Aldus Daan over de kwaliteit van een Engelse Fish&Chips-tent...

Het is niet zo erg als vorige week, toen ik midden in de nacht terugkwam uit Leeuwarden en de volgende ochtend weer gewoon moest werken. Maar dit is ook vervelend: gisteren, terwijl iedereen vrij had, gewoon gewerkt. En vandaag, terwijl weer iedereen vrij heeft weer aan het werk. Jammer...

Maar vandaag komt er ook nog eens achteraan dat ik op een bruiloft ga draaien. En daar sta ik nu dit stukje op mijn gsm te typen. Dat was iets té strak gepland vandaag...

Vandaag dus even deze turbo-entry. En morgen even helemaal niets. Ik word oud...

Een XXL-voetbalseizoen loopt op zijn einde. Vandaag de een-na-laatste uit een lange lange serie. Mijn eerste seizoen dat ik voor het echie werkzaam ben in de voetballerij. De jaren ervoor als hobby/vrijetijdsbesteding en de jaren daar weer voor als fan en volger. Maar altijd als liefhebber.

En ondanks dat het een competitiejaar is met een vervelend staartje, ben ik er heel erg blij mee. Veel meegemaakt. Veel lelijke dingen gezien, veel mooie momenten gezien. Ik ben boos geweest, heb me kapotgelachen, ben teleurgesteld geweest en heb me dood verveeld. Voor geen goud willen missen.

Ik vind het heerlijk om er onderdeel van te zijn. Ik erger me soms aan de lange nachtelijke ritten. En toch hou ik daar soms ook weer van. Ik stoor me aan het domme gedrag van sommige supporters. Maar ik lach ook hardop om de vindingrijkheid in liedjes en spandoeken. Ik haat het opportunisme. Maar ik geniet van de vergankelijkheid.

Wedstrijden als die van vandaag ben ik nu alweer bijna vergeten. Net als die 0-0 tegen Utrecht aan het begin van het seizoen. De 4-3 tegen Cambuur staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. Net als het moment dat de (inmiddels ex-)trainer tegen me vertelde dat het voorbij was. En nog heel veel meer. Op het grote geheel zal het allemaal wel betekenisloos zijn, maar ik geniet ervan. Elke dag weer!

Begin jaren negentig heb ik voor het eerst mijn kop kaalgeschoren. Niks weddenschap, gewoon zin in. En vanaf toen heb ik dat eigenlijk met grote regelmaat gedaan. Veel mensen kennen me niet eens 'met haar' en wanneer ze dan foto's zien van een stevige krullenbol, dan vragen ze wel eens of ik dat wel écht ben. Ja dus.

Nu scheer ik me nagenoeg elke week, maar soms (wanneer er geen wedstrijden zijn of ik op vakantie ben) laat ik het twee/drie weken gaan. Meest gehoorde reactie dan: 'Huh? Jij bent helemaal niet kaal!'. Nee, ik ben inderdaad niet kaal. Ik heb gewoon héééééééél kort haar. Normaalgesproken dan tenminste.

Ik vind lang haar maar niks. Bij mezelf niet en bij andere mannen niet. Brrr. Bij vrouwen daarentegen is het nagenoeg een must. Vind ik tenminste. Prachtig. Ik vind het dan ook eeuwig zonde wanneer vrouwen/meisjes weer eens in een vlaag van verstandsverbijstering besluiten (of zich laten ompraten door een idiote kapper hairstylist) om hun haar af te laten maaien. Heel soms is er echter een goede reden voor.

Zo ken ik iemand die heel mooi lang glanzend prachtig stijl haar heeft. En dat gaat er binnenkort vanaf. Niet helemaal, maar wel voor een heel eind. 25 centimeter. Staartje maken. Schaartje pakken. SNAP. En weg is het. Niet weg, maar onderweg. Onderweg naar een pruikenmakerij. Ze doneert haar haar namelijk aan een stichting die er pruiken van laat maken voor kankerpatiënten die door de chemokuur onvrijwillig kaal zijn. Vinnikmooi. Goed werk, @Splukkel!

