Ik ben in mijn werkzame leven al bij heel wat bedrijven over de vloer gekomen. Van de meest smettige opslagloodsen bij transportbedrijven via de betonnen bunkers die als kantoor door moesten gaan in Frankrijk tot aan de jaren-tachtig chique van de directiekamer van een van mijn vorige werkgevers. Veel hout en iets te wollig tapijt. Het leek wel een aflevering uit Dallas. Prima.

Tot nu toe stond het Benelux hoofdkantoor van Nike in Hilversum heel erg hoog op mijn ‘mooiste kantoor waar ik ooit geweest was’. Prachtige hippe ruimtes, dito meubilair en verder een Nike-shop met supergoedkope aanbiedingen, Starbucks in house (alleen staat er nergens het logo of het woord), een tennis-/zaalvoetbalzaal en verder buiten een heuse sportarena met voetbalveld, atletiekbaan en (last but not least) een echte tribune. Enige nadeel is dat je altijd al weet wat het personeelsfeestje wordt: tienkamp op het binnenterrein…

Maar dat was tot nu toe. Gisteren was ik bij een van onze klanten, die het nog bonter maakte. Goudkleurig gebouw, ontvangsthal met Leolux banken en fauteuils, leistenen vloer en marmer aan de muur. Geen koffiehoek, maar een heuse espressobar, inclusief barrista die elke kop met veel liefde vol deed lopen. Glazen liften, kantoorunits als hotelkamers en overal prachtige lampen en kunst aan de muur/het plafond. Mooiere toiletten dan menigeen thuis heeft. Verder ook een indoorsportveld, gameruimte met Wii, flipperkast, tafelvoetbal, snooker- en pooltafel.

Verdieping hoger een fitnessruimte met bijzonder puike apparaten, sauna en douche en om helemaal relaxed te worden een zen-ruimte met slim licht, loungemuziek en bedbanken/bankbedden. En na de (zoals gewoonlijk saaie) vergadering een uitgebreide lunch in iets wat ik tekort zou doen met het woord kantine. Dit had meer weg van een restaurant. Aankleding, eten, bediening (jawel!), alles was perfect. Het leek potdomme het Mandalay Bay wel! En hier heb ik elke maand overleg. “Of zullen we het een keertje bij jullie op de zaak doen?”. Neehee!

Viaviavia kreeg ik een uitnodiging onder ogen voor de Splinter Popquiz op Paasmaandag. Versie 3.0, las ik in het overzicht. Ik ken de twee mannen die hem in elkaar draaien. De een ken ik denk ik al meer dan 15 jaar, de ander slechts een paar maanden. De mannen zijn muziekliefhebberTs en -kennerTs, voor zover het woord muziekkennerT ook maar enige waarde heeft. Ze vinden het in elk geval een hele belangrijke bijzaak, net als ik.

Tijdens een van de vorige versies van deze popquiz waren Vixen en ik op vakantie, dus die heb ik jammerlijk gemist. Vandaar dat ik blij was om te lezen dat het deze keer wel goed in mijn agenda paste. Paasmaandag om 18.30 uur heb ik over het algemeen weinig gepland, dus dat zat wel snor. De volgende stap was een team in elkaar draaien. Want wanneer ik aan zoiets meedoe, dan moet er ook wel serieus gespeeld worden. Strategisch kiezen derhalve, want de teams mogen uit makzimaal 4 personen bestaan. Ik-zei-de-gek en 3 anderen dus.

Mijn eerste keuze was Joris. Veelvraat op muziekgebied en thuis op gebieden waar ik niet zo sterk in ben. Moderne indie-kraam, obscure Belgische bands en meer van die Humo-meuk. Maar Joris en ik zijn van dezelfde leeftijd. En dus houdt onze kennis van de jaren negentig (euro-house, top 40) en dance (pillenslikkersgedeuns) niet over. Daarvoor hebben we Stefan maar even vastgelegd. Tien jaar jonger dan wij en ooit gezellige zaterdagavond plaatjesdraaier in de Locomotief. Kent de klassiekers, maar in zijn geval zijn dat andere klassiekers dan de meesten denken...

