Ik barst van de ceedees. Maar dan ook echt barsten. Ik heb in mijn leven eerst veel elpees en singletjes gekocht, maar stapte al snel over op de cd's. En dat is langzaam maar zeker allemaal digitaal geworden. Maar van sommige artiesten heb ik 'alles' en dat wil ik graag zo houden.

Mijn geluk is dat veel bands/artiesten die ik leuk vind, niet meer bestaan of geen nieuwe muziek meer maken. Neem bijvoorbeeld Johnny Cash. Heerlijk. Heb ik alle studio-albums van. Net als Led Zeppelin en Black Sabbath en Pink Floyd en REM. Maar die zijn dood/gestopt/uit elkaar. Komt dus geen nieuw spul meer van. Hoef ik dus ook niet meer te kopen.

Ook van Slayer en Metallica heb ik alles. En die maken af en toe nog wel eens iets nieuws. Nou ja, nieuws: meer van hetzelfde. Hoe dan ook, ook dat koop ik nog steeds. Als originele cd. Meer om de verzameling compleet te houden, want heel erg veel luisteren doe ik het niet meer.

Vorige week heb ik voor het eerst in (tja, voor het eerst in hoe lang eigenlijk?) zoveel tijd weer eens cd's gekocht. Ja, cd's. Meervoud. Een album van Roosbeef. Had ik ook al ALLES van (dat ene album). En een stripboek-met-cd van Spinvis. Ik ben erg benieuwd. Ik heb beide schijfjes blind doof gekocht. En ik wil er de tijd voor nemen om ze te luisteren en (in het Spinvis geval) te lezen. Nog geen tijd voor gehad. Misschien dit weekend. En anders staan ze mooi in de kast. Naast al die andere...

Toen ik vroeger op mijn slaapkamertje een kleine zwart-wit-teeveetje had, zaten daar volgens mij vijfeneenhalve zender op. Geen afstandbediening en een beeld zo groot als een sigarenkistje. En ik vond het prima. Aan platenspelers, cassettedecks, cd-spelers en versterkers gaf ik heel erg makkelijk geld uit. En ook alle toebehoren. Bandjes (al dan niet leeg), kabels, boxen, koptelefoons noem maar op. Ik kon er ook echt van genieten.

Ik kocht ooit een hele dikke receiver, dikke boxen en bijbehorende cd-speler en cassettedeck. Van Onkyo. Een rib uit mijn lijf. Eén? Mijn halve ribbenkast, inclusief spare-ribs. Maar dat is twintig jaar geleden. En het ding is nog steeds in uitstekende conditie. Cassettedeck en cd-speler zijn ondertussen naar de kelder verhuisd, maar functioneren nog prima. Nooit een seconde spijt van die aankoop gehad. En vooral veel plezier van (gehad).

Een ander apparaat waar velen veel geld aan kunnen uitgeven is de computer/laptop/pc/tablet. Ik niet. Dat heeft me ook nooit geboeid. Dikke videokaarten, grote TFT-schermen, dure kabels, vette printers en scanners. Ik kon en kan er het geld niet aan uitgeven. Zal allemaal wel kwalitatief beter zijn dan de Dells en de HP's en de Toshibas die ik versleten heb, maar die waren ook nooit zo duur. Liever 3x400 euro in tien jaar dan tien jaar met een Apple van 1200 euro doen. Ik kan er nog niet aan denken.

En dan is er nog het tv-toestel. Ik heb nu eigenlijk nog steeds dezelfde als die zwartwit van destijds, maar dan de 2005-versie. Krijgertje van de ouders van Vixen. Doet het overigens prima. Daarvoor had ik een krijgertje van Eufke. En daarvoor had ik de Daewoo die ik kocht toen ik 25 was volgens mij. Ik vind het vooral belangrijk dat het ding in de kast-met-klapdeurtjes past. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik, wanneer ik bij mensen kom die een enorm kanon in de woonkamer hebben staan, vaak denk: oei, zo kan het dus ook. En die krengen kosten niets meer...

Nou ben ik de afgelopen maanden best wel op mijn eten&bewegen&meer aan het letten. Maar hier op kantoor gaat het maar al te vaak mis. Er staat namelijk bijna altijd iets te snacken of gewoon zelfs te eten hier. En ik weet ook wel dat ik er niet aan moet zitten, maar het is wel moeilijk.

Zo is er met een grote groep als deze wekelijks wel iemand jarig. En dus wordt de tafel hier naast me volgesmeten met vlaai. Wanneer het taart of gebak is, kan ik er gemakkelijk van afblijven. Maar wanneer er échte verse vlaai neer wordt gezet, ben ik verkocht. Zoals vandaag. Oldskool staekbaere. Heerlijk. Doemediema. Keertwee.