Waar de eerste keer was weet ik niet meer. Volgens mij op vakantie. In Amerika. Wanneer de eerste keer was weet ik ook niet meer. Ik gok een jaartje of 10 geleden. Als het op vakantie in Amerika was tenminste. Wat ik wel weet, is dat ik het vanaf de eerste keer ongelooflijk lekker vind en er telkens van geniet. Sushi eten!

Nou was ik de afgelopen jaren voor het eten van sushi altijd veroordeeld tot een stevig reisje: in Düsseldorf (met een enorme Japanse gemeenschap) liggen enkele toptenten, in Rotterdam ging ik met Vixen ooit een onooglijke tent binnen (in de buurt van de Kuip) waar volgens de kenners super-sushi werd gemaakt (en dat wás ook zo) en ook op het Rokin in Amsterdam was het heerlijk. En op vakantie in Amerika scoren we vaak in de Aziatische wijken lekkere sushi.

Maar ik heb niet altijd tijd&zin om (relatief) ver te gaan rijden en ik ben (jammer genoeg) niet altijd op vakantie. En dus zocht ik maar al te vaak mijn heil in de kant&klaar sushi van Albert Heijn. Vooral toen er nog een AH To Go in de binnenstad zat, was ik vaak even tussendoor wat sushi halen. En ook nu op mijn werk heb ik regelmatig een bakje staan. Maar dat is niet het echte werk. Gelukkig hoeft dat nu niet meer.

De afgelopen maanden hebben namelijk enkele sushi-tenten in (de binnenstad van) Venlo hun deuren geopend. Ja, énkele! Sinds deze week ging zaak nummer drie open. Naast Sushimi op de Nijmeegseweg en Sashimi in de binnenstad (in het Lotus-pand) is er nu Ume op de Parade bij gekomen. En ik hoor positieve verhalen over alle drie de toko's. Van vrienden, bekenden en kenners. Want zelfs de Japanners van VVV zeggen dat het er goed te eten is. Binnenkort maar eens testen. Alle drie!

Er zijn wel eens onderzoeken geweest dat je niet al te ver verwijderd bent van alle mensen op de wereld, hoe beroemd en/of onbereikbaar ook. Sommige zeggen 5, andere zeggen 7, maar 'een aantal handshakes away' van wie dan ook ter wereld. En door de ontwikkelingen van internet, social media en mail is het allemaal nóg dichterbij gekomen.

Zo ben ik sinds gisteren wel heel erg dik met een van de mensen die decennialang het nieuws beheerste. En vooral afgelopen jaar was meneer een echte media-hot-shot. Niet van de buis te meppen. Zelfs toen hij doodvermoord werd, kwam hij nog in beeld, compleet met bloedende hoofdwond en verminkt lichaam.

Ik kreeg gisteren namelijk een mailtje. Dat opende met de prachtige volzin 'My message will definitely come to you as a pretty surprise as we have not met before. Notwithstanding, the circumstances surrounding my plight compels me to contact you for a serious business transaction. Aha, serieuze shit dus. Even verder lezen.

Deze keer had ik namelijk geen reis naar Turkije gewonnen, kreeg ik geen aanbieding voor een penisverlenging en ook geen deel van een erfenis uit Nigeria. Ik ben benaderd door niemand minder dan Fawaz Hussein. Kent u niet? Ik nu wel: Briefly, my name is Fawaz Hussein, Personal Assistant to the late Col.Muammar Al Gaddafi, President of Libya, who was killed by the Nato Forces led by Lt.Gen.Charles Bouchard, here in Sirte Libya..

Of ik interesse heb om $65.000.000 weg te sluizen. Muammar is namelijk dood en Fawaz kan nergens heen: Now that Col.Muammar Al Gaddafi, is dead and as his personal assistant i have no free movement, i am therefore, contacting to entrust the US$65 million in your hands and would want my share of the money invested in lucrative ventures for me. Misschien Talitha van Zon eens even bellen. Die kan nooit verder dan een paar handshakes weg zijn...