Maar er is ook nog iets als de échte moderne muziek. Daar weet ik niet alleen weinig van, daar vind ik ook nog eens heel weinig aan. En voor die onzinnige bliepjes en piepjes konden we natuurlijk niet om Rolp heen. Die kent muziek van bands waar ik de stijlvorm nog nooit van heb gehoord, laat staan begrepen. Eclectische dubstep deephouse bounce nu jazzanova minimal. Of zoiets. En we hebben natuurlijk ook een zondebok/pispaal nodig voor het geval dat we niet hoog eindigen. De dinsdag na Pasen een uitgebreid verslag hier. Maar op voorhand alvast: maar maar maar, stomme Rolph!

Vorige week zondag waaide er een boompje om aan de zijkant van ons huis. In verband met mijn drukke werkzaamheden en het ontbreken van daglicht bij thuiskomst, kon ik de zaak niet eerder dan deze zaterdag opruimen. Zaterdagochtend de zaag gepakt en terwijl Vixen nog in haar dromen bomen om aan het zagen was, was ik live bezig. Ijs- en ijskoud was het, maar de zaak moest weg. Een week lang lag dat ding al daar, en dan ook nog eens voor een deel over het pad van de buren.

Dat opruimen viel gelukkig alleszins mee: het boompje was zo rot als de honderdduizend, dus ik heb geen tak verder dan halverwege door hoeven te zagen en hij brak al doormidden. Ik wilde in eerste instantie de grote delen achterom slepen en dan op het gras verder kleinmaken. Maar waar zou ik dan met de takkenzooi naartoe moeten? Ik besloot voor een andere optie te gaan.

Onze achtertuin loopt namelijk over in een stuk 'bos'. Nou is de aanduiding bos teveel van het goede. Een verzameling bomen en struiken die onze tuin van de tennisbaan scheiden. Dat lijkt er al meer op. Maar feit is wel dat er al heel veel afgebroken takken liggen. En daar zouden deze best wel bij kunnen. Terug naar de natuur of zoiets. Hoe dan ook: zo was ik er tenminste op een nette manier vanaf. Takken door de tuin slepen en klaar. Met dat gedeelte dan tenminste.

Ik zal binnenkort namelijk het restant van het boompje uit moeten graven. Maar dat is nog het minste. Ik zag tijdens het bomengebeuren dit weekend dat de winter goed huis heeft gehouden in onze tuin: veel planten kapotgevroren, het laatste beetje verf dat er nog op de tuinmuurtjes zat is er nu ook vanaf gebladderd en de kilo's vogelvoer hebben voor een grote zooi gezorgd op het terras. Overal liggen zaadjes, vliesjes, schillen en natuurlijk flinke hopen vogelstront. Volgend weekend maar eens aan gaan geven. Stinktuin.

Aldus Patrick, die nogal tekeer gaat op zijn toetsenbord...

Ik ga tegenwoordig zelden met de auto naar de (binnen)stad. Daar is het namelijk lastig parkeren. En tegeswoordigs met die opengebroken wegen en het doolhof aan wegomleggingen ben ik sneller met de fiets in 't stedje. Maar gisteren moest ik op tijd bij de gemeente zijn (daar over een andere keer meer...) en ik kon niet eerst naar huis om de fiets te halen, dus ik parkeerde in de Arsenal-Parking. Donderdagavond, bommetjevol, dus ik stond uiteindelijk op het dak.

Nadat ik mijn dingen had gedaan, liep ik terug richting de betaalautomaat. Toen ik nog vaak daar parkeerde drukte ik in het voorbijlopen alvast op de liftknop. Tegen de tijd dat ik dan terugkwam van het betalen, stond de lift meestal op me te wachten. Of iemand anders had hem ondertussen 'opgeroepen' op een andere etage, of iemand anders had mijn liftje beneden gepikt. Kan gebeuren, dan maar de trap.