Daarnaast hebben we ook nog eens een grote glazen pot staan. En die wordt regelmatig gevuld met dropjes, winegums en andere zoutigheid/zoetigheid. Kan ik redelijk vanaf blijven. Maar eenmaal aan beginnen is dodelijk. Dan is er bodemdrang en moet die pot leeg. Net als met de chips/nootjes/crackers op de vrijdagmiddagborrel. Maar die pik ik gelukkig niet altijd mee.

Het kan echter altijd ergerderder. Ik heb namelijk ooit bij een transportbedrijf gewerkt dat ook de vrachten van Mars deed. Daar stond de hele toko vol met van die rieten manden met mini-Mars, -Snickers, -Twix en de rest van het assortiment. En telkens als ik voorbij die berg eten liep kon ik het niet laten om er eentje te pakken. Als een klein kind in de snoepwinkel. Maar dan écht.

Vandaag een cursusdagje. Met wat collegae naar het stadion van FC Utreg. Daar kwamen in totaal meer dan 200 mensen die ook werkzaam zijn bij BVO foebalklup bij elkaar. Om even bij te praten met elkaar, maar ook om kennis te delen. Niks mis mee. We lopen nagenoeg allemaal tegen dezelfde problemen aan binnen elke club, dus ben ik ervan overtuigd dat we van elkaar kunnen leren.

Allereerst het openingspraatje. Door Joop Alberda. Inderdaad, 'die van het volleyballen'. Olympisch goud in negentienzoveel. Volgens Studio Sport hét sportmoment van afgelopen eeuw. Volgens Studio Sport ja, niet volgens mij. Ik kan tig andere sportmomenten opnoemen die een grotere impact op mij hadden. Ja, ook van andere sporten dan voetbal.

Hoe dan ook: openingspraatje. En openingsfilmpje. Stukje uit de 'honkbalfilm' Moneyball. Een van de eerste zinnen bij de ondertiteling: "Ik wordt...". Oei, dan heb ik moeite de zaak nog serieus te nemen. Maar goed, dat krijg je met torrentfilms die op een zolderkamertje worden ondertiteld door een of andere slecht Engelssprekende nerdeperd. Kan Joop niets aan doen. Maar hij had het over het belang van details, over 'op alles letten' en 'alle condities moeten perfect zijn' en 'alles moet kloppen'...

Hij vertelde vol vuur over zijn volleybalgebeuren. En zijn bijna-voetbalclub-bestuurder. En zijn regelmatige bezoeken aan de Seattle Mariners en de New York Yankees. Dikke shizzle, ik werd bijna jaloers. Prachtige baan. Beetje met baas Steinbrenner babbelen, beetje met Eenhoorn door de catacomben wandelen van Yankee Stadium. Volgens hem een 'prachtig stadion'. "Zo puur, niet zo commercieel. Niet verpest door reclame. Nergens in dat stadion is reclame te vinden van andere merken. Yankees, dát is het merk!" Yeah right Joop...

Tijdens de eerste weken van het jaar moeten er diverse planningen gemaakt worden. Niet alleen op het gebied van werkzaamheden, maar ook (juist ook!) op het gebied van non-werkzaamheden. Wanneer wil iedereen vrij hebben. Dagen, lange weekenden, weekje en weken. De vakantieplanning dus.

Een aantal dagen staat vast. Kerst. Carnaval. Pasen. En sinds jaren ook weer eens vrij op Koninginnedag. Dat was in de logistiek altijd een gewone werkdag. Nu dus niet. Maar toen ik verder dat velletje met dagen voor me kreeg, wist ik eerlijk gezegd niet zo goed wat ik in moest vullen. Vrij?

Ja, de dag na de Venloop. Er vanuitgaande dat ik die zondag ga rennen/lopen/joggen/strompelen, denk ik dat ik die maandag erna gebroken ben. Al dan niet letterlijk. Dagje vrij dan maar. En de weken in september. USA-trip-time. Eens kijken of dat tot de mogelijkheden behoort. Maar voor de rest bleef alles akelig leeg.

Toch maar eens wat daagjes weg inplannen. Er zijn vast wat voetbalvrije weekenden. En Vixen heeft standaard elke vrijdag vrij. Stedentrips lijken me dus een goede optie. Maar daar krijg ik die vrije dagen natuurlijk nooit mee op. Er zal dus ook een paar keer een weekje ingepland moeten worden. Ik zal eens wat uit gaan zoeken. Waar gaan jullie eigenlijk naar toe komend jaar?

Aldus Ger bij het zien van een nogal slappe sprint van een voetballer...