steekzakken en geen zakken op de kont. In veilige kleuren beige, donkerblauw en grijs. Een pantalon gaat me te ver, een spijkerbroek ook. En ik heb op mijn werk ook nooit een t-shirt of een longsleeve aan. Maar altijd een trui, een polo of een overhemd. En nette schoenen. Dus niet mijn Nikes met gevlochten schaakbord-veters in passende kleuren.

Dat doe ik overigens niet omdat dat moet, maar omdat ik het zelf prettiger vind. Er zitten wel eens verrassingsbezoeken aan/van klanten in het dagelijkse gebeuren en dan vind ik het niet zo netjes om met mijn Monopoly-shirt of mijn 1UP-shirt aan te komen zetten om vervolgens een doodserieus gesprek te gaan houden over targets, KPI’s en verbeterprocessen. Kijk, privé draag ik die meuk allemaal wel. En dan word ik er nog raar op aangekeken. ‘Daar ben je toch al veel te oud voor?’.

Het gekke is dat ik 20 jaar geleden zelf ook zo dacht: wanneer ik als tienerT dan iemand van bijna veertig in spijkerbroek met hip t-shirt en kekke sneakers zag rondlopen, dan dacht ik altijd dat ze dát bedoelden met midlife-crisis. Mensen die niet ouder wilden worden en door zich jong te kleden wanhopig vast probeerden te houden aan hun inmiddels vervlogen jeugd. Ik weet het niet. Ik vind het gewoon leuk. Nog steeds. En ook de komende vakantie zal mijn shirt-verzameling weer uitgebreid worden. Ik ben dan ook nog lang geen veertig…

In mijn ouderlijk huis stond al zo lang als ik kan herinneren een ijzeren beeldje. Mannetje met kindje, hand in hand. Gemaakt van verroest ijzer, bewerkt met een lasapparaat en een snijbrandert. Toen ik klein was, ging ik er altijd van uit dat het door mijn vader was gemaakt. Hij werkte namelijk bij een bedrijf waar ze zulke apparaten hadden en ik meende het ooit te hebben opgevangen dat dat 'op de zaak' gemaakt was.

Jaren later hoorde ik van mijn moeder, dat het via mijn tante José bij ons terecht was gekomen. En aangezien José de creatieveling in de familie is, dacht ik dat zij het gemaakt had. Maar ook dat bleek niet het geval te zijn. Het was via een jeugdvriendin van José bij haar terechtgekomen. Maar ook die vriendin had het niet zelf gemaakt. Een van haar broers had het als geintje in elkaar gedraaid in de fabriek van hun (o)pa.

Gisteren zag ik José. Ze had voor Vixen en mij een beeldje gemaakt. Dezelfde stijl als een creatie voor mijn moeder. Alleen wilden wij graag een roestbruine versie. Dat past namelijk beter bij onze inrichting. En bij dat verroeste beeldje van de broer van de vriendin van de zus van de vrouw van mijn vader. Ik vroeg haar hoe die maker eigenlijk heette. "Ooh, het was óf Peter óf Stef". Toen ik de achternaam hoorde, bleek er een kortere lijn met mij te zijn dan ik verwachtte.

Het was namelijk of de oom (Peter) of de vader (Stef) van Martijn&Sander. Even bellen. Sander nam (vanzelfsprekend) niet op. Martijn nam (vanzelfsprekend) wel op. Ik vertelde hem het verhaal en hij zei me meteen dat het zeker niet Peter was geweest. Het was dus waarschijnlijk een beeldje van hun vader. Meer dan veertig jaar geleden gefabriceerd! Ik ga binnenkort even langs om het te laten zien. En om het af te geven. Hoe mooi ik het beeldje ook vind, het cirkeltje is veel mooier rond wanneer het terug bij de maker komt. En bij zijn gezin!

Aldus een Ierse collega die zich een ander type bij mijn stem had voorgesteld...