Nu stond er echter een wat oudere dame voor de lift op mijn weg naar de betaalautomaat. Zij stond in de open deur van de lift te wachten op haar man. Aan automaat nummer 1 stond haar man met leesbril in zijn portemonnee te loeren en te schrapen. Ik betaalde aan automaat nummer 2 mijn schade en liep terug naar het trappenhuis. Mevrouw stond nog steeds in de lift op de knop 'deur open' te drukken. Ik keek even 'naar binnen', ik was niet eens van plan met de lift te gaan, maar de vrouw bitste me toe "Ja, ehh, de lift is bezet hoor!" Pardon? Ondanks dat ik al met een been op de trap stond, liep ik even terug.

"Mijn man komt er zo aan, deze lift is bezet!". Zozo. Dat werd er eentje in het kader van 'datzullenwenogweleenszien!'. Ik stapte daarom maar eens de lift in. En ging tussen mevrouw en het knopjesbord staan. Omdat zij niet meer op het knopje 'deur open' kon drukken, sloot de deur. Dat was een. Daarna drukte ik op knopje 5. Dat was twee. De lift zette zich in beweging. Het plaatje was compleet geweest, wanneer wij haar man nog nét door het liftraampje hadden kunnen zien aan komen lopen. Dat gebeurde helaas niet. Op de tweede etage stapte ik uit de lift. Maar niet voordat ik mevrouw nog een hele prettige avond had gewenst. Eigenlijk had ik nog even op knopjes 2,3 én 4 moeten duwen. Volgende keer beter.

Dit weekend merkte ik dat de stuurbekrachtiging van de auto een beetje begon te loeien wanneer ik het stuur helemaal 'indraaide'. Tijd om de auto-boer eens op te zoeken, want dit klonk niet alleen niet heel erg fris, het stuurde zelfs een beetje moeilijk met inparkeren. En dan ben ik niet eens de toffe jongen die met één handpalm de bolide in het parkeervak slingert. Dat doet die andere SAAB-rijder in de familie al...

Hoe dan ook: heel snel naar de garage ermee. Nieuwe stuurbekrachtigingsmotorpompmodule. Of zoiets. Kassa natuurlijk, want het dingske zelf kostte een paar honderd eypo en het uit- en inbouwen was een paar uurtjes werk. Klote. Vind ik altijd jaomer geld: het levert namelijk niets op. Wanneer het goed is, is de auto vanmiddag weer hetzelfde als voor het weekend, alleen ben ik een bult poen lichter. Tijd om eens na te gaan denken.

De kilometerteller staat op 365.000 kilometer. "Ach, net ingereden!", zei Roy van de SAAB-dealer toen ik hem vanmiddag belde. Ik begin namelijk te twijfelen of ik een andere auto moet halen. En zo ja, welke? Er bestaat een kans dat ik over een half jaar een auto van de zaak 'krijg'. Dan hoef ik dus geen eigen auto meer te hebben. Maar houdt de SAAB het nog wel een half jaar vol met werkweekritjes naar Noord-Brabant en Midden-Limburg? Als ik dat zeker wist, dan 'hield ik hem aan'.

Besluit ik echter een (voor mij) nieuwe te gaan kopen, dan kan ik er 'een voor een half jaar' kopen, eentje die ik met niet al te veel verlies over een half jaar kan verkopen. Of ik koop er eentje die ik weer voor meer dan anderhalve ton aan kilometers op kan rijden, en dan zeg ik nee tegen de lease-auto en blijf ik voor kilometervergoeding rondjes rijden. Moeilijk moeilijk moeilijk. Ik heb nog nooit een nieuwe vlammenieuwe auto gehad. Op de zaak rijdt men BMW X1 of een Passat CC. Best leuk, maar ik weet het nog niet. Niet over de lease-auto en niet over de eigen auto. Eerst maar eens kijken of de SAAB het weer/nog doet.